..........
Το blog αναστέλει την λειτουργία του, επ' αόριστον,
συμμετεχοντας στο εθνικό πένθος για την απίστευτη ανθρώπινη τραγωδία που ζούμε τα τελευταία εικοσιτετράωρα...
Saturday, August 25, 2007
Friday, August 24, 2007
Close Your Eyes...
Close your eyes... C'mon Fly with me... Άλλο ένα παλιό μου post, που αγαπώ...  Αδιαμόρφωτο σκοτεινό ανεξερεύνητο ανέτελλε έδυε  Πάλευε να ανορθώνεται να λάμπει να φεύγει να πετά ένοχο αθώο ασαφές ρευστό σχήμα ερωτικό ρίγος στο αίμα ΡΙΓΟΣ στο άζωτο των υγρών σκεύος θείο μοναχικό μόνο διάτρητο ραγίζει εύκολα αστραπιαία σπάει και πάλι ανατέλλει και ξανά δύει μαγνητικά ρευστά κυλούν χάνονται γλιστρούν στα χέρια σου μου χέεται και διαχέεται η σιωπή σου μου λάμπει το δάκρυ σου μου ανατέλλει δύει ατέρμονα ακούραστα αέναα αστραπές αστρόσκονη το χαμόγελό σου μου θλίψη γελάει ξεφεύγει καταλαγιάζει μαζεύεται ένα κουβάρι λύνεται ξανά δένεται χωρίς αιδώ στα δίχτυα σου μου στα κύματά σου μου ταξιδεύω σε γαλαξίες ακροπατώ με αγκαλιάζεις με φτερά κέρινα όχι με τα φτερά σου μου πετάμε γινόμαστε άυλοι εξανεμιζόμαστε στη βροχή στο αγέρι στο σκοτάδι στο φως βυθιζόμαστε σε ρεύματα θερμά και ψυχρά κολυμπάμε σε πελάγη αφουγκραζόμαστε τις ψυχές λαχταράμε να μιλήσουμε με νότες με τις νότες σου μου ακόμα σιωπή ακόμα βυθός ακόμα ρωγμή ακόμα πετάω ακόμα βυθίζεσαι στο χάος σου μου... Lucy 2006 |
Thursday, August 23, 2007
Επιτυχία των bloggers θα ήταν...
Αν το πόρισμα Ζορμπά έβγαινε πρώτα στο διαδίκτυο...
Όμως, όπως πάντα, φυσικά, οι δημοσιογράφοι έβγαλαν τα κάστανα από τη φωτιά...
Εν τω μεταξύ, έχουμε και λέμε:
Τα δωράκια μας:
Δομημένα ομόλογα
Πυρκαγιές (στα μπατζάκια μας ! )
Φωτιές σε όλη την Ελληνική επικράτεια
Ανεργία στα ύψη
Συντάξεις ντροπής
Έντονος ρατσισμός
(αν δεν τούς θέλετε κ. υπουργοί, κάνετε αυστηρούς νόμους να μην έρχονται στη χώρα, όχι να σκοτώνονται στην αναζήτηση λίγου ψωμιού ! )
Παιδεία σε τρισάθλια χάλια
Ρύπανση του περιβάλλοντος
Απουσία έργου ανάπτυξης για την ελληνική επαρχία
Απουσία αντιπλημμυρικών έργων στο κλεινόν
και...
και...
και...
Και το κερασάκι σε αυτήν την τούρτα ( στα μούτρα σας ! )
Η Αβάσταχτη ελαφρότητα του απολιτίκ νεοέλληνα
Τώρα αν εκστομίσω πάλι ένα μεγαλοπρεπές ΟΥΣΤ, θα έχω άδικο;
Όχι, πες μου, θα έχω άδικο;;;;
Βρε, ΟΥΣΤ!!!!
Όμως, όπως πάντα, φυσικά, οι δημοσιογράφοι έβγαλαν τα κάστανα από τη φωτιά...
Εν τω μεταξύ, έχουμε και λέμε:
Τα δωράκια μας:
Δομημένα ομόλογα
Πυρκαγιές (στα μπατζάκια μας ! )
Φωτιές σε όλη την Ελληνική επικράτεια
Ανεργία στα ύψη
Συντάξεις ντροπής
Έντονος ρατσισμός
(αν δεν τούς θέλετε κ. υπουργοί, κάνετε αυστηρούς νόμους να μην έρχονται στη χώρα, όχι να σκοτώνονται στην αναζήτηση λίγου ψωμιού ! )
Παιδεία σε τρισάθλια χάλια
Ρύπανση του περιβάλλοντος
Απουσία έργου ανάπτυξης για την ελληνική επαρχία
Απουσία αντιπλημμυρικών έργων στο κλεινόν
και...
και...
και...
Και το κερασάκι σε αυτήν την τούρτα ( στα μούτρα σας ! )
Η Αβάσταχτη ελαφρότητα του απολιτίκ νεοέλληνα
Τώρα αν εκστομίσω πάλι ένα μεγαλοπρεπές ΟΥΣΤ, θα έχω άδικο;
Όχι, πες μου, θα έχω άδικο;;;;
Βρε, ΟΥΣΤ!!!!
Tuesday, August 21, 2007
Το Καλοκαίρι του Σαμ ( ένα περυσινό μου post )
........
Από το μπαλκόνι μπαίνει λίβας. Και κάτι ήχοι.
Μουσικές, μουρμουρητά, λόγια πνιχτά, απρόσωπα. Θόρυβοι διάφοροι και αδιάφοροι. Το παγωμένο νερό δίπλα μου. Δεν κάνει τίποτα. Το λούζομαι συνέχεια.
Η νύχτα ακόμα καίει. Ρίχνω κάτι πρόχειρο πάνω μου και παίρνω τα κλειδιά μου.
Βροντάω πίσω μου τη πόρτα. Δυνατός ο θόρυβος, θα ξυπνήσει όσους κοιμούνται.
Θα ταράξει τους καλοκαιρινούς τους εφιάλτες.
Κατεβαίνω από τις μισοφωτισμένες σκάλες.
Το κλιμακοστάσιο βρωμοκοπάει. Πριν λίγη ώρα κάποιος απολύμανε με χλωρίνη.
Γλιστράει κιόλας. Κατεβαίνω τα σκαλιά δύο-δύο.
Πάντα, όταν κατεβαίνω τα σκαλιά, γλιστράω σαν φάντασμα.
Σαν αερικό φτάνω κάτω. Ο βαριεστημένος θυρωρός μου ρίχνει μια καχύποπτη ματιά. Το πουκάμισό του άτσαλα βαλμένο, ο ιδρώτας το έχει κολλήσει πάνω του. Τα λιγοστά μαλλιά του γυαλίζουν μουσκεμένα κι αυτά.
"Τι θα γίνει με το ρεύμα;" Ρωτάω.
"Πότε θα το φτιάξετε;" Κοιτάζει τα πόδια του και λέει χαμηλόφωνα.
"Περιμένουμε τον τεχνικό. Κάντε υπομονή. Τέτοια ώρα δεν τους βρίσκεις εύκολα".
"Προσέχετε το διαμέρισμά μου, σάς παρακαλώ, θα βγω για λίγο".
"Μείνετε ήσυχη. Θα έχω τα μάτια μου τέσσερα".
Κρυφογέλασα.
Βγήκα στο δρόμο. Έκαιγε το πεζοδρόμιο. Η ζέστη με πήρε από τα μούτρα.
Έβγαλα το λουκέτο από την ασφάλεια και καβάλησα τη Yamaha. Έβαλα μπρος και γκάζωσα στον άδειο δρόμο.
Πήρα την Κηφισίας. Ο αέρας με χτύπησε στο πρόσωπο. Χωρίς κράνος είναι χειρότερα. Μπορεί και καλύτερα όμως. Αν σε κλείσει βέβαια κανένας βλάκας οδηγός στη στροφή πάει, την έβαψες.
Στα φανάρια του Χαλανδρίου μού τη πέφτει από δίπλα ένα αμάξι, μπλε πεζώ. Τα τζάμι του συνοδηγού ανοίγει. Μέσα δυο τύποι τριαντάρηδες. Το κεφάλι του οδηγού σκύβει και ρίχνει το κοινότυπο:
"θες παρέα, κούκλα;"
"Όχι δεν θέλω παρέα".
"Πού πας;"
"Όπου γουστάρω, ρε παιδιά, θέλετε κάτι;"
"Ok, ok".
Ο συνοδηγός μού ρίχνει μια βλοσυρή ματιά.
Γυρίζει στον άλλον:
"Άγρια η γκόμενα. Χέσ' τη μωρέ! Άναψε πράσινο. Ξεκίνα!"
Σανιδώνουν και γίνονται καπνός.
Γκαζώνω κι εγώ. Η νύχτα είναι ακόμα καυτή, η άσφαλτος σιγοβράζει.
Σίγουρα τους 55 βαθμούς C θα έφτασε σήμερα.
Μετά τη γέφυρα στρίβω αριστερά για Μαρούσι. Χαμηλώνω ταχύτητα και κοιτάζω γύρο. Δρόμοι έρημοι. Να αφήσω τη μηχανή στο πεζόδρομο να πάρω ένα καφέ, σκέπτομαι. Ξαφνικά από το πουθενά, πετιέται μπροστά μου μια αλανιάρα γάτα, καφετιά με αγριεμένα μάτια. Κάνω ελιγμό, την αποφεύγω βρίζοντας δυνατά.
Ο δρόμος είναι έρημος, δεν ακούει κανείς έτσι κι αλλιώς.
Όχι να πας κι από γάτα! Δε λέει!
Και καλά αυτές είναι εφτάψυχες! Εγώ είμαι;
Ποιός ξέρει;
Κάτι μού λέει συνωμοτικά, ότι είμαι!
Ρίχνω ένα στραβό χαμόγελο και ψάχνω να βρω καφέ.
Βρίσκω, τελικά.
Ανάσταση!
Κάθομαι στον πεζόδρομο, στο σκαλί ενός κλειστού καταστήματος.
"Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό από 10 έως 25 Αυγούστου".
Μάλιστα.
Απολαμβάνω τον παγωμένο καφέ μου.
Λιγοστοί τύποι, βαρεμένοι από τη ζέστη κυκλοφορούν τριγύρω.
Καβαλάω ξανά τη μηχανή και βάζω μπρος.
Γυρίζω για πίσω.
Πάω για κέντρο.
Η Κηφισίας στην επιστροφή είναι ακόμα πιο άδεια.
Την διασχίζω μέχρι Αλεξάνδρας σε χρόνο dt.
Κατηφορίζω Αλεξάνδρας και στρίβω αριστερά για Εξάρχεια.
Φτάνω πλατεία.
Κάτι γερόντια απαυδισμένα από την κάψα της νύχτας έχουν απλωθεί στα παγκάκια.
Αφήνω τη μηχανή στη Σολωμού και πιάνω μια θέση στο παγκάκι, δίπλα σε ένα ηλικιωμένο, μικροσκοπικό ανθρωπάκι.
"Καλησπέρα". Τού λέω.
"Καλησπέρα σας", μού απαντά μελιστάλαχτα. "Πολλή ζέστη ε;"
"Ναι, ανυπόφορη!"
Ψάχνει να βρει τι άλλο να πει, θέλει να φανεί ευγενικός.
Πάνω που άνοιγε το στόμα να πει κάτι σε: "Πού μένετε εσ...;" μια πνιχτή κραυγή χώθηκε στα αυτιά μας κι αμέσως μετά ένας βαρύς γδούπος.
Μπαφ!
Ακολούθησε μια νεκρική σιγή. Οι γύρο, καψωμένοι απ΄ τη ζέστη, αλληλοκοιτάχτηκαν ερωτηματικά.
Μετά συνέχισαν να κάνουν, ό,τι έκαναν πριν το θόρυβο.
"Τι ήταν αυτό;"
Ρώτησε ο ευγενικός κύριος, κοιτώντας με, με αγωνία.
"Δεν ήταν τίποτα, μην ανησυχείτε. Από κάποια τηλεόραση θάταν.
Με τέτοια ησυχία κι όλα ανοιχτά, οι θόρυβοι απ΄ τις τηλεοράσεις μεγεθύνονται".
Τού είπα καθησυχαστικά.
Καθόμουν όμως στα καρφιά.
"Να σάς καληνυχτίσω τώρα, όμως, πρέπει να πηγαίνω".
"Καλό σας βράδυ, αγαπητή μου".
"Καλό βράδυ και σε σάς".
Κατηφόρισα τη Σολωμού με τα πόδια, δυο πολυκατοικίες πιο κάτω από την πλατεία, από κει που είχε ακουστεί ο θόρυβος και τον είδα στο πεζοδρόμιο.
Ξαπλωμένος μισομπρούμυτα, το κεφάλι σπασμένο και το αίμα μαύρο, πηχτό κυλούσε στις καυτές πλάκες κι άχνιζε σαν να έβραζε.
Τα σκυλιά της γειτονιάς είχαν πλησιάσει και έγλυφαν το αίμα.
Άντρας γύρο στα 55 γυμνός από τη μέση και πάνω, κολλημένος στην Αυγουστιάτικη κάψα του πεζοδρομίου της νύχτας.
Έριξα μια ματιά στα γύρο μπαλκόνια. Όλες οι μπαλκονόπορτες ανοιχτές, υποφωτισμένες, με το μπλε ελεκτρίκ φως της τηλεόρασης να φλασάρει.
Όλοι μακάριοι στην ασφάλεια της ζωής των 45 τετραγωνικών.
Τίποτα δεν μπορούσε να ταράξει τους καλοκαιρινούς εφιάλτες τους.
Έσκυψα κοντά στον νεκρό και πλησίασα το πρόσωπο στο αίμα.
Ήθελα να νιώσω κι εγώ τι ένοιωθαν τα σκυλιά μυρίζοντας το αίμα.
Οσμίστηκα και κατάλαβα.
Την ηδονή και την απέχθεια του αίματος.
Ανηφόρισα πάλι τη Σολωμού.
Καβάλησα τη μηχανή και κατευθύνθηκα προς τα μέρη μου.
Πάρκαρα έξω από την πολυκατοικία, ασφάλισα το εργαλείο και μπήκα στο κτίριο.
Ο θυρωρός κοιμόταν, με το κεφάλι γερτό στο πλάι.
"Καλησπέρα, όλα καλά; Ήρθε το ρεύμα;"
Μισοξύπνησε και μού έριξε μια από κείνες τις καχύποπτες ματιές του.
"Όχι, ακόμα. Από στιγμή σε στιγμή θα το φτιάξουν.
Ξέρετε τώρα, πώς είναι αυτοί και τέτοια ώρα..."
Άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά, όταν η στριγκή φωνή του τσίριξε πίσω μου.
"Α! Και μια κύρία στον 5ο... έπεσε από το μπαλκόνι.
Ζαλίστηκε.
Θερμοπληξία, είπαν οι γιατροί.
Πρίν λίγο την πήραν. Μόλις τώρα καθάρισα τα αίματα από το πεζοδρόμιο".
Ανατρίχιασα.
Ψυχρό ρίγος με διαπέρασε.
Μέσα στο καυτό σκοτάδι.
Το καλοκαίρι του Σαμ.
Σημείωση: "Το καλοκαίρι του Σαμ" είναι ταινία του Spike Lee.
Spike Lee's "Summer Of Sam"
Αύγουστος 2006
Lucy
Το Καλοκαίρι του Σαμ είναι ένα post,
που ανέβασα τον περυσινό Αύγουστο
Αφιερώνεται στον άτυχο Νιγηριανό, που σκοτώθηκε
και σ' ένα καλό φίλο, που μού το θύμισε...
Καυτές, μουσκεμένες νύχτες, γρήγορες ανάσες,
δυνατά γκάζια, και μια jazz που αγκομαχάει...
Η νύχτα είναι καυτή....
που ανέβασα τον περυσινό Αύγουστο
Αφιερώνεται στον άτυχο Νιγηριανό, που σκοτώθηκε
και σ' ένα καλό φίλο, που μού το θύμισε...
Καυτές, μουσκεμένες νύχτες, γρήγορες ανάσες,
δυνατά γκάζια, και μια jazz που αγκομαχάει...
Η νύχτα είναι καυτή....
Από το μπαλκόνι μπαίνει λίβας. Και κάτι ήχοι.
Μουσικές, μουρμουρητά, λόγια πνιχτά, απρόσωπα. Θόρυβοι διάφοροι και αδιάφοροι. Το παγωμένο νερό δίπλα μου. Δεν κάνει τίποτα. Το λούζομαι συνέχεια.
Η νύχτα ακόμα καίει. Ρίχνω κάτι πρόχειρο πάνω μου και παίρνω τα κλειδιά μου.
Βροντάω πίσω μου τη πόρτα. Δυνατός ο θόρυβος, θα ξυπνήσει όσους κοιμούνται.
Θα ταράξει τους καλοκαιρινούς τους εφιάλτες.
Κατεβαίνω από τις μισοφωτισμένες σκάλες.
Το κλιμακοστάσιο βρωμοκοπάει. Πριν λίγη ώρα κάποιος απολύμανε με χλωρίνη.
Γλιστράει κιόλας. Κατεβαίνω τα σκαλιά δύο-δύο.
Πάντα, όταν κατεβαίνω τα σκαλιά, γλιστράω σαν φάντασμα.
Σαν αερικό φτάνω κάτω. Ο βαριεστημένος θυρωρός μου ρίχνει μια καχύποπτη ματιά. Το πουκάμισό του άτσαλα βαλμένο, ο ιδρώτας το έχει κολλήσει πάνω του. Τα λιγοστά μαλλιά του γυαλίζουν μουσκεμένα κι αυτά.
"Τι θα γίνει με το ρεύμα;" Ρωτάω.
"Πότε θα το φτιάξετε;" Κοιτάζει τα πόδια του και λέει χαμηλόφωνα.
"Περιμένουμε τον τεχνικό. Κάντε υπομονή. Τέτοια ώρα δεν τους βρίσκεις εύκολα".
"Προσέχετε το διαμέρισμά μου, σάς παρακαλώ, θα βγω για λίγο".
"Μείνετε ήσυχη. Θα έχω τα μάτια μου τέσσερα".
Κρυφογέλασα.
Βγήκα στο δρόμο. Έκαιγε το πεζοδρόμιο. Η ζέστη με πήρε από τα μούτρα.
Έβγαλα το λουκέτο από την ασφάλεια και καβάλησα τη Yamaha. Έβαλα μπρος και γκάζωσα στον άδειο δρόμο.
Πήρα την Κηφισίας. Ο αέρας με χτύπησε στο πρόσωπο. Χωρίς κράνος είναι χειρότερα. Μπορεί και καλύτερα όμως. Αν σε κλείσει βέβαια κανένας βλάκας οδηγός στη στροφή πάει, την έβαψες.
Στα φανάρια του Χαλανδρίου μού τη πέφτει από δίπλα ένα αμάξι, μπλε πεζώ. Τα τζάμι του συνοδηγού ανοίγει. Μέσα δυο τύποι τριαντάρηδες. Το κεφάλι του οδηγού σκύβει και ρίχνει το κοινότυπο:
"θες παρέα, κούκλα;"
"Όχι δεν θέλω παρέα".
"Πού πας;"
"Όπου γουστάρω, ρε παιδιά, θέλετε κάτι;"
"Ok, ok".
Ο συνοδηγός μού ρίχνει μια βλοσυρή ματιά.
Γυρίζει στον άλλον:
"Άγρια η γκόμενα. Χέσ' τη μωρέ! Άναψε πράσινο. Ξεκίνα!"
Σανιδώνουν και γίνονται καπνός.
Γκαζώνω κι εγώ. Η νύχτα είναι ακόμα καυτή, η άσφαλτος σιγοβράζει.
Σίγουρα τους 55 βαθμούς C θα έφτασε σήμερα.
Μετά τη γέφυρα στρίβω αριστερά για Μαρούσι. Χαμηλώνω ταχύτητα και κοιτάζω γύρο. Δρόμοι έρημοι. Να αφήσω τη μηχανή στο πεζόδρομο να πάρω ένα καφέ, σκέπτομαι. Ξαφνικά από το πουθενά, πετιέται μπροστά μου μια αλανιάρα γάτα, καφετιά με αγριεμένα μάτια. Κάνω ελιγμό, την αποφεύγω βρίζοντας δυνατά.
Ο δρόμος είναι έρημος, δεν ακούει κανείς έτσι κι αλλιώς.
Όχι να πας κι από γάτα! Δε λέει!
Και καλά αυτές είναι εφτάψυχες! Εγώ είμαι;
Ποιός ξέρει;
Κάτι μού λέει συνωμοτικά, ότι είμαι!
Ρίχνω ένα στραβό χαμόγελο και ψάχνω να βρω καφέ.
Βρίσκω, τελικά.
Ανάσταση!
Κάθομαι στον πεζόδρομο, στο σκαλί ενός κλειστού καταστήματος.
"Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό από 10 έως 25 Αυγούστου".
Μάλιστα.
Απολαμβάνω τον παγωμένο καφέ μου.
Λιγοστοί τύποι, βαρεμένοι από τη ζέστη κυκλοφορούν τριγύρω.
Καβαλάω ξανά τη μηχανή και βάζω μπρος.
Γυρίζω για πίσω.
Πάω για κέντρο.
Η Κηφισίας στην επιστροφή είναι ακόμα πιο άδεια.
Την διασχίζω μέχρι Αλεξάνδρας σε χρόνο dt.
Κατηφορίζω Αλεξάνδρας και στρίβω αριστερά για Εξάρχεια.
Φτάνω πλατεία.
Κάτι γερόντια απαυδισμένα από την κάψα της νύχτας έχουν απλωθεί στα παγκάκια.
Αφήνω τη μηχανή στη Σολωμού και πιάνω μια θέση στο παγκάκι, δίπλα σε ένα ηλικιωμένο, μικροσκοπικό ανθρωπάκι.
"Καλησπέρα". Τού λέω.
"Καλησπέρα σας", μού απαντά μελιστάλαχτα. "Πολλή ζέστη ε;"
"Ναι, ανυπόφορη!"
Ψάχνει να βρει τι άλλο να πει, θέλει να φανεί ευγενικός.
Πάνω που άνοιγε το στόμα να πει κάτι σε: "Πού μένετε εσ...;" μια πνιχτή κραυγή χώθηκε στα αυτιά μας κι αμέσως μετά ένας βαρύς γδούπος.
Μπαφ!
Ακολούθησε μια νεκρική σιγή. Οι γύρο, καψωμένοι απ΄ τη ζέστη, αλληλοκοιτάχτηκαν ερωτηματικά.
Μετά συνέχισαν να κάνουν, ό,τι έκαναν πριν το θόρυβο.
"Τι ήταν αυτό;"
Ρώτησε ο ευγενικός κύριος, κοιτώντας με, με αγωνία.
"Δεν ήταν τίποτα, μην ανησυχείτε. Από κάποια τηλεόραση θάταν.
Με τέτοια ησυχία κι όλα ανοιχτά, οι θόρυβοι απ΄ τις τηλεοράσεις μεγεθύνονται".
Τού είπα καθησυχαστικά.
Καθόμουν όμως στα καρφιά.
"Να σάς καληνυχτίσω τώρα, όμως, πρέπει να πηγαίνω".
"Καλό σας βράδυ, αγαπητή μου".
"Καλό βράδυ και σε σάς".
Κατηφόρισα τη Σολωμού με τα πόδια, δυο πολυκατοικίες πιο κάτω από την πλατεία, από κει που είχε ακουστεί ο θόρυβος και τον είδα στο πεζοδρόμιο.
Ξαπλωμένος μισομπρούμυτα, το κεφάλι σπασμένο και το αίμα μαύρο, πηχτό κυλούσε στις καυτές πλάκες κι άχνιζε σαν να έβραζε.
Τα σκυλιά της γειτονιάς είχαν πλησιάσει και έγλυφαν το αίμα.
Άντρας γύρο στα 55 γυμνός από τη μέση και πάνω, κολλημένος στην Αυγουστιάτικη κάψα του πεζοδρομίου της νύχτας.
Έριξα μια ματιά στα γύρο μπαλκόνια. Όλες οι μπαλκονόπορτες ανοιχτές, υποφωτισμένες, με το μπλε ελεκτρίκ φως της τηλεόρασης να φλασάρει.
Όλοι μακάριοι στην ασφάλεια της ζωής των 45 τετραγωνικών.
Τίποτα δεν μπορούσε να ταράξει τους καλοκαιρινούς εφιάλτες τους.
Έσκυψα κοντά στον νεκρό και πλησίασα το πρόσωπο στο αίμα.
Ήθελα να νιώσω κι εγώ τι ένοιωθαν τα σκυλιά μυρίζοντας το αίμα.
Οσμίστηκα και κατάλαβα.
Την ηδονή και την απέχθεια του αίματος.
Ανηφόρισα πάλι τη Σολωμού.
Καβάλησα τη μηχανή και κατευθύνθηκα προς τα μέρη μου.
Πάρκαρα έξω από την πολυκατοικία, ασφάλισα το εργαλείο και μπήκα στο κτίριο.
Ο θυρωρός κοιμόταν, με το κεφάλι γερτό στο πλάι.
"Καλησπέρα, όλα καλά; Ήρθε το ρεύμα;"
Μισοξύπνησε και μού έριξε μια από κείνες τις καχύποπτες ματιές του.
"Όχι, ακόμα. Από στιγμή σε στιγμή θα το φτιάξουν.
Ξέρετε τώρα, πώς είναι αυτοί και τέτοια ώρα..."
Άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά, όταν η στριγκή φωνή του τσίριξε πίσω μου.
"Α! Και μια κύρία στον 5ο... έπεσε από το μπαλκόνι.
Ζαλίστηκε.
Θερμοπληξία, είπαν οι γιατροί.
Πρίν λίγο την πήραν. Μόλις τώρα καθάρισα τα αίματα από το πεζοδρόμιο".
Ανατρίχιασα.
Ψυχρό ρίγος με διαπέρασε.
Μέσα στο καυτό σκοτάδι.
Το καλοκαίρι του Σαμ.
Σημείωση: "Το καλοκαίρι του Σαμ" είναι ταινία του Spike Lee.
Spike Lee's "Summer Of Sam"
Αύγουστος 2006
Lucy
Sunday, August 19, 2007
Los Olvidados
.....
Los Olvidados - Τα παιδιά με τα λασπωμένα όνειρα...
( Όταν στις 28/4/2006 έκανα αυτό το post...... )
Για την αριστουργηματική ταινία Los Olvidados,
που παίζεται απόψε σε κρατικό κανάλι,
έχω γράψει σε παλαιότερα posts.
Μπορείτε να τα δείτε εδώ:
LOS OLVIDADOS
και
ΕΔΩ
Los Olvidados - Τα παιδιά με τα λασπωμένα όνειρα...
( Όταν στις 28/4/2006 έκανα αυτό το post...... )
Για την αριστουργηματική ταινία Los Olvidados,
που παίζεται απόψε σε κρατικό κανάλι,
έχω γράψει σε παλαιότερα posts.
Μπορείτε να τα δείτε εδώ:
LOS OLVIDADOS
και
ΕΔΩ
Οδός Ονείρων
.........
Η Νύχτα απλώνει τα υφάδια της
Στην γειτονιά των λασπωμένων ονείρων
Τα αγόρια, τα κορίτσια, τα παιδιά
Κάνουν όνειρα, γλυκά, τρυφερά όνειρα....
Μερικές φορές
καταφέρνουν να τα αγγίξουν
με την πνοή τους
Όμως κάποιες φορές
τα βλέπουν να κυλιούνται στη σκόνη του δρόμου...
Η Νύχτα απλώνει τα υφάδια της
Στην γειτονιά των λασπωμένων ονείρων
Τα αγόρια, τα κορίτσια, τα παιδιά
Κάνουν όνειρα, γλυκά, τρυφερά όνειρα....
Μερικές φορές
καταφέρνουν να τα αγγίξουν
με την πνοή τους
Όμως κάποιες φορές
τα βλέπουν να κυλιούνται στη σκόνη του δρόμου...
Subscribe to:
Posts (Atom)