Michael Jackson-Such a Waste...

Ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά ταλέντα
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ,
δυστυχώς πήγε χαμένο και καλλιτεχνικά αλλά και φυσικά, με τον πρόωρο θάνατό του,
εξ αιτίας των αυτοκαταστροφικών επιλογών του...
Such a waste...

So long, Michael...
So long, sweet prince...

Hans Holbein

Hans  Holbein the Younger

(born 1497/98, Augsburg, 

Bishopric of Augsburg [Germany] 

died 1543, London, England)

 Hans  Holbein's masterpiece

The Passion

and details of the painting

 

Οι ατραποί δύσκολες

και οι ξιφολόγχες γυμνές

Το Πάθος Θείον

τα πάθη ανθρώπινα

καρφωμένα στο αιώνιο σταυρό

Δεν λένε να κοπάσουν οι οιμωγές

σέρνονται οι λυγμοί στους δρόμους

σαν επαίτες του Άδη

Σφάλισε τα μάτια απόψε

μη δεις τη γύμνια μου

Κάτια Α. 2009 

  

  

  

 

  

Jesus in the tomb

(A masterpiece of tragedy)

  

 

Peter's Denial

"Ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν

ή τρις απαρνήση μη ειδέναι με"

Πίνακες των:

 Rembrandt Harmenszoon van Rijn 

 ( born July 15, 1606, Leiden, Netherlands 

died October 4, 1669, Amsterdam)

Peter Denouncing Christ

Sir Anthony van Dyck 

(born March 22, 1599, Antwerp 

died Dec. 9, 1641, London)

The Penitent Apostle Peter

Φόβος

και άρνηση

και δάκρυα πικρά

το τίμημα της αγάπης σου

Κάτια Α. 2009

Caravaggio

(born 1571?, Milan or Caravaggio [Italy] 

died July 18, 1610, Port’Ercole, Tuscany)

Peter's denial

Flagellation

Judas

Πίνακες των:

Anthony Van Dyck (1599 – 1641)

Jesus captured

Caravaggio (1573 – 1610)

Taking of Christ in the Garden

(The Betrayal of Christ)

Giotto (1267 – 1337)

Judas' Kiss

Duccio di Buoninsegna 

(1255 – 1319)

Judas Betrays Christ

Εκκρεμές

το άψυχο σώμα

αργοσβήνει η μέρα

μαζί και η λάμψη

από τα αργύρια

για όσα πεθαίνεις

για όσα θυσιάζεις τους αμνούς

για όσα βουτάς τη ψυχή στα βορβορώδη έλη

Αμνοί και λύκοι

Σφάγια και σφαγείς

ενδυναμώνουν την ηδονή του φιλήματος

πόσο λίγο διαρκεί

πόσα λίγα υπόσχεται

Για ένα νόμισμα

βουτηγμένο στη σκουριά

και στο αίμα

απώλεσες

τα πέπλα της σιωπής

και της ιστορίας

Τώρα

καταραμένος στο αιώνιο βουητό

και τους συναγελασμούς

με τ' αγρίμια

Κάτια Α. 2009

Hans Memling (1430 – 1494)

Scenes from the Passion of Christ

Golgotha

Πίνακες του

Sir Anthony Van Dyck 

Flemish painter

-Flemish Anthonie Van Dyck- 

(born March 22, 1599, Antwerp  

died Dec. 9, 1641, London)

 

 

Επιθανάτιος ρόγχος

αδικοχαμένη μου ψυχή

στα τάρταρα βουλιάζεις

κι ο αέρας άρρωστος

τα κεριά σβηστά

και τα μονοπάτια αδιάβατα

Και λόγια...τόσα λόγια...

όλα πεθαμένα,

όλα κλυδωνίζονται σε ένα άτοπο τοπίο

σε μια άσκοπη μέρα

στο χαώδες έρεβος

των στραγγισμένων εγκεφάλων

Kαι  αχ! τα λόγια!

Πόσα λόγια

ανωφελή

σαν γύπες

που απομυζούν το αίμα

των  καταδικασμένων

Κάτια A (Ξ).2009

(Loreley Lucy)

Erbarme dich, mein Gott

Μία,
επίσης, παλαιότερη ανάρτησή μου
(April 22, 2008),

που αγαπώ πολύ...

Στα ηχεία μας σήμερα:
Αποσπάσματα από το ορατόριο
Matthäuspassion
του
Johann Sebastian Bach



Soprano:Edith Mathis
and
Regensburg Cathedral Choir
Munich Bach Choir
Conductor:
Karl Richter

Erbarme dich,
Mein Gott, um meiner Zähren willen!
Schaue hier,
Herz und Auge weint vor dir
Bitterlich.


Πίνακας με λεπτομέρειες
του
Rogier van der Weyden
(Flemish Painter,
born 1399/1400, Tournai, Fr.
died June 18, 1464, Brussels)

Deposition

Αιδώς Αργείοι-Βοά το αίμα του 16χρονου...

Τα γεγονότα δραματικά και τα λόγια λίγα.

Σε προλαβαίνουν, σε αρπάζουν απ' το λαιμό, δεν σε αφήνουν να αναπνεύσεις.

Σφαίρα αστυνομικού, εν ώρα υπηρεσίας έριξε νεκρό 16χρονο παιδί!

Αδέσποτη σφαίρα,

Σφαίρα στοχεύσασα ίσια στην καρδιά...

Θα αποδοθούν ευθύνες, λένε οι παλιάτσοι...

Οι παλιάτσοι της αυλής, που είναι ταγμένοι να σού παίρνουν το χαμόγελο και να το μετατρέπουν σε γκριμάτσα πόνου.

Αν αποδίδονταν ευθύνες για τα όσα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί τα τελευταία χρόνια της ελληνικής ιστορίας,

το 99% όλων αυτών των αστείων προσώπων, που "διανθίζουν" την καθημερινότητά μας με μεγαλοστομίες και έπεα πτερόεντα, θα έπρεπε να βρίσκονταν στην Κορσική και να ατενίζουν το πέλαγος, σαν τον Μέγα Ναπολέοντα!

Αντίθετα, αυτοί ακάθεκτοι και πιστοί στο motto
ΧΡΗΜΑ και ΔΟΞΑ, Über Alles,

βγαίνουν στα κανάλια, χωρίς αιδώ και αισχύνη,  

- Αιδώς Αργείοι! -

συνεχίζοντας να "παραμυθιάζουν" τον λαό!

Δείχνουν να μην έχουν καν συνείδηση των καυτών προβλημάτων, που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία!

Δείχνουν επίσης, να μην έχουν αντιληφθεί, ότι το καζάνι βράζει κι έχει αρχίσει ήδη να εκρήγνυται.

Ειλικρινά, είναι να απορεί κανείς!

Όλοι αυτοί οι ιθύνοντες νόες, δεν έχουν μάθει τίποτα από την ιστορία;

Δεν γνωρίζουν, ήδη, ότι αν αφαιρέσεις το ψωμί, την παιδεία και το δικαίωμα στην εργασία από τον λαό, αυτός θα γίνει θηλιά και θα σε πνίξει;

Και ας σταματήσει επιτέλους, αυτή η γελοία καραμέλα, ότι ο πλανήτης περνάει κρίση!

Αυτό το ξέρουμε!

Όπως ξέρουμε πολύ καλά, ποιοι τον οδήγησαν σε αυτήν την κρίση!

Με τη μόνη διαφορά, ότι στην Ευρωπαϊκή ζώνη, έχουν ληφθεί μέτρα για την αντιμετώπισή της!

Και εκεί δεν ισχύουν οι μισθοί της πείνας, αλλά κατώτατος μισθός, 3200 ευρώ!

Κατώτατη σύνταξη 2200 ευρώ!

Με τιμές στα καταναλωτικά αγαθά, πολύ χαμηλότερες από αυτές, που ισχύουν στην Ελλάδα!

Και μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα,

έχουμε τον ανύπαρκτο πρωθυπουργό!

Τον πρωθυπουργό φάντασμα!

Εδώ ο Καραμανλής, εκεί ο Καραμανλής, πουθενά ο Καραμανλής!

Τι να πω;

Να ξαναπώ ΟΥΣΤ;

Να ξαναπώ, Φτάνει Πια!

Μάλλον, δεν θα χρειαστεί να πούμε τίποτα!

Έχουμε μπει σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή!

Για την πολιτική ηγεσία του τόπου και την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της!

Γιατί το ΑΙΜΑ ΒΟΑ!!!

Λ.Κ. 2008

The Isle Of The Dead

The Isle of the Dead, 1880,
Oil on Canvas,
Kunstmuseum Basel

The masterpiece

painted

by

Arnold Böcklin

(born Oct. 16, 1827, Basel, Switzerland,

died Jan. 16, 1901, Fiesole, Italy)

The Isle of the Dead, 1886,

Museum der Bildenden Künste, Leipzig, Germany

                                                                                 

HR Giger's homage to Böcklin's masterpiece

The Isle of The Dead

Μακάβριο εύρημα

η μαύρη κοιλάδα

σβησμένη με μονοκονδυλιά 

από αίμα και ραδιενέργεια

Πώς είπαμε τ' όνομά σου;

Και πού μένεις;

Όλο ξεχνάω τις αυγές

Όλο και πιο πολύ

θα με βοηθήσεις να θυμηθώ;

Κι αυτά τα μακάβρια ευρήματα;

Ή μήπως είναι τα χτεσινά αποφάγια μου;

Και πώς ξέχασα να κλειδώσω;

Από πού κυλάει όλο αυτό το αίμα;

Ένα παράθυρο ξεχάστηκε ανοιχτό

Είσαι πολύ απρόσεκτος

Θα τιμωρηθείς

Δεν μού αρέσει το κόκκινο

είναι πολύ καυτό

και πάντα κυλάει

δεν μπορείς να το σταματήσεις

Γιαυτό θα βασανιστείς

ναι, ναι, θα βασανιστείς

τα σχέδια

εκείνες οι μαύρες γραμμές

και τα σημάδια

στη βάση του κρανίου σου

ναι, θα δηλώσεις μετάνοια

αλλιώς θα τιμωρηθείς

θα τιμωρηθείς μέχρι θανάτου

θα φας όλα τα αποφάγια

και θα σφουγγίσεις με τα μαλλιά σου

το αίμα από τους τοίχους

Ποιός είπαμε ότι είσαι;

Και τ' όνομά σου...

όχι, όχι δεν μού θυμίζει κάτι

Ίσως τα μακάβρια ευρήματα...

ίσως αυτά...

ίσως κοιτώντας τα θυμηθώ...

Λ.Κ. Καλοκαίρι 2008

Οι Κλειδοκράτορες

Sculpture:
The Gates of Hell
by
Rodin

Σκοτεινές μέρες ανατέλλουν
το μεγάλο ερπετό σείεται πάλι
ανοίγει ένα στόμα - σπηλιά
καταπίνει τον βόρβορο
και το δηλητηριώδες σμήνος των μελισσών
ενισχύοντας τα ντεσιμπέλ του κάτω κόσμου

Μια αρμαθιά κλειδιά ήταν το τρόπαιο
ο κλειδοκράτορας πάντα από θέση ισχύος
κρίνει την μοίρα των κολασμένων
κλειδώνοντας την καταπακτή του κρανίου τους
ξεκλειδώνοντας τη σήραγγα των ουρλιαχτών

Παγιδευμένοι οι φρενήρεις αγνώμονες
στην τρέλα του βυθού
χωρίς αποσυμπίεση και οξυγόνο
θερίζουν το μολυβένιο νερό
με κυνόδοντες από ατσάλι

Ρέει η ικεσία
και παγώνουν οι εκκρίσεις
όχι τα δάκρυα
ούτε οι βλέννες

το τετράγωνο δωμάτιο κόβεται σε φέτες
και το αίμα είναι μαύρο
πιο μαύρο κι απ' τον θάνατο

Λ.Κ. 2008

Δεν σού άξιζε τέτοιος θάνατος,
καλέ ηθοποιέ.
Αναπαύσου εν ειρήνη

Erbarme dich, mein Gott

Στα ηχεία μας σήμερα:
Αποσπάσματα από το ορατόριο
Matthäuspassion
του
Johann Sebastian Bach

Soprano:Edith Mathis
and
Regensburg Cathedral Choir
Munich Bach Choir
Conductor:
Karl Richter

Erbarme dich,
Mein Gott, um meiner Zähren willen!
Schaue hier,
Herz und Auge weint vor dir
Bitterlich.


Πίνακας με λεπτομέρειες
του
Rogier van der Weyden
(Flemish Painter,
born 1399/1400, Tournai, Fr.
died June 18, 1464, Brussels)

Deposition

Μαύροι, κατάμαυροι Coen bros

No Country For OLD MEN

Ο τίτλος της ταινίας των αδελφών Coen καίριος!
Η ελληνική του απόδοση, όχι ακριβής. Για την ακρίβεια παραπλανητική!
Παραπέμπει σε μεγάλα και ένδοξα western. με την μόνη διαφορά, ότι η ταινία κάθε άλλο παρά, αυτό που ονομάζουμε, κλασικό western είναι.
Διαδραματίζεται στο Texas, στον ιδιότυπο αυτόν γεωγραφικό τομέα των ΗΠΑ, όπου ακόμα ισχύει η θανατική ποινή και όπου ακόμα νωπό και ζεματιστό είναι το χώμα από το αίμα των κάθε λογής "νόμιμων" και παράνομων ( outlaws), που στοιχειώνουν τον τόπο.
Αν θεωρήσουμε, ότι οι γέροντες είναι μελλοθάνατοι, η ελληνική απόδοση έχει ένα έρμα. Αλλά παρ' όλα αυτά, η βαρύτητα του τίτλου και ολόκληρης της ταινίας πέφτει στις λέξεις "old men".
Και περί αυτού ακριβώς πρόκειται: Δεν υπάρχει χώρος, τόπος, πατρίδα/χώρα για τους γέροντες, αυτούς που με την σοφία της ηλικίας και την πείρα, οσμίζονται, ότι κάτι έρχεται, κάτι ακατανόητο, κάτι απειλητικό, κάτι άγνωστο και επικίνδυνο, κάτι το οποίο δεν μπορούν να σταματήσουν.

( Αυτά στην δεκαετία του '80.
Το 2008 είναι ήδη διαμορφωμένος ο εφιάλτης! )

Παραίτηση ή εξοστρακισμός από το ιδιόμορφο αυτό νέο καθεστώς, αυτήν τη νέα τάξη πραγμάτων, το βίαιο φάντασμα της οποίας τριγυρνά πάνω από τα κεφάλια τους, ζοφερό, αμίλητο, αιμοσταγές και αλάνθαστο σαν καλοκουρδισμένη φονική μηχανή;
The Old Men of the South, αποτραβηγμένοι στη σκιά, με παλιές πληγές, που έχουν κλείσει τόσο, ώστε να μένουν πάντα ανοιχτές, μετρούν τους θανάτους, τους πυροβολισμούς, τα θύματα και τους θύτες, αντιμετωπίζοντας μια νέα μορφή βίας, την βία του χρήματος.
Του βρώμικου χρήματος!
Είχα να δω τόσο συγκλονιστική αποτύπωση της σημειολογίας του χρήματος, από την ταινία του Robert Bresson The Pickpocket, (μερικά χρόνια πριν, σε ειδικό αφιέρωμα για τον καταπληκτικόν αυτό σκηνοθέτη), όπου το (βρώμικο κι εύκολο) χρήμα αλλάζει χέρια με ταχύτητα αστραπής, ενώ ο φακός μονίμως εστιάζει στα χέρια.
Εδώ, οι Joel and Ethan Coen φωτογραφίζουν την γνήσια όψη του χρήματος. Το ακριβό χαρτονόμισμα είναι πάντα βουτηγμένο στο αίμα. Όσες φορές προτείνεται για συναλλαγή, το χρώμα του είναι κόκκινο και η υφή του είναι ξεφτισμένη σαν ένα κουρελόχαρτο!
Κι όμως!
Αυτό το κουρελόχαρτο, εμμέσως, είναι φονικό όχημα για όσους το φέρουν επάνω τους. Γιαυτό πάντα προτείνεται σε αμέτοχους, αλλά καθόλου αθώους, τσαλακωμένο και ματωμένο, και αυτοί, μετέχοντας πλέον, συναλλάσσονται για να το αποκτήσουν, χωρίς να ενδιαφερθούν για τα αποτυπώματα της σφαγής που προηγήθηκε. Το χρήμα συνεχίζει το ταξίδι του, κρίνοντας και επιλέγοντας, ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Ακόμα και ο πιτσιρικάς, που αρχικά χαρίζει το πουκάμισό του στο φάντασμα της βίας, στο τέλος της ταινίας, ανιδιοτελώς και χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα, όταν το παίρνει στα χέρια, λεκιασμένο από το αίμα, αρχίζει να συναλλάσσεται!
Η ταινία είναι μια κατάβαση στον Άδη. Χωρίς οδό διαφυγής. Ο μόνος επιζών, είναι η παράλογη και τυφλή βία, η οποία απομακρύνεται κάτω από το συναινετικό βλέμμα των δεκατετράχρονων, οι οποίοι της έχουν ήδη παράσχει κάλυψη, με αντάλλαγμα ένα ματωμένο χαρτονόμισμα.
Το ταξίδι, που επέλεξαν να μάς ταξιδέψουν τα αδέλφια Coen, μάς αφήνει μια πικρή και στυφή γεύση στο στόμα από χώμα, αίμα και θάνατο.
Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, κατά μια τραγική συγκυρία, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους το περνούν κολυμπώντας σε αφρισμένα ποτάμια απαισιοδοξίας!
Τα δυο αδέλφια δεν αποτελούν εξαίρεση.
Για τους Coen, το ιλιγγιώδες ράλι της βίας και του παραλογισμού της σύγχρονης Αμερικής, που άρχισε με το Blood Simple και συνεχίστηκε με το Fargo, φαίνεται να έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του εδώ.

Η ταινία είναι αυτό που χαρακτηρίζουμε ατόφιο, γνήσιο σινεμά!
Την παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα. Ειδικά το 1ο μέρος, με την συγκλονιστική σκηνοθεσία, τις σκονισμένες εκτάσεις της ερήμου, τα κουφάρια ανθρώπων και ζώων, τα στοιχειωμένα, εγκαταλελειμμένα αμάξια στην μέση του κρανίου τόπου, το αέναο παιχνίδι του ποντικιού με τη γάτα, τους ελάχιστους διαλόγους και τις συγχρονισμένες, χορογραφημένες και απελπισμένες κινήσεις, που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον θάνατο, με συνεπήραν!
Το 2ο μέρος με έστησε στον τοίχο, καθώς ένιωσα την μυρωδιά από τα ματωμένα χρήματα στα ρουθούνια μου κι έψαχνα μια μικρή χαραμάδα για να βγω από το λαγούμι!
Μάταια!
Οι Coen, ( ή μήπως εμείς οι ίδιοι;), έχουν κλείσει όλους τους δρόμους διαφυγής.

Λ. Κ. 2008

The Razor's Edge

Πίνακες
του
Luca Signorelli
γνωστού και ως
Luca da Cortona
(born 1445/50, Cortona, Republic of Florence
died Oct. 16, 1523, Cortona )

Στα ηχεία μας σήμερα:
Cocteau Twins
Lorelei
and
Pandora

Πίνακες
The Elect
Mose's Testament and Death
and
The Damned

Σφύρα και άκμων
Λεπίδα κοφτερή
Ξυράφια αναφύονται
στην αντίπερα όχθη

Όταν σιγεί η νύχτα
οι χτύποι και οι κρότοι
ανατριχιαστικά ρυθμικοί
γεμίζουν τους υποθαλάμους
των αδηφάγων εγκεφάλων

Ξετυλίγονται
~περιελισσόμενες~
υπόγειες σήραγγες
έρπουν ρευστά πλάσματα
εκτρωματικά
διορθώνοντας
το αιώνιο κρίμα
καταπίνοντας
τα Κρόνεια μέλη

Στην όχθη των μελλούμενων
το δρέπανο της Μνημοσύνης
θερίζει τους πρώιμους καρπούς
των διαμελισμένων κρανίων
ενώ οι διασκορπισμένοι εγκέφαλοι
συνεχίζουν
διερωτώμενοι:

Νομίζω ότι έχω κάτι να κάνω απόψε,
αλλά τι...;

Lucy 2008

The Loreley Legend

St. Goarshausen am Rhein
Η LoreleY στον Ρήνο

Η Φωτογραφία τραβήχτηκε από μένα
στις 12/7/2006

Cocteau Twins - Lorelei

The Lorelei
by
Heinrich Heine, 1823

1. Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin,
Ein Märchen aus uralten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.
Die Luft ist kühl und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt,
Im Abendsonnenschein.

2. Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar,
Ihr gold'nes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar,
Sie kämmt es mit goldenem Kamme,
Und singt ein Lied dabei;
Das hat eine wundersame,
Gewalt'ge Melodei.

3. Den Schiffer im kleinen Schiffe,
Ergreift es mit wildem Weh;
Er schaut nicht die Felsenriffe,
Er schaut nur hinauf in die Höh'.
Ich glaube, die Wellen verschlingen
Am Ende Schiffer und Kahn,
Und das hat mit ihrem Singen,
Die Loreley getan.


The Lorelei
by
Heinrich Heine
Translated
by
Aaron Kramer

I cannot explain the sadness
That's fallen on my breast.
An old, old fable haunts me,
And will not let me rest.

The air grows cool in the twilight,
And softly the Rhine flows on;
The peak of a mountain sparkles
Beneath the setting sun.

More lovely than a vision,
A girl sits high up there;
Her golden jewelry glistens,
She combs her golden hair.

With a comb of gold she combs it,
And sings an evensong;
The wonderful melody reaches
A boat, as it sails along.

The boatman hears, with an anguish
More wild than was ever known;
He's blind to the rocks around him;
His eyes are for her alone.

--At last the waves devoured
The boat, and the boatman's cry;
And this did with her singing,
The golden Lorelei.


The Loreley
Translated
by
Mark Twain 1880


I cannot divine what it meaneth
This haunting nameless pain:
A tale of the bygone ages
Weeps brooding through my brain.
The faint air cools in the gloaming,
And peaceful flows the Rhine,
The thirsty summits are drinking
The sunset´s flooding wine.

The loviest maiden is sitting
High-thrones in yon blue air,
Her golden jewels are shining
She combs her golden hair;
She combs with a comb that is golden,
And sings a weerd refrain;
That sleeps in a deadly enchantment
The listener´s ravished brain.

The doomed in his drifting shallop
Is tranced with the sad sweet tone,
He sees not the yawning breakers.
He sees but the maid alone.
The pittiless billows engulf him!
So perish sailor and bark,
And this, with her baleful singing,
Is the Loreley´s grusome work.


Η Λόρελάι

Δεν μπορώ τη θλίψη να εξηγήσω
Που το στήθος μου πλακώνει
Ένας θρύλος παμπάλαιος με στοιχειώνει
Και δεν μ’ αφήνει να ηρεμήσω

Ο αέρας δροσίζει στο λυκόφως
Και ο Ρήνος συνέχεια αργοκυλάει
Η κορφή του βουνού λαμποκοπάει
Κάτω από το βασίλεμα του ήλιου

Πιο όμορφη κι από οπτασία
Μία κοπέλα καθισμένη εκεί ψηλά
Τα χρυσά στολίδια της αστράφτουν
Χτενίζει τα χρυσά μαλλιά

Με ένα χτένι από χρυσάφι τα χτενίζει
Και γλυκοτραγουδεί
Η πανώρια μελώδια φτάνει
Στο πλοιάριο που προσεγγίζει

Ο ναύτης αφουγκράζεται με πιότερη αγωνία
Απ’ όση μέχρι τώρα έχει νιώσει
Είν’ τυφλωμένος και τα βράχια τονε ζώνουν
Τα μάτια του τα κάλλη της θαμπώνουν

Τα κύματα στο τέλος καταπίνουν
Το πλοίο και του ναύτη την κραυγή
Κι αυτό έργο της Λορελάι της χρυσής εγίνη
Από του γλυκού τραγουδιού της τη σαγήνη

(απόδοση στα ελληνικά από Loreley-Lucy)



RoBERT - Le chant de Lorelei




The Rock of Lorelei by the Rhine


The Loreley (also written as Lorelei) is a rock on the eastern bank of the Rhine near St. Goarshausen, which soars some 120 meters above the water line. It marks the narrowest part of the river between Switzerland and the North Sea. A very strong current and rocks below the waterline have caused many boat accidents there.

Loreley is also the name of one of the beautiful Rhine Maidens who lured navigators of this river to their dooms with their alluring singing, much as the ancient Greek Sirens did.

The name comes from the old German words "lureln" (Rhine dialect for "murmuring") and "ley" (rock). The translation of the name would therefore be: "murmur rock" or "murmuring rock". The heavy currents, and a small waterfall in the area (still visible in the early 19th century) created a murmuring sound, and this combined with the special echo the rock produces which acted as a sort of amplifier, then gave name to the rock itself.

Ο Βράχος της Lorelei στον Ρήνο.

Η Loreley (γράφεται επίσης και Lorelei) είναι ένας βράχος στην ανατολική όχθη του Ρήνου, κοντά στο St. Goarshausen, ο οποίος υψώνεται περίπου 120 μέτρα, πάνω από την επιφάνεια του νερού. Σηματοδοτεί το στενότερο πέρασμα του ποταμού, ανάμεσα στην Ελβετία και την Βόρεια Θάλασσα. Ένα πολύ ισχυρό ρεύμα και βράχοι κάτω από την επιφάνεια του ποταμού, έχουν προκαλέσει πολλά ναυάγια εκεί.

Loreley είναι επίσης το όνομα μιας από τις όμορφες παρθένες του Ρήνου, οι οποίες παρέσυραν τους ναυτικούς του ποταμού στον θάνατο, με το σαγηνευτικό τραγούδι τους, ακριβώς όπως έκαναν και οι σειρήνες στην Αρχαία Eλλάδα.

Το όνομα προέρχεται από τις αρχαϊκές Γερμανικές λέξεις «lureln» (διάλεκτος του Ρήνου για τη λέξη «μουρμουρητό») και «ley» (βράχος). Η μετάφραση του ονόματος λοιπόν είναι: «Το μουρμουρητό του βράχου» ή «ο βράχος που μουρμουρίζει» ή ψιθυρίζει. Τα δυνατά ρεύματα και ένας μικρός καταρράκτης στην περιοχή (ορατός μέχρι τις αρχές του 19ου αι.) δημιουργούσαν ένα ήχο μουρμουρίσματος ή ψιθυρίσματος, και αυτός σε συνδυασμό με τον ειδικό αντίλαλο που ο βράχος δημιουργεί και ο οποίος ενεργούσε σαν ένα είδος ενισχυτή, έδωσαν την ονομασία στον ίδιο τον βράχο.

(Απόδοση στα ελληνικά από Loreley-Lucy)



Mercury Rev - Black Forest (Lorelei)





Theatre of Tragedy-Lorelei

Christian Bale - The Machinist

Christian Bale
Τι να πει κανείς για αυτόν τον Ηθοποιό;
Είναι ο Ντε Νίρο της δεκαετίας!
The Machinist (Άγρυπνος)
directed
by
Brad Anderson


Τι να γράψει κάποιος για αυτόν τον ηθοποιό,
που τολμά να αποστεώνεται
(να μένει στην κυριολεξία η σκιά του εαυτού του),
για να αποδώσει
τόσο, μα τόσο σπαραχτικά τους ρόλους του;
Μόνο Respect έχω για τον αγαπημένο
Christian Bale!

LEGEND

By
Ridley Scott
with
Tom Cruise
and
Mia Sara

with

THE VOICE
of
James Earl Jones



ThE DEviL

Lord of DArKNEsS

Legend - The Devil conversation

Nosferatu

NOSFERATU (1922)
by
Friedrich Wilhelm Murnau

based on the book by
Bram Stoker
"Dracula"

Watch the whole film HERE:


Curse of the Night

Πισότε - Το χαμίνι του Σάο Πάολο

Pixote, a Lei do Mais Fraco (1980)

Pixote: The law of the Weakest

Μια ταινία του Hector Babenco
(Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1946 στο Buenos Aires, Argentina)



Ο Έκτωρ Μπαμπένκο,
Αργεντινός σκηνοθέτης, από τους οξυδερκέστερους και πιο ευαισθητοποιημένους
του σύγχρονου κινηματογράφου, με σκληρή, ωμή και άγρια ρεαλιστική γραφή,
καταγράφει την προδεδικασμένη τροχιά θανάτου των φτωχόπαιδων στην Βραζιλία,
σε αυτήν την χώρα, των εξωφρενικών αντιθέσεων!
Της αποθέωσης και θεοποίησης της μπάλας, του Ρονάλντο και του Ροναλντίνιο,
(αυτοί ξέφυγαν νωρίς), των πανάκριβων τουριστικών θέρετρων και της απόλυτης και
σαπισμένης χλιδής,
εκεί όπου ολόκληρος ο λαός, μόλις τελειώσει η φιέστα του καρναβαλιού, ετοιμάζεται για το επόμενο, δουλεύοντας σκληρά και αποταμίευοντας για το φανταχτερό κοστούμι
του ερχόμενου παγανιστικού, ερωτικού παροξυσμού,

και από την άλλη πλευρά, την χώρα των παραγκουπόλεων και της πιο φριχτής εξαθλίωσης.

Στις φαβέλλες, μέσα στη λάσπη, γεννιούνται και πεθαίνουν μικρά διαμάντα.
Τα παιδιά!
Με όνειρα ή χωρίς όνειρα, συνήθως όμως, μόνο με εφιάλτες.

Βαδίζουν σε ένα ατέλειωτο τούνελ, στην άκρη του oποίου υπάρχει κάποιο αμυδρό φως, αγωνιούν να το φτάσουν, να βγούν στο πολυπόθητο φως, αλλά στην τρεχάλα και την αγωνία να αγγίξουν το φως,
σπάνια προσέχουν όλες τις παγίδες που είναι στημένες κατά μήκος της σκοτεινής σήραγγας.
Πεθαίνουν με την απορία στα μάτια.
Δεν ήταν αρκετά γρήγορα αυτά τα παιδιά;
Τόσο πηχτό ήταν το σκοτάδι, που τα κατάπιε;
Ναι, το σκοτάδι ήταν πηχτό και κατάμαυρο, αλλά
δεν ήταν το σκοτάδι της σήραγγας αυτό!
Ήταν το σκοτάδι από τις κατάμαυρες ψυχές των ενηλίκων,
της εξουσίας και των βολεμένων, σκουληκιασμένων, νεκροζώντανων ζόμπι,
που διψάνε μόνιμα για φρέσκες, τρυφερές ψυχές.

Ο Έκτωρ Μπαμπένκο υπογράφει μια ταινία (1980), τόσο τραγικά επίκαιρη ακόμα!
Μια ταινία ΜΠΟΥΝΙΑ στο στομάχι και στα σπλάχνα κατ' ευθείαν!
Κι αν τη δείτε κάπου, κάποτε και συνεχίσετε να ζείτε χωρίς τύψεις και εφιάλτες,
όπως είπε και ο Μπορίς Βιάν,
ΘΑ ΦΤΥΣΩ ΣΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΣΑΣ!!

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του José Louzeiro,
Infância dos Mortos, (Childhood of the Dead)
με πρωταγωνιστή τον Fernando Ramos da Silva, ο οποίος υποδυόταν τον Pixote και ο οποίος, όπως και το χαμίνι, που ενσάρκωσε,
είχε τραγικό θάνατο, δολοφονημένος κάπου χωμένος στις ζοφερές σκιές,
στις φαβέλες σε ηλικία 19 ετών.
Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η εγκατάλειψη από θεούς και δαίμονες, των μικρών αυτών χαμινιών τα καταδικάζει στο πιο φριχτό σκοτάδι!
Και στο θάνατο!
Με τον άδικο θάνατο τους εξαγνίζονται, καθαίρονται και από κάπου εκεί ψηλά, ρίχνουν πέτρες, παίζοντας το παιχνίδι, που δεν πρόλαβαν να χαρούν, ταράζοντας τα λιμνάζοντα, βαλτώδη ύδατα των σαπισμένων ονείρων σας.

Lucy 2007

Στο mp3 o σπαραγμός,
αλλά και ο ερωτικός παροξυσμός για την χαρά της ζωής,
από μοναδικούς καλλιτέχνες του Capo Verde και της Λατινικής Αμερικής.

Dorian Gray

The Portrait Of Dorian Gray

O Oscar Wilde, σ' αυτό το βαθυστόχαστο και σκοτεινό έργο,
καταγράφει την εναγώνια προσπάθεια του φθαρτού της ύλης να υπερνικήσει το τετελεσμένο
του θανάτου και να κατακτήσει την αιώνια νεότητα και ωραιότητα.
Διεισδύει στα ανεξερεύνητα βάθη του υποσυνειδήτου για να αναδείξει το απύθμενο σκότος της ματαιότητας και της κενοδοξίας.
Λάτρης της εκπάγλου καλλονής και ο ίδιος, κατατρύχεται από αυτήν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, αναζητώντας την σε κλίνες ανάξιων εραστών.



Ιδανική ενσάρκωση του Dorian Gray στον κινηματογράφο, υπήρξε η εμβληματική φιγούρα του Helmut Berger.

Ένας λόγος για να τον αγαπώ, είναι ότι γεννήθηκε στις 29 Μαίου, όπως κι εγώ.
Εκτός, βέβαια, από το γεγονός, ότι είναι εξαιρετικός ηθοποιός και μια πανέμορφη ανδρόγυνη περσόνα.

Χειρόγραφο του Oscar Wilde, από το έργο του

The Importance Of Being Earnest