Στη φωτογραφία η Loreley-Lucy, δηλ. εγώ, (με τετράφυλλα τριφύλια)! Αλλά o photo editor έκρινε, ότι η photo ήταν πολύ μεγάλη κι έπρεπε να την "κόψει"! (φωτογράφε, φωτο-χάλια μ' έβγαλες με 2 κεφάλια...")
Μετά από την ευγενική πρόσκληση του Δημητρίου του Tαξιδευτή (τον οποίον ευχαριστώ και με τον οποίον συχνά-πυκνά "φαγωνόμαστε" για τα πολιτικά) κι έχοντας βαρεθεί θανάσιμα, από την "βαρύτητα" των ημερών, ενέδωσα στα 5+5! Αν και το 5 είναι ένας αριθμός εγκυμονών (κινδύνους;), λίγο δυσκοίλιος, λίγο άκομψος, λίγο αγκαθωτός, (χάθηκε να βάλετε, ας πούμε, 7+7;) θα απαριθμήσω τα πράγματα, που αγαπώ και αντιπαθώ, αλλά αν τα 5+5 γίνουν 9+9, ουδεμία ευθύνη φέρει το κατάστημα! Άλλωστε σε κανένα παιχνίδι δεν έχω τηρήσει τους όρους!
Λοιπόν: Αγαπώ (με τυχαία σειρά) 1ον. Τον ύπνο (διότι ως γνωστό "ο ύπνος τρέφει τα παιδιά.." κλπ) 2ον. Τη σοκολάτα (φαγητό ποτέ να μη φάω, αλλά χωρίς σοκολάτα δεν ζω!) 3ον. Το σινεμά! (δεν λέω απλά ταινίες, αλλά Σ Ι Ν Ε Μ Α!!!) Σκοτεινή αίθουσα και μαγεία! Χωρίς σινεμά δεν νιώθω καλά! Είναι σοβαρό, γιατρέ μου; 4ον. Τους ωραίους ανθρώπους, (για άνδρες βέβαια, ψυχή τε και σώματι (κι όχι μόνο ψυχή). Θέλω όλο το πακέτο! 5ον. Τα ταξίδια στην Ευρώπη και δη στις μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης και τις βόλτες στα πλακόστρωτα ιστορικά κέντρα τους! Οι άλλες Ήπειροι μπορούν να περιμένουν! 6ον. (Δε στάλεγα, Δημήτριε; Σιγά μην έβαζα μόνο 5!) Τη ζωγραφική! Και ατέλειωτες ώρες στα μουσεία! 7ον. Μικρά, κομψά και στυλάτα Cafés, all over Europe, όπου μπορώ να απολαύσω τον καφέ μου και κουβεντούλα με τους φίλους μου! 8ον.Τις διακοπές σε συνδυασμό με ΘΑΛΑΣΣΑ! 9ον. Ένα μικρό νησάκι στο Βόρειο-Ανατολικό Αιγαίο! (Η λατρεία μου!)
Αντιπαθώ: Χμμμ, για να δω... Μπααα, η ζωή είναι πολύ μικρή, για να αναλώνεται κανείς σε αντιπάθειες! Απλά, ό,τι δεν μού αρέσει ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ να το ΑΛΛΑΞΩ!!!
Πίνακες της τρομερής οικογένειας των Φλαμανδών Ζωγράφων Brueghel (Abraham-Jan)
Με αφορμή τα δυσάρεστα συμβάντα της Πρωτομαγιάς, σε σχέση με το συνδικαλιστικό κίνημα, κάποιων σχολίων, που είχα στην σχετική ανάρτησή μου και 3 e-mails, που έλαβα, τα οποία εξέφραζαν απαξιωτικές απόψεις για το αριστερό κίνημα στην χώρα, έχω απλά να παρατηρήσω τα εξής:
Πέρα από τα, όντως, γλαφυρά και τραγελαφικά συμβάντα του παρόντος, η αριστερά στο σύνολό της έχει γράψει ένδοξη ιστορία στην Ελλάδα! Την 1η του Μάη του '44, αριστεροί αγωνιστές, Ακροναυπλιώτες, ήταν οι 200, που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς SS και τους συνεργάτες τους, ταγματασφαλίτες! Αριστεροί αγωνιστές σάπισαν στις φυλακές της Μακρονήσου και της Γυάρου στην διάρκεια της χούντας, όταν κάποιοι ισχυρίζονται, ότι "δεν είχαν ιδέα" τι συνέβαινε στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, δηλαδή κάτω από τη μύτη τους! Αριστεροί αγωνιστές κατεβαίνουν, όπως ανέκαθεν κατέβαιναν, στους δρόμους για τίμιες και δίκαιες διεκδικήσεις, ισοτιμίας και ισοπολιτείας!
Ξέρετε τι είναι το πιο τραγικό απ' όλα; Με αφορμή, ή με πρόφαση, αν θέλετε, τα ατυχή γεγονότα του παρόντος, και την έκπτωση, όχι της αριστεράς στο σύνολό της, αλλά κάποιων βολεμένων, η βολεψάκηδων, να αμαυρώνεται ολόκληρο το κίνημα και να δίνεται βήμα σε κάποιες ακροδεξιές και φασιστικές κορώνες να ακουστούν! Αυτό πραγματικά προκαλεί λύπη!
Ο γνήσιος Δημοκράτης, θλίβεται, λυπάται και θεωρεί καθήκον του να πάρει τις ευθύνες του και να σκύψει πάνω από το πρόβλημα, να δει τι φταίει και φτάσαμε σε αυτό το σημείο!
Χαιρεκακία δείχνουν μόνον οι ακροδεξιές φατρίες, που βρίσκουν πάτημα να αρθρώνουν τον ανύπαρκτο και άναρθρο λόγο τους! Προσπαθώντας να πείσουν, ότι το άσπρο είναι μαύρο! Και δυστυχώς από τέτοιου είδους φατρίες, το διαδίκτυο είναι πλούσιο! Απογοητευτικά πλούσιο!
- Γιατί δεν κλαις; - Γιατί δεν λειτουργούν οι αδένες πλέον
- Πού είναι ο βάλτος; - Στο κέντρο της πόλης
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας; - Το τραγούδι που άκουσα χτες, μέσα στο μυαλό μου
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο; - Στη δική μου θάλασσα
- Περιφρονείς κάτι; -Τον κακό εαυτό μου
- Θα ερωτευόσουν για πάντα; -Πιστεύω στο ερωτευόσουν. Ούτε στο θα, ούτε στο για πάντα
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»; -Γιατί κάποιοι κάνουν έρωτα και κάποιοι πόλεμο;
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση; - Μήπως να αφαιρέσουμε και την ερώτηση;
- Do you remember revolution? - I remember evolution
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου; - Ανεβαίνω βουνά μόνο αν μού το επιβάλλει η ηχώ μου
- Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο; - Εσύ θα θα εμπόδιζες τον πάγο να σπάσει το τζάμι μου;
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι; - Μα μού το έχει ήδη στήσει! Και απ’ ό,τι μού ψιθύρισε στο αυτί, με έπιασε με τα μάτια ανοιχτά και με το δάχτυλο στη σκανδάλη
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ' το νόμο; - Θα τιμωρούσατε τον νόμο, αν άφηνε την πέτρα να κυλήσει; - Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν; - Θα εξέταζα το ενδεχόμενο να κατεδαφίσω την Αχαρνών - Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ; - Εσύ θα σκότωνες τα εκλερ αν σού χάριζαν τον Μπους; - Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια; - Κάτσε να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Για να δω τα αστέρια μέσα στα δόντια ΜΟΥ, μάλλον πρέπει να τα δω μέσα σε καθρέφτη. Καθρέφτη δεν έχω, άρα πρέπει ΕΣΥ να μού δείξεις τα σάπια σου δόντια για να δω μέσα τους τα αστέρια. Λοιπόν θα μού δείξεις τα σάπια σου δόντια; - Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένη; - Από τότε που είδα την ταινία The ring, γκρέμισα το πηγάδι!
O ποιητής είναι ο μόνος, που διασώζεται από την αλεστική μηχανή της αποτρόπαιας κουζίνας της Mrs. Lovett! Why don't you love her madly? Είναι ο μόνος, που δεν προσφέρεται ΠΡΟΣ ΕΥΡΕΙΑN ΚΑΤΑΝΑΛΩΣIN και τέρψη του αδηφάγου,flesh-eater κοινού, που συρρέει κατά ορδές στην κρεατοπιτερί (sic!) της ευφάνταστης Mrs. Lovett, for a meat pie and a pint! The poet is already "Deceased", he has departed from (this) life, he belongs to another world, another reality... He is not to be eaten! He is not to be slaughtered! Try the priest istead, or the lawyer, or the grocer, or the royal, or the shepherd in a shepherd's pie, or the vicar, or the actor, or the politician, or the judge all will do but the POET!
Mrs. Lovett: That's all very well, but what are we going To do about him?
Todd: Later on, when it's dark, we'll take him to Some secret place and bury him.
Mrs. Lovett: Oh yeah, of course we could do that. I don't Suppose he's got any relatives going to come Poking around looking for him. Seems a downright shame…
Todd: Shame?
Mrs. Lovett: Seems an awful waste… Such a nice plump frame Wot's-his-name Has… Had… Has… Nor it can't be traced. Business needs a lift, Debts to be erased, Think of it as thrift, As a gift … If you get my drift … Seems an awful waste. I mean, With the price of meat what it is, When you get it, If you get it—
Todd: Ah!
Mrs. Lovett: Good, you got it. Take, for instance, Mrs. Mooney and her pie shop. Business never better, using only Pussy cats and toast. Now a pussy's good for maybe six or Seven at the most. And I'm sure they can't compare, As far as taste—
-DUET AS FOLLOWS-
Todd: Mrs. Lovett: Mrs. Lovett, What a charming notion, Eminently practical and yet Well, it does seem a Appropriate, as always. Waste… Mrs. Lovett How I did without you All these years I'll never know! Think about it. How delectable! Lots of other gentlemen'll Also undetectable. Soon be coming for a shave, Won't they? Think of How choice! All them How rare! Pies!
Todd: For what's the sound of the world out there?
Mrs. Lovett: What, Mr. Todd, What, Mr. Todd, What is that sound?
Todd: Those crunching noises pervading the air?
Mrs. Lovett: Yes, Mr. Todd, Yes, Mr. Todd, Yes, all around—
-DUET AS FOLLOWS-
Todd: Mrs.Lovett It's man devouring man, my dear, And who are we Then who are we To deny it in here? To deny it in here?
Todd: These are desperate times, Mrs. Lovett, And desperate measures are called for.
Mrs. Lovett: Here we are, hot out of the oven.
Todd: What is that?
Mrs. Lovett: It's priest. Have a little priest.
Todd: Is it really good?
Mrs. Lovett: Sir, it's too good, At least. Then again, they don't commit sins of the flesh, So it's pretty fresh.
Todd: Awful lot of fat.
Mrs. Lovett: Only where it sat.
Todd: Haven't you got poet Or something like that?
Mrs. Lovett: No, you see the trouble with poet Is, how do you know it's Deceased? Try the priest. Lawyer's rather nice.
Todd: If it's for a price.
Mrs. Lovett: Order something else, though, to follow, Since no one should swallow It twice.
Todd: Anything that's lean.
Mrs. Lovett: Well, then, if you're British and loyal, You might enjoy Royal Marine. Anyway, it's clean. Though, of course, it tastes of wherever it's been.
Mrs. Lovett: Save a lot of graves, Do a lot of relatives favors…
Todd: —Is those below serving those up above.
Mrs. Lovett: Everybody shaves, So there should be plenty of flavors…
Todd: How gratifying for once to know—
Both —that those above will serve those down below!
Todd: What is that?
Mrs. Lovett: It's fop. Finest in the shop. Or we have some shepherd's pie peppered With actual shepherd On top. And I've just begun. Here's a politician—so oily It's served with a doily— Have one?
Todd: Put it on a bun. Well, you never know if it's going to run.
Mrs. Lovett: Try the friar. Fried, it's drier.
Todd: No, the clergy is really Too coarse and too mealy.
Mrs. Lovett: Then actor— It's compacter.
Todd: Yes, and always arrives overdone. I'll come again when you Have Judge on the menu. Have charity toward the world, my pet—
Mrs. Lovett: Yes, yes, I know, my love—
Todd: We'll take the customers that we can get.
Mrs. Lovett: High-born and low, my love.
Todd: We'll not discriminate great from small. No, we'll serve anyone— Meaning anyone—
