Το Τώρα

Και κάτι Αυγουστιάτικο...
Από τον Αύγουστο του 2009

Στα ηχεία μας σήμερα:

Bryan Ferry

(Bête Noire, Windswept

Nocturne, Which Way To Turn)

Photos, header included,
taken by me

Naoussa, Paros 2009

and

Full Moon at Paros Aug., 2009

Τα λευκά και τα μαύρα

αγκαλιάζουν το μυαλό μου

τώρα είναι η στιγμή

μα ποτέ δεν φτάνει το τώρα

ανέμη τυλιγμένη σε παιδικό παραμύθι τεράτων

σκύβει να πιει από το ποτάμι της άρνησης

τρίζει η σκάλα

και δέρνονται τα παντζούρια

από τον άνεμο που λυσσομανά

και τα λευκά

με αφελή ασυνέπεια

χαμογελούν σε ραγισμένους τοίχους

ενώ τα μαύρα...

γαντζώνονται στην ψυχή μου

και την τυραννούν

με ήχους άσκοπους

και αφέγγαρες πανσελήνους

Αύγουστος 2009

Κάτια Α. Ξ.

Το Τώρα

Στα ηχεία μας σήμερα:

Bryan Ferry

(Bête Noire, Windswept

Nocturne, Which Way To Turn)

Photos, header included,
taken by me

Naoussa, Paros 2009

and

Full Moon at Paros Aug., 2009

Τα λευκά και τα μαύρα

αγκαλιάζουν το μυαλό μου

τώρα είναι η στιγμή

μα ποτέ δεν φτάνει το τώρα

ανέμη τυλιγμένη σε παιδικό παραμύθι τεράτων

σκύβει να πιει από το ποτάμι της άρνησης

τρίζει η σκάλα

και δέρνονται τα παντζούρια

από τον άνεμο που λυσσομανά

και τα λευκά

με αφελή ασυνέπεια

χαμογελούν σε ραγισμένους τοίχους

ενώ τα μαύρα...

γαντζώνονται στην ψυχή μου

και την τυραννούν

με ήχους άσκοπους

και αφέγγαρες πανσελήνους

Αύγουστος 2009

Κάτια Α.

Iles Sanguinaires-Ajaccio-Corse

Με το υπέροχο ηλιοβασίλεμα, που απλώνει τα μαγευτικά του χρώματα, στα δύο κλιπάκια, που τράβηξα στα νησιά Sanguinaires, στο Αιάκειο της Κορσικής, αυτόν τον Ιούλιο,
σάς εύχομαι έναν πανέμορφο Αύγουστο, γεμάτον ξεγνοιασιά, θάλασσα, αρμύρα, κύμα, ήλιο, έρωτα, δροσερές μέρες και καυτές νύχτες, όπως ακριβώς τις θέλετε...κατά προτίμηση ξέφρενες, γεμάτες χρώματα, αρώματα, πλανευτικές μελωδίες ή άγρια beat...

Με λευκά, αέρινα, μακριά φορέματα και φλατ μπαλαρίνες οι κυρίες και λινά κοστούμια στο χρώμα της άμμου οι κύριοι, ας σtροβιλιστούμε κάτω από το εκτυφλωκικό αυγουστιάτικο φεγγάρι σαν οπτασίες της δικής μας φαντασίας, σε ένα βελούδινο βαλς, που θα μάς συντροφεύει για πολλά-πολλά χρόνια....

Να περάσετε υπέροχα και κυρίως καλοκαιρινά!







Katia A. 2009

Ανατέλλω

Στα ηχεία μας σήμερα:

Ο violin virtuoso 

Leonid Kogan

σε θεία κλασσικά έργα

(Beethoven and Paganini)

Πίνακας του

John William Waterhouse

(6 April 1849 — 10 February 1917)

The Mermaid (1901)

Σαθρά

τα θεμέλια

κόβονται οι κολόνες

γκρεμίζεται το οικοδόμημα

βουλιάζουν οι πέτρες

στα λιμνάζοντα νερά 

του βαλτώδους υπεδάφους

Αναρωτιέμαι

δεν αναζητώ πια

Ανατέλλω

δεν ξημερώνω άλλο

Καταδύομαι

δεν βασιλεύω στην άκρη του ορίζοντα

Χρειάστηκε μεγάλη παραμυθία

ή και συντριβή

ενίοτε και σκληρή θωπεία

Χτισμένη

στα θεμέλια

ή στον πιο ψηλό πύργο

χωρίς

αλλά συχνά

με

Ανατέλλω

και καταδύομαι

χωρίς βασιλεία πια

Το βασίλεμα σκιάζει με αίμα τα βράχια

εγώ σκιάζω τις αθώες ψυχές

 Άχυρο και καρφίτσες

και μια στάλα φορμόλης

Αφήνω τα κοράκια στο έργο τους

κι εγώ επιδίδομαι στο δικό μου

Τα όρνια πάντα επεφύλασσαν 

μια χειρουργική τομή

για τα ερπετά του βάλτου.

Ανατέλλω

καθώς τα θεμέλια συντρίβονται

Σε σκιάζω απόψε

γιαυτό κρατήσου μακριά

από το σκιάχτρο

Κάτια Α. 2009

In The Port Of Amsterdam

Στα ηχεία μας σήμερα:

In The Port Of Amsterdam

by

David Bowie

All the snapshots 

and the video clip

are striken by me

(July 2008)

Jacques Brel - Amsterdam

Getting Dizzy...

The animated kaleidoscope is from
flickr

Στα ηχεία μας σήμερα:
Morning Light
and
Troya
from
Café del Mar vol.9

Getting dizzy with love
dizzy
dizzy
dizzy
dizzy with love
getting dizzy
dizzy
getting dizzy
dizzy
with
love
love
love
with
love dizzy
getting dizzy
with
love getting
dizzy



dizzy
dizzy
dizzy
with
love
love
love
love
love
dizzy
dizzy with
love

dizzy
dizz
diz
with
love

L.K.2008

Πλίνθοι και κέραμοι...

Στα ηχεία μας σήμερα:
Cocteau Twins
Aloysius
(προς τιμήν του
James Augustine Aloysius Joyce)
και
Lorelei

Πρώτα απ' όλα, να ευχηθώ στον Γιώργο Παπανδρέου, περαστικά, σιδερένιος και να αναρρώσει τάχιστα!
Τι έγινε, βρε Γιώργο, αγόρι μου;
Βουντού σού έκαναν κι είχες ένα τόσο απροσδόκητο και περίεργο ατύχημα, με το ποδήλατο σε άδειο εξοχικό δρόμο; Εγώ στη θέση σου, θα μήνυα τον δήμο, την κοινότητα, ό,τι είναι τέλος πάντων εκεί στην Σταμάτα, όπου έγινε, αν δεν απατώμαι, το περιστατικό, που δεν φροντίζουν, όπως πρέπει να "μπαλώνουν" τις λακκούβες και βάζουν σε κίνδυνο τους ξέγνοιαστους εποχούμενους!
Περαστικά σου, Γιώργο, ολόψυχα, και να γυρίσεις γρήγορα στα καθήκοντά σου!

Τι περίεργο πράγμα!
Ετούτη 'δω την άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, ε, καλά, όχι και ραγιάδες ακριβώς!
Αγαπητοί μου συμπολίτες, κλέφτες και λωποδύτες, ωχ! ούτε αυτό το ποίημα κάνει!
Τέλος πάντων, τούτη εδώ η άνοιξη, ετούτο το Πάσχα, που πλησιάζει, δεν έχουν ακόμα καταφέρει να με βάλουν στην κατάλληλη πνευματική και ψυχική ανάταση, στην οποία μόνη μου έμπαινα, μετά μεγάλης προθυμίας, άλλες χρονιές!
Δεν ξέρω, πώς έχει γίνει έτσι η fucking reality, και δεν μπορώ να χαρώ έστω, αυτά τα λίγα όμορφα, που έχω στην ζωή μου.
2-3 αγαπημένους φίλους, μια άλφα (λέμε τώρα!) οικονομική άνεση, μια γλυκιά και τρυφερή παρουσία πλάι μου, ( ένας καθ' όλα όμορφος άνθρωπος), που με αγαπά και με συνδράμει τις ώρες της μαυρίλας, την υγεία μας, τέλος πάντων...
Σε άλλες εποχές, νομίζω, ότι αυτά θα ήταν υπεραρκετά, για να νιώσει κανείς έως και πολύ χαρούμενος, ικανοποιημένος!
Αλλά πως να χαρεί κανείς;
Όπου και να γυρίσεις, η ζοφερή πραγματικότητα σε αποδιοργανώνει.
Τα κινητά, απεφάνθησαν πλέον οι ειδικοί, είναι καρκινογόνα! Το φέρνουν σιγά-σιγά, να μην πανικοβάλλουν τους χρήστες.
Αναφέρονται, προς το παρόν, μόνον στα παιδιά και στις ζημιές, που προκαλούν στους παιδικούς εγκεφάλους!
Ο καρκίνος θερίζει και τα αίτια είναι τα σκουπίδια, που προσλαμβάνουμε στην καθημερινή μας τροφή, με τα φυτοφάρμακα στα φρούτα και στα λαχανικά και με τα αντιβιοτικά στα κρεατικά και στα πουλερικά!
Τα ψάρια επίσης, είναι γεμάτα κάδμιο, υδράργυρο και άλλα βαρέα μέταλλα!
Τα βιολογικά προϊόντα είναι μια κάποια λύση, αν είναι πραγματικά βιολογικά κι όχι fake!
Μα τι να φάμε, τέλος πάντων; Μήπως να το ράψουμε καλύτερα;
Είναι κι αυτό μια κάποια λύση!
"Πάνω που τον συνήθισα να μην τρώει, αυτός ο άτιμος πήγε και μού ψόφησε!"
Α, ρε Χότζα, σοφέ!

Ας είναι καλά η ΥΠ.ΕΞ., που έκανε διάσημο το twitter.com (τσίου-τσίου!) στην Ελλάδα!
Μα, ναι! Η ΥΠ.ΕΞ. και η συνάντησή της με Έλληνες (ε, τι θέλατε πια κι εσείς, με σκοπιανούς να συναντηθεί η γυναίκα;) bloggers!
Προσωπικά, πιστεύω, ότι πολύ καλά έκανε και συναντήθηκε με κάποιους από το διαδίκτυο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου, τώρα!
Tο θέμα μου είναι το twitter.com (τσίου τσίου, λέμε!),
ή όπως το έχω ονομάσει, το site της άχρηστης πληροφορίας της ημέρας!
Τι σού είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι Αμερικανοί! Να μην αφήσουν άνθρωπο να ξεφύγει από το δίχτυ! Εκεί! Να τον έχουν καθηλωμένο, καλωδιωμένο και ναρκωμένο!

Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη, είναι μεγάλη η πίτα και όλοι κάνουν σαν τρελοί για ένα κομματάκι!
Ε, τι, μόνο ο Μπίλλυ δε κιντ, θα τρώει;
Άσε, που δεν έχουν καθόλου, μα καθόλου φαντασία! Δεν υπάρχουν readers, friends, contacts, κάτι νόστιμο κι ευφάνταστο, τέλος πάντων, αλλά following και followers!
Άντε, ρε! Αλήθεια;
Followers! What the hell!
Σε εποχές βασιλείας βρισκόμαστε;

Αλλά κι εκείνο το κλιπάκι, για να σε πείσουν να ανοίξεις λογαριασμό, είναι επιπέδου νηπιαγωγείου!
Η Κάρλα, λέει, γράφει 140 λέξεις, για το τι κάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή.(Έλα, ρε! Πώς το σκέφτηκες;)
Έτσι, οι ανά τον πλανήτη φίλοι της θα είναι ικανοί να γνωρίζουν, ότι η Κάρλα πίνει καφέ, τής έκατσε το σουφλέ, ή την έπιασε κόψιμο!
Επίσης, η ίδια Κάρλα θα μάθει, ότι ο διαδικτυακός φίλος της από το Αζερμπαϊτζάν έπαθε κόλλημα με τους Van Halen, o έτερος φίλος της αγαπά το base ball, και η φίλη της από την Χαβάη, μόλις έφαγε μπλε καβούρι, που δεν δημιουργεί χοληστερίνη, γιαυτό είναι και πανάκριβο!

Please!
No more useless information, no more brainwash!
Get the fuck outahere!
We are still Europeans!

Και όπως πολλές φορές έχω ξαναπεί:
GET A LIFE!!!

Λίγες μέρες πριν, είδα το απόλυτο αρσενικό, τον Colin Farrell, στην άκρως εσωτερική ταινία του Martin McDonagh "In Bruges"!
Γλυκός, ευάλωτος, κακό παιδί, ως συνήθως, αλλά με μια ερμηνεία στην κόψη του ξυραφιού!
Παραπαίει ανάμεσα στο τραγικό και στην αδεξιότητα της "μούτας". Βρίζει, σαν γνήσιος dubliner, καπνίζει, πίνει, τρώει τα νύχια του, βαράει ό,τι κουνηθεί μπροστά του και ερωτεύεται, ενώ εσωτερικά, οι τύψεις τού καίνε τα σωθικά! Έχει σκοτώσει, από ένα γελοίο λάθος, ένα μικρό αγόρι. Εκεί στην Bruges, μια "παραμυθένια, γοτθική πόλη", που όμως δεν τού αρέσει καθόλου, μάλιστα την χαρακτηρίζει σαν μια άθλια τρύπα, θα συναντήσει και την κόλαση και τον παράδεισο!
Ο Martin McDonagh κάνει ένα καυστικό σχόλιο για την παιδοφιλία και γενικώτερα για την κακοποίηση παιδιών στο Βέλγιο, μια χώρα, που όπως φαίνεται, δεν την έχει καθόλου σε υπόληψη! Τι να το κάνεις το παραμυθένιο σκηνικό, λέει, όταν η διαστροφή είναι τόσο διαδεδομένη!
Και τελικά, ο Ryan-Colin αποφαίνεται, αιρετικά, τελείως αιρετικά, σαν τραγικός ήρωας του James Augustine Aloysius Joyce, και σαν γνήσιος Δουβλινέζος, ότι
η Bruges είναι η κόλαση (του)!

Λ.Κ. 2008

Ίσως όχι...

Πίνακες
του
Joseph Mallord William Turner
(born 23 April 1775, London,
died 19 December 1851, London)

Ησυχία
χαρά
θλίψη
ανάγκη
πόνος
δάκρυα
αγάπη
ασκεπής
θήραμα
θύμα
θύτης
κενός
καινός
λανθάνων
υποβόσκων
ρωγμή
ταλάντωση
αδιέξοδος
δρόμος
ουρανός
πλάνη
κυριεύω
κυρίαρχος
μαζί
ποτέ
μόνοι
πάντα
δύναμη
πίστη
αδύναμη
σύννεφα
καταιγίδα
βροχή
αγάπη
έρωτας
σώζω
νικώ
δημιούργημα
πρόσκαιρο
τρωτό
ευάλωτο
σιγά
χωρίς
ήχους
θόρυβος
αλαλάζον
πλήθος
καθέτως
συντρίβεται
αρκεί
ποτέ δεν
ο έρωτας
η αγάπη
η ουσία
λέξεις
ριγμένες
στην
τύχη
ίσως
όχι
και τόσο
στην
τύχη...

Lucy2008

Gustav Mahler and Happiness

I Am happy!

I Am Happy!

I Am happy!


Gustav Mahler - Titan

Wiener Philharmoniker
Leitung: Leonard Bernstein

Et Dieu... créa la femme

.......

Και ο Θεός... Έπλασε Την Γυναίκα.....

όλες εμάς...τις γυναίκες...

( Ταινία του Roger Vadim 1956 )

Brigitte Bardot

Χρυσές αμμουδιές, θάλασσα, καλοκαιράκι...
έτσι θα δροσίζομαι κι εγώ, μέσα στο κύμα...

Πλατς...πλουτς
πλατς...
πλατς..

Deep Blue Sea

Dive into the Deep Blue
Dive into the waves of
Beauty...

Lucy 2007

Whispers

photo © Lucy


Whisper
in
my
ear
words
that
I
long
to
hear

Lucy 2007

Tonight

I'll
Hold
You
Tonight


Save

Tonight




Save

Tonight




Tomorrow
I'll
Be
Gone




Tomorrow
I'll
Be
Gone



Save

TONIGHT!




I'll
Hold
YOU
TONIGHT

TOMORROW
I'LL
BE
GONE

(Eagle-Eye Cherry)

(mini player playing:
Save Tonight,
Eric Clapton,
and
Archive)

He Makes Me

YOUR

LOVE


MAKES

ME


HAPPY

HAVE

I



EVER

TOLD

YOU


HOW

MUCH

?


IF

NOT

IT'S

TIME



I
DID

Oh...baby...

The Loreley Legend

St. Goarshausen am Rhein
Η LoreleY στον Ρήνο

Η Φωτογραφία τραβήχτηκε από μένα
στις 12/7/2006

Cocteau Twins - Lorelei

The Lorelei
by
Heinrich Heine, 1823

1. Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin,
Ein Märchen aus uralten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.
Die Luft ist kühl und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt,
Im Abendsonnenschein.

2. Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar,
Ihr gold'nes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar,
Sie kämmt es mit goldenem Kamme,
Und singt ein Lied dabei;
Das hat eine wundersame,
Gewalt'ge Melodei.

3. Den Schiffer im kleinen Schiffe,
Ergreift es mit wildem Weh;
Er schaut nicht die Felsenriffe,
Er schaut nur hinauf in die Höh'.
Ich glaube, die Wellen verschlingen
Am Ende Schiffer und Kahn,
Und das hat mit ihrem Singen,
Die Loreley getan.


The Lorelei
by
Heinrich Heine
Translated
by
Aaron Kramer

I cannot explain the sadness
That's fallen on my breast.
An old, old fable haunts me,
And will not let me rest.

The air grows cool in the twilight,
And softly the Rhine flows on;
The peak of a mountain sparkles
Beneath the setting sun.

More lovely than a vision,
A girl sits high up there;
Her golden jewelry glistens,
She combs her golden hair.

With a comb of gold she combs it,
And sings an evensong;
The wonderful melody reaches
A boat, as it sails along.

The boatman hears, with an anguish
More wild than was ever known;
He's blind to the rocks around him;
His eyes are for her alone.

--At last the waves devoured
The boat, and the boatman's cry;
And this did with her singing,
The golden Lorelei.


The Loreley
Translated
by
Mark Twain 1880


I cannot divine what it meaneth
This haunting nameless pain:
A tale of the bygone ages
Weeps brooding through my brain.
The faint air cools in the gloaming,
And peaceful flows the Rhine,
The thirsty summits are drinking
The sunset´s flooding wine.

The loviest maiden is sitting
High-thrones in yon blue air,
Her golden jewels are shining
She combs her golden hair;
She combs with a comb that is golden,
And sings a weerd refrain;
That sleeps in a deadly enchantment
The listener´s ravished brain.

The doomed in his drifting shallop
Is tranced with the sad sweet tone,
He sees not the yawning breakers.
He sees but the maid alone.
The pittiless billows engulf him!
So perish sailor and bark,
And this, with her baleful singing,
Is the Loreley´s grusome work.


Η Λόρελάι

Δεν μπορώ τη θλίψη να εξηγήσω
Που το στήθος μου πλακώνει
Ένας θρύλος παμπάλαιος με στοιχειώνει
Και δεν μ’ αφήνει να ηρεμήσω

Ο αέρας δροσίζει στο λυκόφως
Και ο Ρήνος συνέχεια αργοκυλάει
Η κορφή του βουνού λαμποκοπάει
Κάτω από το βασίλεμα του ήλιου

Πιο όμορφη κι από οπτασία
Μία κοπέλα καθισμένη εκεί ψηλά
Τα χρυσά στολίδια της αστράφτουν
Χτενίζει τα χρυσά μαλλιά

Με ένα χτένι από χρυσάφι τα χτενίζει
Και γλυκοτραγουδεί
Η πανώρια μελώδια φτάνει
Στο πλοιάριο που προσεγγίζει

Ο ναύτης αφουγκράζεται με πιότερη αγωνία
Απ’ όση μέχρι τώρα έχει νιώσει
Είν’ τυφλωμένος και τα βράχια τονε ζώνουν
Τα μάτια του τα κάλλη της θαμπώνουν

Τα κύματα στο τέλος καταπίνουν
Το πλοίο και του ναύτη την κραυγή
Κι αυτό έργο της Λορελάι της χρυσής εγίνη
Από του γλυκού τραγουδιού της τη σαγήνη

(απόδοση στα ελληνικά από Loreley-Lucy)



RoBERT - Le chant de Lorelei




The Rock of Lorelei by the Rhine


The Loreley (also written as Lorelei) is a rock on the eastern bank of the Rhine near St. Goarshausen, which soars some 120 meters above the water line. It marks the narrowest part of the river between Switzerland and the North Sea. A very strong current and rocks below the waterline have caused many boat accidents there.

Loreley is also the name of one of the beautiful Rhine Maidens who lured navigators of this river to their dooms with their alluring singing, much as the ancient Greek Sirens did.

The name comes from the old German words "lureln" (Rhine dialect for "murmuring") and "ley" (rock). The translation of the name would therefore be: "murmur rock" or "murmuring rock". The heavy currents, and a small waterfall in the area (still visible in the early 19th century) created a murmuring sound, and this combined with the special echo the rock produces which acted as a sort of amplifier, then gave name to the rock itself.

Ο Βράχος της Lorelei στον Ρήνο.

Η Loreley (γράφεται επίσης και Lorelei) είναι ένας βράχος στην ανατολική όχθη του Ρήνου, κοντά στο St. Goarshausen, ο οποίος υψώνεται περίπου 120 μέτρα, πάνω από την επιφάνεια του νερού. Σηματοδοτεί το στενότερο πέρασμα του ποταμού, ανάμεσα στην Ελβετία και την Βόρεια Θάλασσα. Ένα πολύ ισχυρό ρεύμα και βράχοι κάτω από την επιφάνεια του ποταμού, έχουν προκαλέσει πολλά ναυάγια εκεί.

Loreley είναι επίσης το όνομα μιας από τις όμορφες παρθένες του Ρήνου, οι οποίες παρέσυραν τους ναυτικούς του ποταμού στον θάνατο, με το σαγηνευτικό τραγούδι τους, ακριβώς όπως έκαναν και οι σειρήνες στην Αρχαία Eλλάδα.

Το όνομα προέρχεται από τις αρχαϊκές Γερμανικές λέξεις «lureln» (διάλεκτος του Ρήνου για τη λέξη «μουρμουρητό») και «ley» (βράχος). Η μετάφραση του ονόματος λοιπόν είναι: «Το μουρμουρητό του βράχου» ή «ο βράχος που μουρμουρίζει» ή ψιθυρίζει. Τα δυνατά ρεύματα και ένας μικρός καταρράκτης στην περιοχή (ορατός μέχρι τις αρχές του 19ου αι.) δημιουργούσαν ένα ήχο μουρμουρίσματος ή ψιθυρίσματος, και αυτός σε συνδυασμό με τον ειδικό αντίλαλο που ο βράχος δημιουργεί και ο οποίος ενεργούσε σαν ένα είδος ενισχυτή, έδωσαν την ονομασία στον ίδιο τον βράχο.

(Απόδοση στα ελληνικά από Loreley-Lucy)



Mercury Rev - Black Forest (Lorelei)





Theatre of Tragedy-Lorelei

I Put a Spell On You

.
.
.

Because You Are MinE

Kissing You
Missing You

Δεν θα σε θυμάμαι...

Θαλασσινός έρωτας

Όταν θα είσαι μόνη, όταν θα θες να κλάψεις, όταν πονάς και βυθίζεσαι, τότε θα με θυμηθείς και θα με αναζητήσεις…
-Δεν θα σε αναζητήσω...

Όταν τίποτα δεν θα φαίνεται στα μέτρα σου, όταν τα κούφια λόγια και τα άδεια βλέμματα θα σού τρυπούν το μυαλό, θα κλάψεις για μένα... Που με άφησες….
-Δεν θα κλάψω….

Όταν τα χέρια σου θα παγώνουν και καμιά επαφή δεν θα έχει τη θαλπωρή που ζητάς, θα με θυμηθείς και θα τρέξεις κοντά μου.
-Δεν θα τρέξω...

……..........................................................................................................................

Περνάγαμε μπροστά από τη βεράντα της κυρίας Μαρουσώς, και τα ανοιξιάτικα τριαντάφυλλα της ξεπήδαγαν ολόφρεσκα και μυρωμένα πίσω από το χαμηλό τοιχάκι. Μού έσφιξες το χέρι κάνοντάς με να σταματήσω.
-Περίμενε, είπες. Πήδησες σαν αίλουρος τον τοίχο της βεράντας και βρέθηκες μέσα!
-Τι κάνεις, ψιθύρισα, τρελάθηκες;
-Θα δεις.
-Θα μας ακούσουν, ξαναείπα πολύ σιγά, αλλά γελώντας.

Στο σκοτάδι της νύχτας, με ένα φεγγαρόφωτο γεμάτο λάμψεις, το πρόσωπό σου έδειχνε περιπαιχτικά σοβαρό. Με μεγάλη ταχύτητα και ευλύγιστη τεχνική, έκοψες μερικά πανέμορφα τριαντάφυλλα χωρίς θόρυβο, ενώ συγχρόνως μού έριχνες κλεφτές ματιές για να δεις την αντίδρασή μου. Εγώ προσπαθούσα να συγκρατηθώ για να μην ακουστεί το γέλιο μου και ανυπομονούσα να τελειώσεις για να απομακρυνθούμε από την ανθισμένη βεράντα. Συγχρόνως, όμως σε θαύμαζα!
Με την ίδια χάρη αίλουρου πήδησες έξω από το τοιχάκι, κρατώντας μια αγκαλιά θεσπέσια τριαντάφυλλα με λιγωτική, γλυκειά ευωδιά και με κοίταξες θριαμβευτικά!
-Για σένα, είπες απλά και μού τα έβαλες στην αγκαλιά.
-Βρε τρελέ, αύριο θα ουρλιάζει η κυρά-Μαρουσώ!

Έλεγα εγώ γελώντας, καθώς τρέχαμε πια, για να απομακρυνθούμε από το σπίτι με τη βεράντα.
-Ας’ την να ουρλιάζει! Σού αρέσουν;

-Είναι πολύ όμορφα! Και ευωδιάζουν! Είσαι ένας τρελός!

-Είμαι, είμαι, είμαι! Κλέβω τριαντάφυλλα για το κορίτσι μου!

Πιασμένοι από το χέρι, κι εγώ με τα λουλούδια στην αγκαλιά, τρέχαμε στην ανηφόρα για το σπίτι της ξαδέρφης σου. Ακατοίκητο το σπίτι, εσύ κρατούσες τα κλειδιά και είχε γίνει η φωλιά μας! Εκεί τρέχαμε για να βρεθούμε μόνοι, να χορτάσουμε ο ένας τον άλλον και ποτέ δεν μας φαινόταν αρκετό. Η ωραιότερη ώρα ήταν αργά μετά τα μεσάνυχτα, όταν όλο το νησί κοιμόταν βαθιά και άκουγες κάθε ψίθυρο στα δρομάκια, κάθε παφλασμό των κυμάτων, κάθε γκιώνη στα δέντρα, κάθε περίεργο και απόκοσμο, νυχτερινό ήχο. Τα σπίτια ξεπρόβαλλαν σαν φαντάσματα της νύχτας, σιωπηλά και κλειστά, ακίνητα και συνωμοτικά, συμμαχούσαν στον έρωτά μας, στα μυστικά μας, στο πάθος μας. Φτάσαμε στο υψωματάκι, που έστεκε το λιτό σπίτι με τις καθαρές και απέριττες γραμμές του, κι ετοιμαζόσουν να βγάλεις το κλειδί για να ανοίξεις και να μπούμε, όταν μια σκιά σύρθηκε μπροστά στα πόδια μας. Γυρίσαμε το κεφάλι ξαφνιασμένοι και είδαμε τον αστυνόμο. Είχε έρθει στο νησί μετά από δυσμενή στον Άη-Στράτη. Περίεργος τύπος. Έπινε κάνα ούζο με κάνα δύο συντοπίτες του, που είχε βρει στο νησί και μετά συνήθως έκοβε βόλτες στον έρημο μόλο και στα σοκάκια του οικισμού.
Ή πολύ περίεργος ήταν και του άρεσε να κατασκοπεύει ποιος νυχτοπερπατάει, ή έπασχε από αϋπνίες!

-Καλησπέρα, παιδιά! Βόλτα πάτε; Μας ρώτησε με φωνή φιλική.

-Καλησπέρα, ρε Χρήστο! Είπαμε να περπατήσουμε λίγο, μετά τα σπιτάλια! Φάγαμε πολύ. Να χωνέψουμε λίγο!

-Καλά κάνετε. Άει, καληνύχτα και καλή βόλτα, είπε αυτός με πονηρεμένο χαμόγελο και έμεινε ακίνητος στη θέση του, πριμένοντάς μας να απομακρυνθούμε!

Εμείς για δευτερόλεπτα διστάσαμε, άλλωστε είχαμε φτάσει στον προορισμό μας, στην παραδείσια φωλίτσα μας, αλλά αυτομάτως συνειδητοποιήσαμε, ότι αν μπαίναμε μέσα στο σπίτι μπροστά του, θα καρφωνόμαστε, κι όχι τίποτα άλλο, ήταν και μεγάλος κουτσομπόλης! Αρχίσαμε λοιπόν να περπατάμε, δήθεν ότι συνεχίζαμε τη βόλτα μας. Τώρα ποιος δούλευε τον άλλον και ποιος έπειθε ποιόν, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Στο σημείο που βρισκόμαστε ή έπρεπε να κατηφορίσουμε προς την παραλία ή να συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε κι όπου βγούμε…Τελικά ανηφορίσαμε και το στενοσόκακο μας έβγαλε στο λοφάκι του προφήτη-Ηλία. Κάτσαμε στο πεζούλι της εκκλησούλας, αγναντεύοντας το κατάμαυρο και γαλήνιο πέλαγος, που στεκόταν σχεδόν ακίνητο, σαν να είχε βυθιστεί σε γλυκόν ύπνο και στην απόλυτη σιγαλιά της νύχτας. Πού και πού ασημόχρυζαν μερικές ατίθασες φεγγαρίσιες αχτίνες πάνω στην αρυτίδωτη επιφάνειά των νερών. Καθόμαστε σφιχτά αγκαλιασμένοι, ανασαίνοντας την απόλυτη ηρεμία και γελούσαμε σιγανά με την περιπέτειά μας, ψιθυρίζαμε, χαζολογούσαμε, αναρωτιόμαστε πόση ώρα έπρεπε να περιμένουμε για να γυρίσουμε στο σπιτάκι μας χωρίς την αδιάκριτη παρουσία του αστυνόμου.

-Πάμε;

-Όχι, κάτσε να περάσει λίγη ώρα ακόμα!

-Θα έχει φύγει τώρα, βρε κουτό. Εκεί θα τη βγάλει όλη τη νύχτα;

-Κι αν δεν έχει φύγει; Κι αν μας πήρε είδηση;

-Ε, και; Σκασίλα μας! Ας το μάθουν όλοι! Δεν μας νοιάζει! Μας νοιάζει;

-Όχι, δεν μας νοιάζει καθόλου! Αλλά, να μωρέ…ντρέπομαι…

-Άμα είσαι μαζί μου, σού έχω ξαναπεί, να μη ντρέπεσαι και να μη φοβάσαι τίποτα. Έτσι; Μπράβο το κορίτσι μου!

Μετά από μερικά λεπτά αρχίσαμε να κατηφορίζουμε. Σε λίγο είχαμε φτάσει έξω από τη φωλιά μας. Ρίξαμε κατασκοπευτικές ματιές τριγύρο. Κανείς! Ησυχια! Όλα φαίνονταν ερημικά! Ξεκλειδώσαμε βιαστικά, σαν να μας κυνηγούσαν και μπήκαμε! Η θαλπωρή του σπιτιού μας τύλιξε προστατευτικά σαν ένα θερμό χάδι. Άφησα τα λουλούδια στο τραπέζι και σε αγκάλιασα με ορμή! Εσύ με έσφιξες επάνω σου με πάθος κι αρχίσαμε να φιλιόμαστε μανιασμένα!
Πέσαμε στο κρεβάτι με τα χείλη μας καυτά και υγρά, τα κορμιά ανυπόμονα και λαίμαργα, ενώ μια σκοτεινιά, μια απειλή μάς ωθούσε σε μια πρωτόγνωρη ένταση. Η κορύφωση ενός παρατεταμένου και μοναδικής απογείωσης οργασμού ήρθε πολύ γρήγορα, πριν προλάβουμε να πετάξουμε τα ρούχα μας και να αγγίξουμε ο ένας τη σάρκα του άλλου! Μόνο με τα καυτά φιλιά και τα τρελαμένα από τον πόθο χέρια και δάχτυλα, να ψαχουλεύουν τις εξάρσεις του προσώπου, και του λαιμού και να γλιστρούν στα μαλλιά. Μόνο με τα ερωτικά γλυκόλογα στο αυτί και με τις καυτές ανάσες στη βάση του λαιμού, εκεί που χάνεται ο χρόνος…και όλα σβήνουν…

Μετά από την γλυκύτατη και αναπάντεχα γρήγορη τελείωση βάλαμε τα γέλια, σαν παιδιά!
Κι ύστερα, πάλι σοβάρεψες με γύμνωσες από τα ρούχα, και έντυσες το κορμί μου με τα νυχτερινά κόκκινα τριαντάφυλλα και κάναμε έρωτα μέχρι το πρωί….
..................................................................................................................................

Όταν όλα θα σού φαίνονται ανούσια και γκρίζα, όταν θα σού λείπει ο έρωτάς μου, τότε θα με θυμάσαι και θα φωνάζεις το όνομά μου!

-Δεν θα σε θυμάμαι

To a M.émoire...

YΓ. Από ένα καπρίτσιο της τύχης ή του τυχαίου, έζησα σε πανέμορφο νησί για κάποιο χρονικό διάστημα...Heaven on Earth

Lucy 2007