Walpurgisnacht

Κάτι από τα παλιά μου, που αγαπώ...

Εν όψει του παγωμένου Χειμώνα, 

ας αναπολήσουμε τις μαγεμένες ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές νύχτες...

Κλωθογυρίζοντας του θέρους τις ανέμες

μεταξωτά τα νήματα σε ντελικάτα δάχτυλα

λιναριού κόμποι σε βρεγμένα χείλια

σαλιωμένη ρόκα με ακίδες που τρυπούν

σιωπές σε ανήλιαγες κάμαρες

με αψίδες χαμηλωμένες να χαϊδεύουν

και να γητεύουν τις μοίρες

η Κλωθώ σιγομουρμουρίζει

και η Λάχεσις λαγοκοιμάται

η Άτροπος υφαίνει

και η Βαλπουργιανή επιβλέπει

τα έργα τα συντελεσθέντα

σε υψιπύργια σιωπηλά

δεμένοι σε πλεξούδες χρυσαφιές

είναι οι κρίνοι του κήπου σου

του μυστικού

με ατραπούς του Μέλανος Δρυμού

και φθόγγους πνιγμένους

και σε ήχους πλάγιους παιγμένους

κλωθογυρίζω

και γυρίζω

πλέκω και περιπλέκω

τα νήματά σου στην καρδιά μου

την ηδονή σου

στο κορμί μου

σε μυστικά περάσματα

και σε φιλήματα

γίνομαι η Λάχεσις

και η Κλωθώ

και η Άτροπός σου

και σε τυλίγω

σε ιστό της

Βαλπουργίας

μαγικό

Κάτια Ξ. Δεκέμβριος 2011

(Loreley Lucy © 2006)

Σημ.Η Φωτογραφία τραβήχτηκε

από εμένα στις 10/7/06 15:42μμ

στο Lindau- Germany

Ήρθαν, λοιπόν.

"Le Bouquet tout fait"

by 

René Magritte 

- Belgian surrealist artist-
(21 November 1898 – 15 August 1967)

Ήρθαν, λοιπόν, οι βάρβαροι του ποιητή;

Αυτοί, που "θα ήσαν μια κάποια λύση";

Ίσως η μόνη λύση;

Νύχτα επέλασαν στην πόλη.

Κατέλυσαν σε πανδοχεία βρωμερά

και πλάγιασαν με εταίρες.

Και τώρα στέλνουν τα μαντάτα, λέει.

Πεινούν τ' άλογά τους και διψούν

και οι ίδιοι, μόλις ξαποστάσουν,

τους άμοιρους αυτής της άνυδρης κοιλάδας

ν' ανταμώσουν θέλουν.

Ήρθαν, λοιπόν, οι βάρβαροι...

Μα δεν μπορώ τα μάτια μου

πάνω τους ν' αποθέσω...

Μού λείπει μια εικόνα ομορφιάς.

Κάτια Ξ.

Οκτώβριος 2011

Ο Κύκλος

Πίνακας

του

Michelangelo Merisi da Caravaggio

(Born Sept. 29, 1571, Milan or Caravaggio-Italy

Died July 18, 1610, Port’Ercole, Tuscany)

Supper at Emmaus (1601)

Oil on canvas,

Στριφογυρίζω γύρο από έναν άξονα

ΧΑΛΥΒΔΙΝΟ

χιλιάδες στροφές

εξαϋλώνομαι

εξαερώνομαι

εξατμίζομαι

πάντα με τα μάτια ορθάνοιχτα

πάντα με το μυαλό συντετριμμένο

σε έναν αέναο κύκλο

Κυκλοτερείς κινήσεις

σε ένα λαβυρινθώδη κύκλο

Ο ΚΥΚΛΟΣ δεν ξεφεύγει

ανατριχιαστικά ακριβής

αντιπαρέρχεται του φωτός

ανταμώνοντας το σκότος

Εξουθενωτικά ακριβής

ο κύκλος

εγκλωβισμένος στις μοίρες του

γεωμετρικά αδύναμος

και συγχρόνως παντοδύναμος

σφίγγοντας τον κλοιό του

γύρο από τις αιθερολάμνουσες προσδοκίες

των ατελών τεμνουσών

του μυαλού μου.

Κάτια Α.Ξ.

Μάιος 2011

Μεγάλο Σάββατο

Πίνακας του

Hans Memling

(Born c. 1430/35, Seligenstadt, near Frankfurt am Main

Died August 11, 1494, Bruges)

Triptych of the Resurrection

c. 1490

Γλυκιά θαλπωρή από τις λάμψεις των κεριών

αρώματα και μύρα στην αυλή μου

λουλούδια ανθίζουν πάλι

σαν κάθε Άνοιξη

το ρόδο με τα αγκάθια

με μάτωσε ξανά

μα η προσμονή απαλύνει τη πληγή

Ήρθες πάλι με την Άνοιξη
ω! γλυκύτατον Έαρ

περίλαμπρος μες στα λευκά σου

με της οδύνης το ανέσπερό σου φως.

ναι, ήρθες πάλι.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Παρασκευή

Πίνακες των:

Rogier van der Weyden

(Born 1399/1400, Tournai, France

Died June 18, 1464, Brussels)

Rogier van der Weyden's masterpieces

Crucifixion Triptych (central panel)

c. 1445

 

Deposition

c. 1435

Deposition

c. 1435

(detail)

Hans Holbein the Younger

(born 1497/98, Augsburg,

Bishopric of Augsburg [Germany]

died 1543, London, England)

Hans Holbein's masterpiece

The Passion

and detail of the painting

1524-25

 

 

Hans Holbein

The Body of the Dead Christ in the Tomb

1521

Τα δάκρυα καυτά

το αίμα φρέσκο.

Μια τέτοια μέρα ο κόσμος σιωπά.

Πρέπει να σιωπά

η αναίδεια, η ψευτιά, η κολακεία, η ανοησία, η κομπορρημοσύνη

πρέπει να σιγούν οι φωνές του μίσους, οι κλαγγές του πολέμου

οι κανιβαλικές κραυγές.

Πρέπει να βουβαίνονται όσοι ουρλιάζουν

τυφλωμένοι από τον ζόφο του χρυσού

σερνάμενοι στο χώμα σαν γυμνοσάλιαγκες

για να αγγίξουν τα τριάκοντα αργύρια,

αυτό το αντίστροφο του χρόνου μονοπάτι

με τη θηλιά στο τέρμα.

Όμως κανένας δεν σιωπά.

Οι αλαλαγμοί, οι άναρθρες κραυγές

οι σκοτεινοί έμποροι στους ναούς

και στις αγορές του κόσμου

πουλούν και αγοράζουν ανθρώπινα κορμιά

ψυχές στον Άδη.

Κανένας δεν σιωπά.

Ήταν, λοιπόν, όλα εις μάτην;

Εις μάτην τα δάκρυα, το αίμα, τα καρφιά;

Εις μάτην η σφαγή των αμνών;

Είναι, λοιπόν, όλα μάταια;

Κι αυτό το ανθρωποφάγο είδος,

το "ανθρώπινο είδος"

της ανελέητης αγοραπωλησίας

αξίζει να σωθεί;

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Πέμπτη

Πίνακας του

Rembrandt van Rijn

(Βorn July 15, 1606, Leiden, Netherlands

Died October 4, 1669, Amsterdam)

Peter's Denial

"Θα μ' αρνηθείς", μού είπες,

"όταν τα φίδια σού τυλίξουν την ανάσα

κι όταν το σίδερο καυτό θα σού τρυπήσει το μυαλό

κι όταν ο φόβος θα συρθεί μες στη ματιά σου

καταβροχθίζοντάς σου ηδονικά τους κερατοειδείς.

Θα μ' αρνηθείς.

Και θα είναι αυτή η άρνηση θυμίαμα στον άμβωνα του πάθους.

Θα είναι μυρωμένο γιασεμί

που νέκταρ θα σταλάζει στα όνειρά μου.

Θα μ' αρνηθείς",

Είπε.

Και έκλαυσα πικρώς.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Τετάρτη

Πίνακας του

Michelangelo Merisi da Caravaggio

(Born Sept. 29?, 1571, Milan or Caravaggio [Italy]

Died July 18, 1610, Port’Ercole, Tuscany)

The Flagellation of Christ

c. 1607

Λυτά μαλλιά, άλικα χείλη

δακρύων ρανίδες ποτίζουν το μονοπάτι με τα αγκάθια

γυμνός βαδίζεις, συνεπαρμένος από τις άγριες ιαχές του πλήθους

Εσένα δεν σε φόβισε η καιόμενη βάτος

ούτε το ατσάλι που βαθιά τρυπά τη φλέβα

ούτε ικέτευσες για μια αμφίβολη λαχτάρα του κορμιού

Όμως εμένα ετούτη η αδιάφανη σιωπή
που στάζει υδράργυρο και αίμα

πώς με τρομάζει...

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Τρίτη

Πίνακας του

William Blake

(Born Nov. 28, 1757, London, England~

Died Aug. 12, 1827, London)

The Parable of the Wise and Foolish Virgins

(1822)

Tate Gallery

Πίνακας του

Pieter Brueghel the Elder

(Born c. 1525, probably Breda, duchy of Brabant [now in the Netherlands]

Died Sept. 5/9, 1569, Brussels [now in Belgium])

The Parable of the Wise & Foolish Virgins

c.1560

Έρχεσαι πάλι, λουσμένος στο φως

μ' αυτά τα φεγγοβόλα μάτια

που δένουν κόμπο τους καημούς μου

Έρχεσαι για να φύγεις ξανά

για εκεί που κανείς δεν ακολούθησε

γιατί η λάμψη καίει και τυφλώνει

τους λιπόψυχους και κείνους που σέρνονται σαν φίδια

στο άνυδρο, σκασμένο χώμα

Εσύ θα φύγεις κι εγώ θα μένω εδώ

με χέρια χαραγμένα στη σιωπή

Η κλίνη μεταξόστρωτη κι ανέγγιχτη

δεν έχει απόψε ο Μορφέας θέση στο προσκεφάλι

σε λίγο θα ανάψουν όλα τα καντήλια

και θα μοσχοβολά το λάδι και το μύρο

απ΄ τα μαλλιά σου

κι όταν τη θύρα την ορθάνοιχτη διαβείς

όλες οι άλλες λάμψεις θα χλωμιάσουν

έτσι που ολόκληρος θα είσαι ένα φως.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Δευτέρα

Πίνακας του

El Greco

(Doménikos Theotokópoulos)

(Born Crete-Greece 1541 – Died April 7, 1614)

The Agony in the Garden

c. 1608

Oil on canvas, 170 x 112,5 cm

Szépmûvészeti Múzeum, Budapest

Απόψε κλείνω τα μάτια

σβήνω τα φώτα της ψυχής

Απόψε, πάλι μουσκεύει η θάλασσα

τα ήδη νοτισμένα παραθύρια μου

Απόψε ανάβω το λυχνάρι της σιωπής

μ' αυτήν την τρεμάμενη φλόγα

που μεγεθύνει τις σκιές στους τοίχους

και περιμένω μήπως φανείς από το πέλαγο

από τα τρομαγμένα κύματα

από τα βράχια που άγρια ορθώνονται μες στο σκοτάδι

Πώς γιγαντώνουν οι σιωπές και κόβονται οι ανάσες

Θα΄ρθείς....

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Επί Ματαίω

Πίνακας του

Giovanni Bellini

~Italian Renaissance painter~

(Born 1430, Venice -Italy

died 1516, Venice)

Dead Christ Supported by the Madonna and St John

(Pietà)

1460

Pinacoteca di Brera, Milan

Αθώα τα μέλη των επί σφαγή αμνών

Οι αυλοκόλακες και οι επίορκοι

ομνύουν ματαίως

οι αναβαπτιζόμενοι καταβαραθρώνουν είδωλα

οι αμαρτωλοί ασπάζονται του αίματος τις ρανίδες

Σκύβεις και προσκυνάς

την ανθρώπινη οδύνη.

Στο άδυτο βασίλειο των οδυρμών

το θείο δράμα σαρκώνεται

από τον εσαεί Εσταυρωμένο

πάντα με ευλαβική συνέπεια στον σαρκοβόρο χρόνο

και στο ανθρωποφάγο πλήθος των πιστών.

Κάτια Ξ.
Απρίλιος 2011

Σκύλλα και Χάρυβδις

Πίνακας του

Henry Fuseli

(Johann Heinrich Füssli)

(Born Feb. 7, 1741, Zürich, Switzerland-

died April 16, 1825, Putney Hill, London, England)

Odysseus facing the choice between Scylla and Charybdis

Τα μαγικά φίλτρα του έρωτα

επόθησεν ο Γλαύκος

μα η Κίρκη τού εδώρισε

τα δηλητήρια του πόθου και της ζήλιας

Εις μάτην τα δάκρυα της Σκύλλας

Πανώρια νύμφη το ένδυμα του σκότους να ενδυθεί

Δεν το επόθησε ποτέ

Ούτε στον πλέον ζοφερό της εφιάλτη το ελογίσθη

Τώρα το λουστρινένιο δέρμα με λέπια φρίκης

Έχει καλυφθεί

Και οι χρυσαφένιοι βόστρυχοι σε άγριες τέρατος κεφαλές

Είναι ποιημένοι.

Και η νύμφη η ζηλεμένη,

Θύμα του έρωτα, του πόθου και του φθόνου,

Αντίκρυ από την Χάρυβδη

Τα πέλαγα βιγλίζει  

Φόβος και τρόμος του Οδυσσέα

Και των περιπλανώμενων του κόσμου ετούτου

Πίνοντας μόνη τα καυτά τα δάκρυά της

Τι, ό,τι αγάπησε πολύ,

Με τα τρομακτικά σαγόνια της συντρίβει.

Κι αν κατά μοίρα θεϊκή, θνητός αλώβητος τύχει και προσπεράσει

Στην άλλη σύντροφο της συμφοράς

Την Χάρυβδη τον στέλνει.

Κάτια Α. Ξ.

Αύγουστος 2010

Odysseus shipwrecked. After meeting Charybdis

Drawing by Bonaventura Genelli

The Monster

Η retrospectiva μου συνεχίζεται με ένα γραπτό μου του 2008.

Οι αναγωγές στο "Τέρας" είναι απολύτως προσωπικές. Και αλίμονο, δηλαδή, αν δεν ήταν...

'Εργα

του

Hans Rudolf "Ruedi" Giger

Το ατσάλινο τέρας βοά

κουλουριάζεται

απλώνεται

τυλίγεται

σέρνεται

συρίζει

ουρλιάζει

βρυχάται

σπέρνει χάος

γκρεμίζοντας

τις πύλες της κολάσεως

βογκώντας

ανοίγει δρόμους

στον βαλσαμωμένο χρόνο

με τα σιδερένια του πλοκάμια

ρουφώντας αίμα και οξύ

Βυθίζει τις κρύες, μεταλλικές του αρθρώσεις

γεμάτες αγκάθια και σκουριά

σε μαλακά, καυτά

σπλάχνα

ερεθισμένο

εξακοντίζοντας

διέγερση αναπόδραστου σύμπαντος

των cyber μηχανών

Βγάζει καρφιά και λάμες

Σκίζει τις λάμ ι ες

με δόντια από πλουτώνιο

και υδράργυρο

Τα αυγά του εκκολάπτει

σε φορμόλη και παγωμένο αίμα

Το σιδερένιο ανοσιούργημα

των ονειρώξεων του Γαλαξία Γάμα

γεννά κεφάλια μέδουσας

γοργόνεια κι εφιάλτες

Ηδονικές κραυγές

και πόθου οιμωγές

σαρώνουν τη ραδιενεργό σκόνη

λιώνουν βαθιά στης γης

την άνομη τη μήτρα

Ξερνάει το τέρας

τρόμο και ατσάλι

καθώς στον αδηφάγο κόλπο

του αιμάσσοντος πυρήνα

της σπαραγμένης Κίρκης

βυθίζει τον φαλλό

σε δηλητηριώδη στύση

Εκχύνοντας

σπέρμα
φονικό

ηλεκτροφόρο...

Katia X. 2008

Ούλη Κόμη

Πίνακας του

Sandro Botticelli

(Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi)

(Born 1445, Florence [Italy],

Died May 17, 1510, Florence)

Primavera or Allegory of Spring

1482

Tempera on panel

Uffizi, Museum, Florence

Ένα "παλιό" ποίημά μου, της περιόδου που ονομάζω "αγωνιώδη".

Το αγαπώ πολύ και μού αρέσει από καιρού εις καιρόν να το επαναφέρω...

Σημ. Ούλη κόμη=σγουρά μαλλιά

Αποδυναμωμένη κουλτούρα

Σε βάθος σουρεαλιστικού πίνακα

Δεν πίστευα σ’ αυτό το τέλος

Της αδέκαστης σκέψης

Πριν από σένα ήμουνα γκρεμός

Στα χείλια της απροσπέλαστης

Επαναστατικότητας

Μαζί με σένα

Διαλεχτικά φιλολογικά εξασέλιδα

Σε ηλιόλουστες αίθουσες

Και τοπία ανεξερεύνητα

Αγώνας ασθμαίνων

Μακριά σου έβλεπα τη θάλασσα

Χωρίς ελπίδα

Αντανακλαστικού φωτός

Στο ferry άδεια μνήμη

Μακριά από κει

Εδώ κοντά

Κοντά σου

Απελπισία

Άσκοπη αναζήτηση

Δεν με βρήκες

Το ήξερα

Γαλάζια κύματα στο μυαλό σου

Απουσία μονιμότητας

Και μονιμότητα απουσίας

Αδιάφορο αν πονάω

Προσωρινά μόνο

Θορυβώδικα ιδανικά

Ραντίζουν τις απενεργοποιημένες σου

Διαλείψεις.

Ούλη κόμη καθ’ όλου ευκινησία

Και νευρώδικη ιδιοσυγκρασία

Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος

Που απουσιάζει

Υγρό κύμα

Που σφαδάζει

Καθώς μιλάς για πεμπτουσίες

Κι εγώ για διάτρητους ορίζοντες

Γελούσες

Παιδιάστικοι ελιγμοί

Το πιστεύεις;

Κίτρινα τα μάτια σου ΤΟΤΕ

Πέτρινα τα μάτια σου ΤΩΡΑ

Αδιαπέραστο κάλεσμα

ΤΩΡΑ

Θέλω να τα ρουφήξω

Με μια ανάσα χωρίς επιστροφή

ΤΩΡΑ

Και δεν μπορώ

ΤΩΡΑ ΠΙΑ.

2004 © Κάτια Ξ.

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ II

Πίνακας
του
John Everett
Millais

English Pre-Raphaelite painter & illustrator
(Βorn June 8 1829- died August 13 1896)

A Beauty

Ο κ. Γοδεφρίδος πρέπει να έκανε έναν ύπνο βαθύ και ήρεμο εκείνη τη νύχτα, γιατί την επόμενη μέρα ξύπνησε φρέσκος και κεφάτος. Τον άκουσα, ενώ έπαιρνε το μπάνιο του, να τραγουδά με την στεντόρεια φωνή του την Madamina, προσπαθώντας να είναι ένας αξιοπρεπής Leporello.

Δύο ήταν οι αγαπημένες όπερες του κ. Γοδεφρίδου, τις οποίες άκουγε με τις ώρες τα φθινοπωρινά και χειμωνιάτικα απογεύματα. Don Giovanni και Andrea Chénier. 
Μάλιστα, κουνούσε έντονα τα χέρια του δεξιά κι αριστερά, σαν να διηύθυνε μια φανταστική ορχήστρα, ενώ έγερνε ταυτόχρονα το κεφάλι του στο πλάι, έχοντας τα μάτια κλειστά και ταξιδεύοντας νοερά, ποιός ξέρει πού... Συχνά οι κινήσεις του γίνονταν ιδιαίτερα έντονες, εναρμονιζόμενες με τις εξάρσεις της μουσικής!
Τις ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές βραδιές, πάλι,  προτιμούσε να ακούει και να σιγομουρμουρίζει μερικές σονάτες του Chopin και τα Βραδεμβούργια κονσέρτα του Bach. 
Πάντα με κλειστά μάτια, λύγιζε κάνοντας το σώμα του να κυματίζει πέρα-δώθε, σαν να είχε αφήσει τα κύματα της μουσικής θάλασσας να τον παρασύρουν σε κάποιο μαγικό νησί!

Α! Όλα κι όλα! Ο κ. Γοδεφρίδος είχε ανεπτυγμένο μουσικό κριτήριο. Και η αισθητική του ήταν ιδιαίτερα υψηλή, θα μπορούσα να πω...

Ήμουν στην ευρύχωρη, φωτεινή κουζίνα και τακτοποιούσα τα καλογυαλισμένα, μπακιρένια σκεύη, που κρέμονταν πάνω από τον πάγκο, ενώ στην φωτιά έβραζα νερό για το τσάι. 

Υπήρξαν κάποια λεπτά απόλυτης σιωπής στο σπίτι, καθώς ο κ. Γοδεφρίδος είχε σταματήσει να τραγουδά. Θα είχε γυρίσει στην κρεβατοκάμαρά του να ντυθεί, ασφαλώς.

Εισέπνευσα με ευχαρίστηση τη ζεστασιά της κουζίνας και απόλαυσα τη γλυκιά ησυχία. Οι μόνοι θόρυβοι ήταν τα κούτσουρα, που τριζοβολούσαν στο τζάκι και το κροτάλισμα από τις φίνες πορσελάνες Βοημίας με τα λεπτά χρυσοδουλεμένα φινιρίσματα, καθώς τις τοποθετούσα στο τραπέζι για το σερβίρισμα του τσαγιού.

Ο κ. Γοδεφρίδος αγαπούσε τα όμορφα γεμάτα φινέτσα αντικείμενα. Έλεγε, ότι τον γέμιζαν με  κάποιου είδους προσωρινή ευτυχία!

Το φρυγανισμένο ψωμί άχνιζε και μοσχοβολούσε, σερβιρισμένο ήδη μέσα στην πιατέλα, ενώ ολόφρεσκο βούτυρο, μαρμελάδα από μούρα και κατσικίσιο τυρί ανέδιναν ήδη γαργαλιστικές ευωδίες.

"Πολύ ωραία, πολύ ωραία, αγαπητή μου! Ξυπνήσατε νωρίς, βλέπω! 
Όλα έτοιμα και όλα στην ώρα τους!"

Ο κ. Γοδεφρίδος είχε κάνει μια θορυβώδη και χαρούμενη είσοδο στην κουζίνα, φέρνοντας ένα δροσερό αέρα από ακριβή κολόνια και ταμπάκο!

Κάπνιζε τον μυρωδάτο καπνό του μόνο στο δωμάτιό του ή στο γραφείο του και μόνο με τα παράθυρα ανοιχτά!

"Καλημέρα. Το τσάι είναι έτοιμο", είπα σερβίροντάς τον.

"Λοιπόν, πώς κοιμηθήκατε;", ρώτησε με ενδιαφέρον ο κ. Γοδεφρίδος, 
ρουφώντας μια μεγάλη γουλιά καυτό τσάι.

"Ελαφρά", απάντησα, ενώ καθόμουν απέναντί του για να πιω το ρόφημά μου.

Πράγματι, μετά τα μεσάνυχτα είχε αρχίσει να φυσάει δυνατά. 
Σταμάτησε η χιονόπτωση, αλλά όλη τη νύχτα τα κλαδιά των δέντρων χτυπούσαν με μανία στα παράθυρα, 
σαν να ήθελαν, θαρρείς, να εισβάλλουν μέσα στο δωμάτιο, κάνοντας τα παλιά ξύλινα παντζούρια με τους μεντεσέδες να τρίζουν απαίσια.

"Ω! Εγώ κοιμήθηκα σαν πουλάκι, σαν πουλάκι, μα την αλήθεια! Αλλά, αν δεν με απατά η μνήμη μου, εχτές το βράδυ έπεσε στην αντίληψή μου, ότι θέλατε να συνεχίσουμε τη μικρή μας κουβεντούλα! Τι λέτε; Δεν είναι καλύτερα να συνεχίσουμε τώρα, με το φως της ημέρας;"

"Με το φως της ημέρας...", επανέλαβα λίγο αφηρημένα...

"Μα, ναι, φυσικά! Ας την συνεχίσουμε, λοιπόν, πίνοντας το τσάι μας. Συμφωνείτε, αγαπητή μου;",  με ρώτησε χαμογελαστά ο κ. Γοδεφρίδος.

Συνεχίζεται....

Κ. Α. Ξ. 2010

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ I

Πίνακας του

John William Waterhouse

English Pre-Raphaelite Painter
(1849 - 1917)

Ophelia

Μέρος 1ον.

"Αστειότητες, αγαπητή μου", είπε ο κ. Γοδεφρίδος κι ελαφροπατώντας, βγήκε από το δωμάτιο, κλείνοντας πίσω του απαλά την πόρτα, χωρίς να σταθεί ν' ακούσει έστω και μια λέξη μου.

Πήγα προς το παράθυρο, αφήνοντας έναν αναστεναγμό, όλο παράπονο, αλλά χαμογέλασα μόλις αντίκρισα τις χαρούμενες νιφάδες του χιονιού, που στροβιλίζονταν σιωπηλά και ξέγνοιαστα πριν πέσουν προσεκτικά στο αφράτο, λευκό στρώμα, που είχε απλωθεί έξω...

"Ω, φίλε μου", είπα στον απόντα κ. Γοδεφρίδο, -τού χρωστούσα την απάντηση!- "όλα είναι υπέροχα, όσο είναι αστειότητες, όπως τα αποκαλείτε! Μα τι γίνεται όταν πάψουν να είναι αστεία, ούτως ειπείν; Και τώρα, μα την αλήθεια, πολύ φοβούμαι, ότι έχουν πάψει..."

Το σκοτάδι άρχισε να απλώνεται στον μακρινό ορίζοντα, ενώ στο τζάκι, μια δυνατή κατακόκκινη φωτιά τριζοβολούσε παιχνιδιάρικα...

Συνεχίζεται...

Κάτια Α. Ξ. 2010

Σκουριασμένοι δείκτες

Πίνακας του
Pieter Bruegel the Elder
(Flemish painter)
(Born c. 1525, probably Breda, duchy of Brabant [now in The Netherlands]
died Sept. 5/9, 1569, Brussels [now in Belgium])

The Corn Harvest (August)
1565
Oil on wood, 118 x 161 cm
Metropolitan Museum of Art, New York


Details






Αυτή η πόλη με ζώνει
σαν δηλητηριώδες φίδι
τα κτίρια
με παράθυρα που χάσκουν
σαν στόματα νεκρών
εξουσιάζουν τις ανάσες μου
οι άνθρωποι
πάντα σκυθρωποί
βαδίζουν σαν υπνοβάτες
ανάμεσα σε σπασμένα ρολόγια
ο χρόνος δείχνει ακινητοποιημένος
ίσως και ακοίμητος
αυτός, που όλα τα δαμάζει
που όλα τα ορά
που δεν κουράζεται ποτέ.
Κι όσο το φίδι σφίγγεται γύρο μου
τόσο αυτός περιγελά τους δείκτες
που στράβωσαν και σκούριαασαν
σε αναλόγια
παράφωνων συγχορδιών.

Κάτια Α. Ξ. 2010

Resurrection

Πίνακας του
Pietro Perugino
(Pietro di Cristoforo Vannucci)
(Born c. 1450, Città della Pieve, near Perugia, Romagna [Italy]
Died , February/March 1523, Fontignano, near Perugia)

The Ascension of Christ
1496-98
Oil on panel, 342 x 263 cm
Musée Municipal des Beaux-Arts, Lyon




Ανάσταση
Όχι της ψυχής
Μα του κορμιού;
Καθόλου
Τότε τι γυρεύεις καρδιά μου
σαν σκιά περιπλανώμενη
στα σκότη του Άδη;
Τι προσμένεις;

Στέγνωσαν τα φιλιά
ξεράθηκαν οι πηγές
που κελάρυζαν γκυκά στ'αυτιά σου.
Τι καρτεράς
γονυπετής
μπροστά σ' ατέρμονη σκάλα;
Κι είναι ψηλή, ατέλειωτη
τα σύννεφα αγγίζει.
Τώρα που οι καμπάνες σιώπησαν
τα κλειδοκύμβαλα ξεκούρδιστα
ρυπαίνουν τη ζωή μου.
Με τα μαλλιά την-δίχως τέλος- σκάλα
σκουπίζω
και με τα χέρια
διώχνω τα αγκάθια.
Το αίμα μου την κοσμεί
με πέταλα πορφύρας.

Τι καρτεράς καρδιά μου
στα μαύρα βάθη;
Ο ένας δείκτης
πάντα μεσάνυχτα θα δείχνει
κι ο άλλος σταματημένος
σε ψυχή βαριά
που τα βήματά της σέρνει
ανάμεσα σε σπασμένα αγάλματα
και ξεραμένες λίμνες
και λυγμούς
που δεν βγήκαν
κι αμπαρώνουν τη ζωή μου
σε σιδηρόφρακτο εφιάλτη.

Κάτια Ξ. 2010

Ραγισματιά Ελπίδας

Πίνακας του
Giovanni Battista Tiepolo
(Born March 5, 1696, Venice [Italy]
Died March 27, 1770, Madrid, Spain)

Christ Carrying the Cross
1737-38
Oil on canvas, 450 x 517 cm
Sant'Alvise, Venice



Στα ραγισμένα μάτια σου
μια χαραμάδα φως
μια αχτίδα
που μετατρέπεται σε αστροπελέκι.
Βοά η σιγή
όπως μόνον αυτή γνωρίζει
διαλύοντας σε δάκρυα και αίμα
τα μέλη των αθώων αμνών.

Δεν πίστεψα
και στό είχα πει
Είμαι ο Θωμάς ή ο Ιούδας;
Μήπως ο Πόντιος Πιλάτος
που σχίζει τα ιμάτια
και τας χείρας νίπτει;
ακόμα και ο Καϊάφας;
Και τα δεσμά αυτά
μήπως είναι δικά μου;
Να εγκολπώνομαι
το σκότος
και να απεκδύομαι
το φως
κουράστηκα...

Δως μου μια ραγισματιά ελπίδας
και τους ακάνθους σου
με δάκρυα θ'ασπασθώ.

Κάτια Ξ. 2010

Θείον Πάθος και Πάθη

Στα ηχεία μας σήμερα:
J.S.Bach
Herz und Mund und Tata und Leben, BWV 147

Πίνακας του
Raffaello Sanzio da Urbino
(Born April 6, 1483, Urbino, Duchy of Urbino [Italy]-
Died April 6, 1520, Rome, Papal States [Italy])

Christ Falls on the Way to Calvary
1517
Oil on panel transferred to canvas, 318 x 229 cm
Museo del Prado, Madrid


Καυτά δάκρυα

για ποιό Πάθος;

Για ποια πάθη;

Για τα αργύρια
τριάκοντα τον αριθμόν
οι μάχες απωλέσθησαν
και οι νικητές ηττήθηκαν
σαν όφεις που άλλαξαν ιμάτια
ξεγυμνωμένοι πλέον
ενώπιον κορασίδος αγνής
που υφαίνει ιστόν αράχνης
τυλίγοντας τους γέρικους αιώνες
και εξορύοντας τους οφθαλμούς του Άδη.

Τα πάθη
και το Πάθος
ρούχο μου κουρελιασμένο
δάκρυ μου αστέγνωτο
χέρι μου από μάρμαρο
που αενάως αιμορραγεί.

Κάτια A.Ξ.
Μάρτιος 2010

Die Walküre

Arthur Rackham The Ride Of The Valkyries 1911



William T. Maud
The Ride of the Valkyries


Μαύρη, δυσοίωνη προβάλλει η βουνοκορφή
απ' τον πυκνό κι αδιαπέραστο
μέλανα δρυμό.
Καταλαγιασμένες από την καταιγίδα αχτίδες
απλώνονται στις κορυφές των δέντρων
τρεμάμενα-δειλά φωτίζοντας
τους στερνούς κυματισμούς των φυλλωμάτων
που θροΐζουν  βογγητά και κατάρες
εξιστορώντας γι' αλλη μια φορά
το αμάρτημα των ατσάλινων καρφιών.
Λυσσομανούν οι Βαλκυρίες
απ' τα βαριά τα σύννεφα ξεχύνονται
κραδαίνοντας τις αστραπές
εκτοξεύοντας τους κεραυνούς
ξερνώντας τις φοβερές ιαχές τους
με φλογισμένα μάτια και ακόντια
συντρίβουν - ανελέητες - τους άνδρες
  στο άγριο πέρασμά τους.
  Αντάρα και κουρνιαχτός
και αίμα
ποτάμια αίμα
στους χρόνους αυτούς τους σκοτεινούς
τους τρισκατάρατους
του ζόφου
και της μαύρης κοιλάδας των δακρύων
στους χρόνους του αποδεκατισμού

Μαύρη η κορυφή
κι απόψε
κι οι πορφυρές αχτίδες
στις δρυς και στις οξιές
αίμα αγνό που ξεδιψά
τις ξεραμένες ρίζες.
Κρυφτείτε, Βαλκυρίες της συμφοράς,
τούτη τη νύχτατ' ατσάλινα καρφιά
μονολογούν ιστορίες αμαρτωλές
που θα σάς πάρουν τη λαλιά...

Κάτια Α. 2010

Κι εδώ, ένα παλαιότερο γραπτό μου, με το ίδιο θέμα, από άλλη σκοπιά...