Within You...

Στα ηχεία μας σήμερα:

David (fucking sensational !!!) Bowie

Within You I live...

Within You I die...

Of Course I'm lying...

Στα ηχεία μας σήμερα:
YELLO
Of course I'm lying
Blazing Saddles
Otto di Catania
και
This Mortal Coil
The Jweller

Πίνακας του
Edward Jakob von Steinle
Austrian painter
(born 1810, Wien, died 1886, Frankfurt)

The Lorelei ( 1864 )

Σού λέω ψέματα,
όταν σε κοιτώ βαθιά στα μάτια
σού λέω ψέματα,
όταν σε αγκαλιάζω
σού λέω ψέματα,
όταν με φιλάς
σού λέω ψέματα,
όταν με ρωτάς αν σε αγαπώ
σού λέω ψέματα,
ότι είσαι ο μοναδικός
σού λέω ψέματα,
όταν ορκίζομαι ότι θα ζήσουμε
για πάντα μαζί
σού λέω ψέματα,
όταν αγωνιάς

σού λέω ψέματα,
όταν κλαίω
κι όταν γελάω

Κι όποτε με ρωτάς αν λέω ψέματα,
κάθε φορά που δακρύζω
και υπόσχομαι,
ότι θα είμαι δίπλα σου,
ό,τι κι αν συμβεί,
οι ίριδες των ματιών μου
στενεύουν επικίνδυνα

αστράφτοντας σ' όλα τα χρώματα της λίμνης
μέχρι το χρυσαφί-κίτρινο να ορμήξει
στο τρομαγμένο βλέμμα σου,

τρίβομαι χαδιάρικα στην αγκαλιά σου
και ψιθυρίζω απαλά στ' αυτί σου

Of course I'm lying...

Λ.Κ. 2008

Atonement

Εξιλέωση

Η ταινία αρχίζει στην περίλαμπρα μεγαλόπρεπη εξοχή της Αγγλίας και τελειώνει στο φαντασμαγορικό landmark των White Cliffs of Dover, σημείο αναφοράς της αθάνατης προπολεμικής (pre-war) ρομαντικής λογοτεχνίας και των Άγγλων συγγραφέων, από την Jane Austen και τον Thomas Hardy, έως τον D. H. Lawrence.
Βέβαια, στον D. H. Lawrence, η λέξη κλειδί, που ξεκλειδώνει τον νέο αιώνα, εισάγοντάς μας σε ένα θαυμαστό, παραπλανητικό και περίτεχνο κόσμο, απελευθερωμένης σεξουαλικότητας και σοφιστικέ
μοντερνισμού, είναι η λέξη FRUSTRATION!
Η ίδια λέξη κλειδί, το ίδιο νόημα, το ίδιο βαρύ και αμετάκλητο συναίσθημα διέπει το μυθιστόρημα και τους ήρωες του Ian McEwan, από το πρώτο λεπτό, μέχρι το τελευταίο.
Καθώς ξετυλίγεται, σαν μεταξωτό νήμα, η πλοκή του έργου, καθώς το κουβάρι σιγά-σιγά λιγοστεύει, η ματαίωση, η φοβερή αυτή σκιά, που καταπλακώνει τους ήρωες, θεριεύει!
Καταπιεσμένα συναισθήματα, ανομολόγητος έρωτας, εσωτερικοί κραδασμοί λειτουργούν ως μοχλός, όχι για να εξυψώσουν αλλά για να καταποντίσουν τα πρόσωπα.
Αν ο έρωτας της μικρής Briony Tallis προς τον Robbie Turner, έβρισκε χρόνο και τρόπο να εκδηλωθεί, τότε θα γινόταν κατανοητή η πράξη της ανήσυχης έφηβης.
Τότε θα υπήρχε αιτιολόγηση όλου του προσωπικού δράματος που βίωσαν οι ήρωες.
Η μοναδική αιτιολόγηση.
Γιατί άλλη δεν υπάρχει!
Ο απωθημένος, ρομαντικός έρωτας, τα πληγωμένα συναισθήματα και η ζήλια, που κατατρώνε αυτό το ξανθό, αγγελικό, έφηβο πλασματάκι, είναι πιο δυνατά και από τον ίδιο τον διάβολο!
Ικανά να καταστρέψουν πολλές ζωές!
Όπως στο πρώτο μυθιστόρημα του D. H. Lawrence, The White Peacock, o ήρωας, συναισθηματικά καταπονημένος από τον αδιέξοδο έρωτά του για το υπεροπτικό αντικείμενο της λατρείας του, και βαριά frustrated, αντιλαμβάνεται, ότι θα ζήσει με αυτό το συναίσθημα, που θα τον αγκαλιάζει πια για την υπόλοιπη ζωή του, έτσι και η Briony, ΕΠΙΛΕΓΕΙ να ζήσει με αυτό το σαρκοβόρο τέρας, που τής τρώει το μυαλό,
εξιλεώνεται μέσα από την τραγική βίωση της ματαίωσης.

Η Παντοδυναμία του Συγγραφέα

Η οθόνη γεμίζει με πολλαπλά είδωλα της καταξιωμένης, πλέον, και ηλικιωμένης συγγραφέως, Briony Tallis.
Λίγο πριν αποχαιρετήσει την ευτυχία, που γι' αυτήν είναι οι λέξεις, το μυαλό, οι αναμνήσεις της, -εργαλεία της δουλειάς της- λίγο πριν την εγκαταλείψει η πνευματική της διαύγεια, η συγγραφέας, εξιλεώνεται(;) γράφοντας το πρώτο και συγχρόνως τελευταίο μυθιστόρημά της.
Θα μπορούσε να ξεδιπλώσει την πλοκή, κάνοντας τον Robbie να την ερωτεύεται τρελά!

θα μπορούσε να εξομολογηθεί στον Robbie, τον λόγο, που την ώθησε να πει το φρικτό της ψέμμα!

Θα μπορούσε να ζήσει τον ματαιωμένο έρωτά της,
μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της.
Θα μπορούσε, αλλά δεν το έκανε...

Αντίθετα, ένωσε, - σε μια τελευταία προσπάθεια, να σκίσει τον εφιαλτικό ιστό, μέσα στον οποίον, οι σκιές και όχι οι αληθινές υποστάσεις των τριών νέων είχαν εγκλωβιστεί για πάντα, - τους δύο ερωτευμένους, τον Robbie, που λαχταρούσε και ονειρευόταν το γλυκό, υγρό μουνί της Σεσίλια, και την αδελφή της, που καιγόταν από επιθυμία για τον Robbie, και τούς επέτρεψε να βιώσουν έναν fiction, και γιαυτό αθάνατο, έρωτα.

Η ίδια, με στεγνά χείλη και συρρικνωμένη ψυχή, από το ανηλεές συναίσθημα της ματαίωσης (Frustration), περιμένει υπομονετικά αλλά και με τρόμο, το πλήρες άδειασμα του μυαλού,
να την λυτρώσει επί τέλους.

Η ταινία είναι άνιση.
Το πρώτο μέρος, με τον τρεμάμενο και εύθραυστο έρωτα της Cecilia και του Robbie, το ανομολόγητο, πρώτο ερωτικό σκίρτημα της Briony, το οποίο η ίδια αργότερα περιγράφει ως: "Once I had a crush!", την οργιάζουσα, παγανιστική, αγγλική εξοχή, τα σκοτεινά, δρύινα εσωτερικά, και τους σκιώδεις, βαρείς φωτισμούς του αρχοντικού, τον παλλόμενο πόθο του Robbie, τα προτεταμένα χείλη της Cecilia και το καταπράσινο λάγνο σατέν, σε αντιδιαστολή με τις λευκές οργάντζες της έφηβης Briony, με τα σφιγμένα χείλη, τα διαφανή μάτια και το σατανικό φυζίκ, σε καθηλώνουν.

Το Turning Point του βιβλίου, σοφά τοποθετημένο ανάμεσα στον ερωτικό παροξυσμό και σε έναν βιασμό.
Δοσμένο με ιδιαίτερη μαεστρία, τέχνη και αισθητική πληρότητα,
στην ταινία.
Το δεύτερο μέρος κουράζει, με τις πλαδαρά άνευρες σκηνές από τον καταστροφικό πόλεμο.
Φλυαρία και επανάληψη.
Κάπου, ο Joe Wright φιλοδόξησε να αναπαράξει την λυρική ποιητικότητα του The Thin Red Line, αλλά δυστυχώς, ούτε είναι, ούτε μπορεί, απ' όσο δείχνουν τα πράγματα μέχρι τώρα, να γίνει ένας νέος Terrence Malick.

Αποζημιώνει η τελευταία σεκάνς με τους δυο ερωτευμένους να παιχνιδίζουν ανέμελοι στα κύματα, με φόντο τα πάλλευκα βράχια του Ντόβερ...
τρυφερό, μοναδικό δώρο απελπισίας στους άτυχους εραστές...

"How stands the old Lord Warden?
Are Dover's cliffs still white?"
Rudyard Kipling

There'll be bluebirds over the white cliffs of Dover..


Λ.Κ. 2008

Ακούμε:
“O soave fanciulla, o dolce viso”
του
Giacomo Puccini
από την όπερα
"La Boheme"
(Από το soundtrack της ταινίας)

Drop Dead Gorgeous!

Drop Dead Gorgeous!!!

Τώρα τελευταία, ο επικυρίαρχος, ο άλλος μου εαυτός δηλαδή, έχει κυριολεκτικά αναλάβει τα ηνία της ζωής μου. Έτσι έχω μια διάθεση, χαλαρή να την πω; Παιχνιδιάρικη;
Ερωτική;
Μεσ’ την τρελή χαρά;

Μια διάθεση c’mon baby, light my fire,
mad about you,
you make me real
και άλλα παρόμοια.

Είναι σοβαρό, γιατρέ μου;

Το καινούργιο μου άρωμα με την μεθυστική ευωδιά, το Black Orchid, (ας μην αναφέρω οίκο και θεωρηθεί γκρίζα διαφήμιση!), είναι κλεισμένο σε κατάμαυρο, πολύτιμο, κρυστάλλινο μπουκάλι, και οι καινούργιες μου γόβες είναι δωδεκάποντες, λουστρινένιες, μωβ και πολύ, μα πολύ μυτερές!
Very pointy toes, indeed!

Έτσι λοιπόν!
Με έχει κυριεύσει η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μου, και το μόνο, που θέλω επί του παρόντος, είναι να τριγυρίζω στα lingerie departments των trendy,
ένα trendy-την-ημέρα-τον-γιατρό-τον-κάνει-πέρα, καταστημάτων και να αγοράζω μαύρα δαντελένια εσώρουχα, διαφανείς μαύρες, σχεδόν αραχνοΰφαντες κάλτσες, με τελείωμα από μαύρη λεπτοδουλεμένη δαντέλλα-to-die-for, μικροσκοπικές, περίεργες ζαρτιερίτσες, με κλιπσάκια και λαστιχάκια, επενδεδυμένα με άλλη μια δόση θανατερής δαντέλας, που ελπίζω να τις φορέσω μέσα από το σατέν φουφουλωτό σορτσάκι-φουστίτσα, που μόλις αγόρασα και να φαίνονται, καθώς οι λεπτεπίλεπτες μαύρες κάλτσες σταματούν στην μέση του μηρού-όχι-κορίτσι-μου-δεν-ήρθε-το-καρναβάλι-ακόμα,
φωνάζει ο καλός μου πίσω από το παραβάν, που τις προβάρω…

Και ποιος σού είπε, γλυκέ μου, ότι θα τις φοράω όταν βγαίνουμε μαζί;

Δωδεκάποντες, λουστρινένιες, σούπερ μυτερές, μωβ γόβες, μαύρο, σατέν σορτσάκι, μαύρες ζαρτιέρες με διάφανες μαύρες κάλτσες, μαύρο τοπ, και μακρύ μαύρο δερμάτινο, θα φορεθούν, όταν βγω με τις φίλες μου να χτυπήσουμε κάνα Fuzz ή κάνα Bo! Άντε και καμιά Αυτοκίνηση ή το νεόκοπο Boudoir!
Βρε, μπας και κλέψατε το όνομα από το Blog μου; Θέλω ποσοστά!

O doorman θα μας κάνει δεκαπέντε υποκλίσεις, που συνήθως κάνει, και θα χορέψουμε, λικνιζόμενες ηδυπαθώς, on the dance floor, μέχρι τελικής πτώσης, ενώ τα αρσενικά will drop dead, καθώς θα διερωτώνται ποιες είναι οι extreme τύπισσες με τις μυτερές γόβες!

Όχι, δεν θα κάνουμε one night stand.
Δεν κάνουμε τέτοια! Είμαστε καλά κορίτσια εμείς, από σπίτι!

Κατά τα ξημερώματα, θα γυρίσουμε σπίτια μας και όταν ο καλός μου πάρει τηλέφωνο, να ρωτήσει, πώς πέρασα, θα του πω πόσο βαρετό βράδυ είχα χωρίς αυτόν, ενώ θα θαυμάζω στο απέναντι τραπεζάκι τις μωβ, γυαλιστερές, δωδεκάποντες, μυτερές γόβες μου!

Tonight

I'll
Hold
You
Tonight


Save

Tonight




Save

Tonight




Tomorrow
I'll
Be
Gone




Tomorrow
I'll
Be
Gone



Save

TONIGHT!




I'll
Hold
YOU
TONIGHT

TOMORROW
I'LL
BE
GONE

(Eagle-Eye Cherry)

(mini player playing:
Save Tonight,
Eric Clapton,
and
Archive)