Ο Κύκλος

Πίνακας

του

Michelangelo Merisi da Caravaggio

(Born Sept. 29, 1571, Milan or Caravaggio-Italy

Died July 18, 1610, Port’Ercole, Tuscany)

Supper at Emmaus (1601)

Oil on canvas,

Στριφογυρίζω γύρο από έναν άξονα

ΧΑΛΥΒΔΙΝΟ

χιλιάδες στροφές

εξαϋλώνομαι

εξαερώνομαι

εξατμίζομαι

πάντα με τα μάτια ορθάνοιχτα

πάντα με το μυαλό συντετριμμένο

σε έναν αέναο κύκλο

Κυκλοτερείς κινήσεις

σε ένα λαβυρινθώδη κύκλο

Ο ΚΥΚΛΟΣ δεν ξεφεύγει

ανατριχιαστικά ακριβής

αντιπαρέρχεται του φωτός

ανταμώνοντας το σκότος

Εξουθενωτικά ακριβής

ο κύκλος

εγκλωβισμένος στις μοίρες του

γεωμετρικά αδύναμος

και συγχρόνως παντοδύναμος

σφίγγοντας τον κλοιό του

γύρο από τις αιθερολάμνουσες προσδοκίες

των ατελών τεμνουσών

του μυαλού μου.

Κάτια Α.Ξ.

Μάιος 2011

Σκύλλα και Χάρυβδις

Πίνακας του

Henry Fuseli

(Johann Heinrich Füssli)

(Born Feb. 7, 1741, Zürich, Switzerland-

died April 16, 1825, Putney Hill, London, England)

Odysseus facing the choice between Scylla and Charybdis

Τα μαγικά φίλτρα του έρωτα

επόθησεν ο Γλαύκος

μα η Κίρκη τού εδώρισε

τα δηλητήρια του πόθου και της ζήλιας

Εις μάτην τα δάκρυα της Σκύλλας

Πανώρια νύμφη το ένδυμα του σκότους να ενδυθεί

Δεν το επόθησε ποτέ

Ούτε στον πλέον ζοφερό της εφιάλτη το ελογίσθη

Τώρα το λουστρινένιο δέρμα με λέπια φρίκης

Έχει καλυφθεί

Και οι χρυσαφένιοι βόστρυχοι σε άγριες τέρατος κεφαλές

Είναι ποιημένοι.

Και η νύμφη η ζηλεμένη,

Θύμα του έρωτα, του πόθου και του φθόνου,

Αντίκρυ από την Χάρυβδη

Τα πέλαγα βιγλίζει  

Φόβος και τρόμος του Οδυσσέα

Και των περιπλανώμενων του κόσμου ετούτου

Πίνοντας μόνη τα καυτά τα δάκρυά της

Τι, ό,τι αγάπησε πολύ,

Με τα τρομακτικά σαγόνια της συντρίβει.

Κι αν κατά μοίρα θεϊκή, θνητός αλώβητος τύχει και προσπεράσει

Στην άλλη σύντροφο της συμφοράς

Την Χάρυβδη τον στέλνει.

Κάτια Α. Ξ.

Αύγουστος 2010

Odysseus shipwrecked. After meeting Charybdis

Drawing by Bonaventura Genelli

Ούλη Κόμη

Πίνακας του

Sandro Botticelli

(Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi)

(Born 1445, Florence [Italy],

Died May 17, 1510, Florence)

Primavera or Allegory of Spring

1482

Tempera on panel

Uffizi, Museum, Florence

Ένα "παλιό" ποίημά μου, της περιόδου που ονομάζω "αγωνιώδη".

Το αγαπώ πολύ και μού αρέσει από καιρού εις καιρόν να το επαναφέρω...

Σημ. Ούλη κόμη=σγουρά μαλλιά

Αποδυναμωμένη κουλτούρα

Σε βάθος σουρεαλιστικού πίνακα

Δεν πίστευα σ’ αυτό το τέλος

Της αδέκαστης σκέψης

Πριν από σένα ήμουνα γκρεμός

Στα χείλια της απροσπέλαστης

Επαναστατικότητας

Μαζί με σένα

Διαλεχτικά φιλολογικά εξασέλιδα

Σε ηλιόλουστες αίθουσες

Και τοπία ανεξερεύνητα

Αγώνας ασθμαίνων

Μακριά σου έβλεπα τη θάλασσα

Χωρίς ελπίδα

Αντανακλαστικού φωτός

Στο ferry άδεια μνήμη

Μακριά από κει

Εδώ κοντά

Κοντά σου

Απελπισία

Άσκοπη αναζήτηση

Δεν με βρήκες

Το ήξερα

Γαλάζια κύματα στο μυαλό σου

Απουσία μονιμότητας

Και μονιμότητα απουσίας

Αδιάφορο αν πονάω

Προσωρινά μόνο

Θορυβώδικα ιδανικά

Ραντίζουν τις απενεργοποιημένες σου

Διαλείψεις.

Ούλη κόμη καθ’ όλου ευκινησία

Και νευρώδικη ιδιοσυγκρασία

Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος

Που απουσιάζει

Υγρό κύμα

Που σφαδάζει

Καθώς μιλάς για πεμπτουσίες

Κι εγώ για διάτρητους ορίζοντες

Γελούσες

Παιδιάστικοι ελιγμοί

Το πιστεύεις;

Κίτρινα τα μάτια σου ΤΟΤΕ

Πέτρινα τα μάτια σου ΤΩΡΑ

Αδιαπέραστο κάλεσμα

ΤΩΡΑ

Θέλω να τα ρουφήξω

Με μια ανάσα χωρίς επιστροφή

ΤΩΡΑ

Και δεν μπορώ

ΤΩΡΑ ΠΙΑ.

2004 © Κάτια Ξ.

Iles Sanguinaires-Ajaccio-Corse

Με το υπέροχο ηλιοβασίλεμα, που απλώνει τα μαγευτικά του χρώματα, στα δύο κλιπάκια, που τράβηξα στα νησιά Sanguinaires, στο Αιάκειο της Κορσικής, αυτόν τον Ιούλιο,
σάς εύχομαι έναν πανέμορφο Αύγουστο, γεμάτον ξεγνοιασιά, θάλασσα, αρμύρα, κύμα, ήλιο, έρωτα, δροσερές μέρες και καυτές νύχτες, όπως ακριβώς τις θέλετε...κατά προτίμηση ξέφρενες, γεμάτες χρώματα, αρώματα, πλανευτικές μελωδίες ή άγρια beat...

Με λευκά, αέρινα, μακριά φορέματα και φλατ μπαλαρίνες οι κυρίες και λινά κοστούμια στο χρώμα της άμμου οι κύριοι, ας σtροβιλιστούμε κάτω από το εκτυφλωκικό αυγουστιάτικο φεγγάρι σαν οπτασίες της δικής μας φαντασίας, σε ένα βελούδινο βαλς, που θα μάς συντροφεύει για πολλά-πολλά χρόνια....

Να περάσετε υπέροχα και κυρίως καλοκαιρινά!







Katia A. 2009

The Pendulum

Στα ηχεία μας σήμερα:

Armand Amar

Les Secrets de Florence

Πίνακας του:

Jan BRUEGHEL the Elder

~Flemish painter~

(born 1568, Brussels [now in Belgium]

died Jan. 13, 1625, Antwerp)

The Sense of Hearing

1618

Oil on panel, 65 x 107 cm

Museo del Prado, Madrid

Επικίνδυνος ο εναγκαλισμός

των καλοκαιρινών κυκλώνων

Στο τρισδιάστατο μάτι του Κύκλωπα

αντανακλώνται θάλασσες

στις οποίες ακόμα δεν ταξίδεψα

στις σπηλιές πέρα απ' τα βράχια

θυσιάζονται στον Νηρέα

γλοιώδη γοργόνεια

που απώλεσαν το βάρος

των φιδίσιων βοστρύχων

Ένα σεντούκι άνοιξα εχτές

παλιό

σκονισμένο

διαβρωμένο από την λύπη

ΑΔΕΙΟ!

όχι περιεχομένου

αλλά συνειρμικών ονειρώξεων

"Κάλλιο άδειο"

μού ψιθύρισε στ' αυτί

το άλλοτε σιωπηλό εκκρεμές

πριν διαλυθεί

σε μικροσκοπικές βίδες

και ελάσματα

φανερώνοντας

την απύθμενη δίνη

του κυκλώπειου οφθαλμού

Κάτια Α. 2009

Το σχήμα σου

Πίνακς του

Jean-Auguste-Dominique Ingres

(born August 29, 1780, Montauban, France

died January 14, 1867, Paris)

Paolo and Francesca

1819

(Oil on canvas, 480 x 390 cm

Musιe des Beaux-Arts, Angers)

Μυστηριακοί ήχοι

αντανακλούν στη παγωμένη λίμνη

λευκά

όλα λευκά

απέριττα

γαληνεμένα

Η φωνή σου

το μόνο εργαλείο που ίπταται

σαν συγχορδία μελίρρυτων ελιγμών

Κι εγώ

που πάντα απουσιάζω από το σχήμα σου

κολυμπώ στις νότες

της διακαούς επιθυμίας σου

ρευστή σταγόνα

που διαλύεται

διαταράσσοντας τους κύκλους σου

ξανά

Κάτια Α. 2009

Λυκαυγές

Πίνακας του 

Egon Schiele

(born , June 12, 1890, Tulln, near Vienna

died Oct. 31, 1918, Vienna)

Αφουγκράζομαι

τους ήχους σου

τους ψιθύρους

και τις ανάσες

το τοπίο βουλιάζει σε έναν απέραντο ωκεανό

υδάτινες οι μορφές καταλαγιάζουν πλάι μου

σέρνοντας καημούς από κουφάρια ναυαγισμένων 

κορμιών

Σαν φέξει

θα εξατμιστούμε σαν το τραγούδι των σειρήνων

με μια λάμψη που θα διαρκέσει 

όσο η διαστολή της χρυσής ίριδας

του οργασμικού μας λυκαυγούς

Κάτια Α. 2009

Hush, little baby...

Στα ηχεία μας σήμερα:
Summertime
(από την όπερα Porgy and Bess)
του George Gershwin,

I Never Talk To Strangers
του
Tom Waits (με Bette Midler)
και
She Is So Beautiful
από τον
Mike Scott and the Waterboys
(because you once sang it to me...)

Έργο του
Auguste Rodin
(από τα προσχέδια)
(born November 12, 1840, Paris, France
died November 17, 1917, Meudon)

Hush little baby,
hush now
I'm here with you
I'm here for you
come into my arms
lie slow and weep
I'll kiss your tears dry
I'll love you tonight
hush, my sweet darling
'cause the living might not be easy
but I'm holding you tight
I'm by your side
I may vanish into thin air tomorrow
but tonight I'm all yours, sweetie
So, hush now, baby
dry your eyes
and make love to me
be mine tonight

Hush, hush,
hush now, darling...

L.K. 2008

Μη με ρωτάς...

Στα ηχεία μας σήμερα:
Café del Mar
(Από Chillhouse MIX2
and Vol. 8)
True House
Esa Magia
Tranquility
and
Gula Gula

Πίνακας του
Amedeo Modigliani
( born July 12, 1884, Livorno, Italy
died January 24, 1920, Paris, France )


Sorrowful Nude

Μη με ρωτάς
πώς με λένε
δεν έχω όνομα
Μη με ρωτάς απόψε
Μη διερωτάσαι από πού είμαι
δεν είμαι από πουθενά
μη με ρωτάς
δεν είμαι καμία
είμαι αυτή που θέλεις να είμαι
είμαι αυτή που ονειρεύτηκες
ίσως κι αυτή που μίσησες
μη με ρωτάς από πού έρχομαι
έρχομαι από την κόλαση
αλλά εσύ δεν θέλεις να το ξέρεις
γιαυτό μη με ρωτάς
δεν έχω αντοχές
αλλά μη με ρωτάς πόσο ακόμα
γέμισέ μου το ποτήρι μόνο
και κάνε μου συντροφιά σιωπηλά
και μη ρωτάς
δεν έχω απαντήσεις
δεν έχω παρελθόν
ούτε μέλλον
δεν έχω τίποτα
μόνο αυτή τη στιγμή
γιαυτό μη ρωτάς
τίναξε την κάφτρα σου στο τασάκι
και κοίταξέ με μέσα από τα δαχτυλίδια
του γαλάζιου καπνού
και μη ρωτάς
διψάς για μένα
κι εγώ για σένα
μα το πρωί θάμαστε δυο ξένοι
γιαυτό μη ρωτάς ποια είμαι
από πού έρχομαι
πού πάω
μη ρωτάς γιατί δεν σε κοιτάζω
δεν σε κοιτάζω,
μα σε βλέπω
η καρδιά σου είναι ένα γυάλινο δοχείο
γεμάτο καυτό αίμα

εγώ δεν σε κοιτάζω
μα σε βλέπω

εσύ με κοιτάζεις
μα δεν με βλέπεις

γιαυτό μη ρωτάς αν σε ξέρω
μη ρωτάς γιατί δεν κάνω ερωτήσεις
μη ρωτάς γιατί δεν θέλω να σε αλλάξω
μη ρωτάς τίποτα απόψε
μόνο αγκάλιασέ με...

Απόψε...
Αύριο θα έχω φύγει

Λ. Κ. 2008

Ερήμην

Με κράτησες στα χέρια σου
σαν μια πολύτιμη πορσελάνη,
σαν ένα εύθραυστο διάφανο κρύσταλλο.

Τόση ζεστασιά, τόσα χαϊδέματα του νου και της σάρκας ηδονικά, τρέχουν στο λογισμό σαν ηλεκτρισμένες θαλάσσιες μέδουσες και κολλούν στην πετρωμένη μνήμη,
παιδεύοντάς την με πολυπλόκαμα κεντρίσματα και ερωτήματα πνιγμένα
σε άγριες ορχιδέες και δηλητηριώδεις κάκτους.
Δεν αγροικιώνται οι λέξεις πια στο λογισμό, τα αναστενάγματα κατοικούν σε βάλτους που είναι απροσπέλαστοι για τα ραγισμένα μου πεδία. Βυθίζονται τα κρύσταλλά μου, αποκλίνουν, βουλιάζουν σε νερά κιτρινόχροα, σε πανίδα καμωμένη από την πλήρη αδιαταραξία σου, έχεις απωλέσει την αίσθηση της επαγρύπνησης, την έχεις όλη μετουσιώσει σε γλυκολάλητο αηδόνι που αργά κάθε νύχτα σιγοτραγουδά το νανούρισμά του στην αγριεμένη μου λαχτάρα.
Στραμπουληγμένα τα κάγγελλα του πορφυρένιου κλουβιού μου, πώς σού ξέφυγε η διαύγεια της αστραπής, πώς ερήμην σου τα μέταλλα έλιωσαν κάτω από το βάρος των πύρινων δακρύων, πώς το απόσταγμα του καυτού φιλιού σου έγινε χαλάζι πάνω στο γυμνό κορμί μου;
Ερήμην.
Ερήμην.
Δεν ήταν αυτό που θελήσαμε.
Δεν ήταν αυτό που σκεφτόμαστε τα βράδια στις ξενυχτισμένες μας εξάρσεις, όταν τα λαίμαργα λυγίσματα καραδοκούσαν πίσω από το παραθύρι να συλλάβουν ήχους ηδονικούς και σταγόνες ορμής ρέουσας και ανεξάντλητης.
Δεν ήταν αυτό που σκεφτήκαμε.
Δεν ήταν αυτό που ποθήσαμε.
Αλλά τι ποθήσαμε που ήταν απ’ την αρχή κατορθωτό; Πώς όλα ήταν αδιαπέραστα και ανεπανόρθωτα δικά μας και ταυτόχρονα μας ξέφευγαν, γλυστρούσαν πάντα σαν άμμος σε χαλαρωμένα από τον πόθο δάχτυλα;
Πώς ξέφευγαν οι λέξεις, οι ώρες, οι σιωπές, τα μουρμουρητά, σαν ατσαλένιες λάμες και βυθίζονταν γλυκόπικρα μέσα σε ασημογάλαζα νερά;
Ερήμην.
Ερήμην.
Εσύ βυθίζεσαι σε έλος κι εγώ περιπλανιέμαι σε δάση.
Ερήμην.
Αγγίξαμε το όνειρο με την πνοή μας.
Έπρεπε μόνο με την σκέψη μας.
Οι ατσαλένιες λάμες μάτωσαν τα δάχτυλα και οι φλέβες, αυτές οι ανυπόμονες παγίδες σου, βυθίστηκαν στο χάος.
Το χάος.
Εσύ του ξέφυγες αλώβητος.
Εγώ ακόμα παραδέρνω σε φιδίσια μονοπάτια, έχοντας απολέσει όλες τις πυξίδες, έχοντας σπάσει όλα τα όργανα διαφυγής.
Και τα δέντρα είναι ψηλά, με καταπίνουν.
Κάποιες φορές απλώνουν τα κλωνάρια τους τόσο ξεδιάντροπα, με παγιδεύουν με τρυφερή αγριότητα, πιάνονται από τα μαλλιά μου και με τραβούν εκεί που μόνο εσύ μπορούσες να με παρασύρεις.
Σε σκότη και σε ερέβη του νου ηδονικά και αχνοφεγγίζοντα. Κι εγώ είμαι μια οπτασία του δικού σου νου, εσύ μού δίνεις σάρκα και αίμα, εσύ με μετουσιώνεις σε ύπαρξη αρωματισμένη με τα μύρα της νύχτας, εσύ γλυκολάλητο αηδόνι, που έξω από το παραθύρι μου τον αέναο σκοπό σου μουρμουρίζεις ενώ στις φλέβες σου ρέει η ανυπομονησία του κραδασμού σου.
Ερήμην.
Σού ψιθυρίζω απαλά, ενώ στις φλέβες μου παγώνει η απουσία της σάρκας σου.
Ερήμην.
Σε δάση κατοικώ με αέναους εραστές τα ξεδιάντροπα κλαδιά και τα φυλλώματα.
Σε σένα έχω δωρίσει το χρυσό ρυτό του νου.
Οι ξεδιάντροποι εραστές του δάσους
ας γευτούν το αλαβάστρινο ρόδο.

© Lucy 2005

To post αυτό αναρτήθηκε στις 26/05/2006,
αλλά κάποιος αγαπημένος φίλος μού το θύμισε
κι έτσι...

ΣΤΟ ΧΑΟΣ... ΣΟΥ... ΜΟΥ...

Αδιαμόρφωτο σκοτεινό ανεξερεύνητο ανέτελλε έδυε Πάλευε να ανορθώνεται να λάμπει να φεύγει να πετά ένοχο αθώο ασαφές ρευστό σχήμα ερωτικό ρίγος στο αίμα ΡΙΓΟΣ στο άζωτο των υγρών σκεύος θείο μοναχικό μόνο διάτρητο ραγίζει εύκολα αστραπιαία σπάει και πάλι ανατέλλει και ξανά δύει μαγνητικά ρευστά κυλούν χάνονται γλιστρούν στα χέρια σου μου χέεται και διαχέεται η σιωπή σου μου λάμπει το δάκρυ σου μου ανατέλλει δύει ατέρμονα ακούραστα αέναα αστραπές αστρόσκονη το χαμόγελό σου μου θλίψη γελάει ξεφεύγει καταλαγιάζει μαζεύεται ένα κουβάρι λύνεται ξανά δένεται χωρίς αιδώ στα δίχτυα σου μου στα κύματά σου μου ταξιδεύω σε γαλαξίες ακροπατώ με αγκαλιάζεις με φτερά κέρινα όχι με τα φτερά σου μου πετάμε γινόμαστε άυλοι εξανεμιζόμαστε στη βροχή στο αγέρι στο σκοτάδι στο φως βυθιζόμαστε σε ρεύματα θερμά και ψυχρά κολυμπάμε σε πελάγη αφουγκραζόμαστε τις ψυχές λαχταράμε να μιλήσουμε με νότες με τις νότες σου μου ακόμα σιωπή ακόμα βυθός ακόμα ρωγμή ακόμα πετάω ακόμα βυθίζεσαι στο χάος σου μου... Lucy 2006

Μη

ΜΗ
Μη παίρνεις τις νότες σου
Μη παίρνεις τους ήχους σου
Μη παίρνεις τη μουσική σου μακριά μου
Μη σιγείς
Με τη μουσική σου αναπνέω
Με τους ήχους σου ζω
Με τις νότες σου λούζομαι και εξαγνίζομαι
Μη
Μη μού στερείς τη λαλιά σου
Μη μού αφαιρείς τις υφέσεις σου και τις διέσεις σου

Άνοιξε τα δάχτυλά σου κι άσε τις να κυλήσουν
Σαν λάβα να βρούν το στόχο
Να τον κάψουν και να τον αφανίσουν
Να αναπηδήσει νέα πηγή
Να φυτρώσει καινούργιο χορτάρι

Άσε τα κλειδοκύμβαλα και τα σαντούρια σου να παίξουν
ΞΑΝΑ

Χωρίς αυτά δεν αναπνέω
Χωρίς αυτά σχεδόν
Δεν ΖΩ!


JSBach - Passacaglia BWV 582/1 - Karl Richter - Organ

Traveller

by
Talvin Singh



Αγκάλιασέ με
σφίξε με
θέλω να λιώσω στη μέγγενη της ανάσας σου
ένα τραγούδι χωρίς γυρισμό
μια καυτή ανάσα χωρίς επιστροφή
ένα τελευταίο βλέμμα
δυο χέρια καυτά και υγρά
μια νύχτα χωρίς φανάρια
χωρίς όρια
χωρίς φάρους
μια νύχτα στο απόλυτο σκοτάδι

ΑΝτΕχΕιΣ;
ΧωΡΙς ΓυΡΙσΜΟ;
ΜΠορΕιΣ;

ΤαΞιΔΕψΕ
με ΙλλιΓΓιΩδΗ ΤαχΥτηΤΑ
ΧΩΡΙΣ ΓΥΡΙΣΜΟ

Grillos

(kissing the waves-abstract drawing by Lucy)

Grillos
By Paco Fernadez

Βούτηξε στη θάλασσα
πιες όλο το κύμα να σβήσεις τη φωτιά σου
άσε το αλάτι να κρυσταλλώσει στην επιδερμίδα σου
και μετά άσε με να το λιώσω με τα φιλιά μου

Βούτηξε στην αλμύρα
γεύσου την
γίνε πλάσμα της θάλασσας
τραγούδησε τον σκοπό των σειρήνων
κι άσε με να ξεχαστώ στην αγκαλιά σου
άσε με να αποκοιμηθώ στα στήθια σου επάνω

ας βουτήξουμε μαζί στα κρύα νερά
ας αφεθούμε στα υγρά φιλιά της
και στα δροσερά μουσκεμένα χάδια της
γλιστράμε στο νερό

PRiMal FeEliNg
Do yoU FeeL iT?
Do YoU FeeL mE?