Elvis Presley (The King!) I Believe

I wish I could believe...

Are you lonesome tonight?

The Doors - Five To One

The Doors - Five To one
(Live in Detroit)

Yeah, c'mon
Love my girl
She lookin' good
C'mon
One more

Five to one, baby
One in five
No one here gets out alive, now
You get yours, baby
I'll get mine
Gonna make it, baby
If we try


The old get old
And the young get stronger
May take a week
And it may take longer
They got the guns
But we got the numbers
Gonna win, yeah
We're takin' over
Come on!


Yeah!


Your ballroom days are over, baby
Night is drawing near
Shadows of the evening crawl across the years
Ya walk across the floor with a flower in your hand
Trying to tell me no one understands
Trade in your hours for a handful dimes
Gonna' make it, baby, in our prime


Come together one more time
Get together one more time
Get together one more time
Get together, aha
Get together one more time!
Get together one more time!
Get together one more time
Get together one more time
Get together, gotta, get together


Ohhhhhhhh!


Hey, c'mon, honey
You won't have along wait for me, baby
I'll be there in just a little while
You see, I gotta go out in this car with these people and...


Get together one more time
Get together one more time
Get together, got to
Get together, got to
Get together, got to
Take you up in my room and...
Hah-hah-hah-hah-hah
Love my girl
She lookin' good, lookin' real good
Love ya, c'mon

Jim Morrison

Το Μνημείο του Jean Sibelius στο Helsinki

Περισσότερες εικόνες από το Ελσίνκι...

All the snapshots are taken by me
on the 7th/8th of July, 2007

Στα ηχεία μας σήμερα:
Finlandia
by
Jean Sibelius

Παγωνιά
δρόμοι λευκοί
η καταιγίδα του σκότους
μαίνεται
ανοίγουν οι πύλες
της κόλασης
πύρινες γλώσσες
λυμαίνονται
το χιόνι
τρέπονται σε φυγή
τα τρελά ξωτικά
των απόκρημνων βουνών

Κι εκεί στο τέλος της θύελλας
στέκει
η μορφή σου
με φλογισμένα μάτια
με απλωμένα χέρια

Άνθρωπος
ή
Θεός
από
ΠΑΓΟ

Τον ήλιο δεν τον λαχταρώ
μην τύχει και σε λιώσει
κι αυτό το πύρινο βλέμμα
μη τύχει και κυλιστεί
στη λάσπη

Lucy 2007

Δημήτρης Χορν

( Όλον τον Αύγουστο, στο blog θα ακούγονται κομμάτια,
που έχει ερμηνεύσει μοναδικά
ο Δημήτρης Χορν,
καθώς και κομμάτια από την
"Οδό Ονείρων"
του Μάνου Χατζιδάκι )

Ο Πολυαγαπημένος.....



Στο mini player ακούγεται το κομμάτι

Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ

από την

ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ

του Μάνου Χατζιδάκι

που ερμηνεύει μοναδικά

ο

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

Orson Welles' Historic Broadcast - War Of The Worlds

............

Το 1938, στις ΗΠΑ, ο Orson Welles, σκηνοθετούσε μια σειρά από ραδιοφωνικές εκπομπές, όπου μερικές φορές ήταν ο ίδιος πρωταγωνιστής. Το εγχείρημα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές και το παρακολουθούσαν εκατομμύρια ακροατές.

Σε ένα από αυτά τα προγράμματα, στις 30 Οκτωβρίου, παραμονή του Halloween, ο καταπληκτικός Welles αποφάσισε να αναμεταδώσει αποσπάσματα από το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, The War Of The Worlds, παρεμβαίνοντας στο κείμενο σκηνοθετικά, για να προσδώσει ένταση και αληθοφάνεια.
Οι συνέπειες αυτής της δραματοποίησης ήταν απρόβλεπτες.

Καθώς τα εκατομμύρια των ακροατών του, παρακολουθούσαν την εκπομπή, η οποία διακοπτόταν από μουσική και από ψεύτικα – φυσικά – έκτακτα δελτία ειδήσεων, τα οποία εκφωνούσαν ηθοποιοί, και τα οποία ανέφεραν, ότι «ένα τεράστιο φλεγόμενο αντικείμενο» κατέπεσε σε αγρόκτημα κοντά στο Grovers Mill, εξέλαβαν αυτά που άκουγαν σαν αληθινά γεγονότα κι άρχισαν να πανικοβάλλονται!
Ένας από τους ηθοποιούς, που έπαιζε τον ρόλο εκφωνητή ειδήσεων, περιέγραφε την επικινδυνότητα της κατάστασης
( υποδυόμενος τον ρόλο του, φυσικά )
ως εξής:

«Good heavens, something's wriggling out of the shadow like a gray snake," he said, in an appropriately dramatic tone of voice. "Now it's another one, and another. They look like tentacles to me. There, I can see the thing's body. It's large as a bear and it glistens like wet leather. But that face. It...it's indescribable. I can hardly force myself to keep looking at it. The eyes are black and gleam like a serpent. The mouth is V-shaped with saliva dripping from its rimless lips that seem to quiver and pulsate....The thing is raising up. The crowd falls back. They've seen enough. This is the most extraordinary experience. I can't find words. I'm pulling this microphone with me as I talk. I'll have to stop the description until I've taken a new position. Hold on, will you please, I'll be back in a minute.»

Βέβαια, στην αρχή της εκπομπής, είχε δοθεί η διευκρίνιση, ότι επρόκειτο απλά για ένα δραματοποιημένο ραδιοφωνικό πρόγραμμα, αλλά πολλοί ακροατές είτε δεν το άκουσαν, είτε δεν το πρόσεξαν, και η επόμενη διευκρίνιση δόθηκε μετά από 40 λεπτά.
Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί εθνικός πανικός, με χιλιάδες τηλεφωνήματα στους αρμόδιους φορείς, που ζητούσαν εξηγήσεις για την «επικινδυνότητα» της κατάστασης, και να αναγκασθεί η αμερικανική ραδιοφωνία να εκδώσει, αληθινά πλέον, έκτακτα δελτία ειδήσεων. Τα οποία βεβαίωναν, ότι δεν υπάρχει καμία εισβολή από τον Άρη.
Και ότι, όλα αυτά ήταν τα σκηνοθετικά τερτίπια και η σύλληψη ενός – πολυτάλαντου και δαιμόνιου – καλλιτέχνη!

Ότι όλα ήταν απλώς simulation.
Μία εκπομπή, μία προσομοίωση!

Τα ιστορικά, ηχητικά ντοκουμέντα της πιο περιβόητης ραδιοφωνικής εκπoμπής EVER ( !!! ) μπορείτε να τα ακούσετε παρακάτω:






Περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχουν εδώ , από όπου πάρθηκαν και τα στοιχεία.

Citizen Kane

........

( Όλον τον Αύγουστο, στο blog θα ακούγονται κομμάτια,
που έχει ερμηνεύσει μοναδικά
ο Δημήτρης Χορν,
καθώς και κομμάτια από την
"Οδό Ονείρων"
του Μάνου Χατζιδάκι )

Orson Welles:

Πρόκειται για ένα μεγαθήριο του κινηματογράφου, ένα ιδιοφυές μυαλό, μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, έναν δημιουργό, που σφράγισε με τις ταινίες του την 7η τέχνη!
Μόλις προχτές στα σχόλια της εγγραφής μου για το αριστούργημα του Αντονιόνι, ΕΚΛΕΙΨΗ, αναφέρθηκε ο Orson Welles, σαν κορυφαίος δημιουργός, και μόλις δυό μέρες μετά, φιγουράρει σαν η ευτυχέστερη των συγκυριών, η ταινία του «Πολίτης Κέιν» σε αθηναϊκό θερινό κινηματογράφο.
Το σινεμά Ηλέκτρα, το παλιό, καλό σινεμαδάκι, μάς έκανε τη χάρη! Βέβαια, βρίσκεται στην «βαθιά Αθήνα». Κάπου σχεδόν τέρμα Πατησίων, και ως γνωστόν η Πατησίων, από ένα σημείο και μετά, ας πούμε μετά την Αγίου Μελετίου, είναι μια πολύ δυσάρεστη, έως και τραυματική εμπειρία!
Τέλος πάντων, σφίξαμε την καρδιά μας και πήγαμε, γιατί ως γνωστόν η τέχνη θέλει θυσίες!

Ο ήχος στην αρχή είχε κάποια προβλήματα, αλλά στην πορεία διορθώθηκε και απολαύσαμε πραγματικά ένα μεγαλούργημα!
Μια ταινία, τόσο προχωρημένη για την εποχή της, η οποία ξεδιπλώνει τη ζωή του Charles Foster Kane, του μεγιστάνα του τύπου,
( To film γυρίστηκε το 1941. Το σενάριο είναι συνεργασία του Orson Welles με τον Herman J. Mankiewicz. Η ταινία είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του σε ηλικία 25 ετών! )
και σκηνοθετικά και σεναριακά, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σημερινή, τόσο τρομακτικά επίκαιρη είναι, μετά μάλιστα και την πρόσφατη είδηση ότι ο σύγχρονος media tycoon, Rupert Murdoch, απέκτησε και την 38η εφημερίδα του, την Wall Street journal.
Κατά κάποιον διαβολικά ειρωνικό τρόπο, στην ταινία αναφέρεται, ότι ο Kane εκδίδει πάνω από 37 εφημερίδες, μεταξύ όλων των υπόλοιπων πλουτοπαραγωγικών πηγών, που ελέγχει.
Φυσικά την εποχή εκείνη, την δεκαετία του '40 και μετέπειτα, ο τύπος και οι κριτικές ταύτισαν τον Κέιν με τον μεγιστάνα του τύπου της τότε εποχής, τον Hearst!




Ο Orson Welles μας βάζει μέσα στο κλίμα της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Κέιν, καδράροντας το Ζαναντού ( Xanadu ), το τεράστιο παραμυθένιο κάστρο, που έχτισε για να στεγάσει την συζυγική του ζωή με την αποτυχημένη «τραγουδίστρια» Suzan Alexander, την οποίαν έκανε δεύτερη σύζυγό του και την οποίαν ο στενός του φίλος και θεατρικός κριτικός χαρακτήρισε σαν την αποτύπωση του μέσου αμερικανού!
Το Ζαναντού βρίσκεται σε ένα απρόσιτο ύψωμα, και η βαριά καγκελόπορτα φράζει την είσοδο σε όλους τους ανεπιθύμητους εισβολείς με την τεράστια ταμπέλα NO TRESPASSING.
( Έχω κάνει ποστ στο παρελθόν, για την μονομανή προσκόλληση των αμερικανών στο καθεστώς ιδιοκτησίας, που τούς οπλίζει και το χέρι συχνά...)

Ο πολίτης Κέιν, όπως όλοι οι μεγιστάνες, συσσωρεύει αμύθητους θησαυρούς, έργα τέχνης, πίνακες, αγάλματα (τα οποία δεν ανοίγει καν από τα κιβώτιά τους ), στο σύγχρονο παλάτι του, αλλά πεθαίνει μόνος, κρατώντας μια γυάλινη σφαίρα, στην οποία χιονίζει, όταν την αναταράξεις...
Μια μαγική κρυστάλλινη μπάλα, μπροστά στην οποία, όλα τα παιδικά μάτια, ανοίγουν διάπλατα κι έκθαμβα, για τον πανέμορφο, μυστικιστικό κόσμο που ανοίγεται μπροστά τους…





Έτσι λοιπόν, η σκηνοθετική μαεστρία του Orson Welles, και η άφθαστη καλλιτεχνική του μπαγκέτα, συνθέτουν μια πολύμορφη και πολυδιάστατη έναρξη της ταινίας.
1ον. Το παραμύθι, το απόκοσμο, το απρόσιτο, δηλαδή το Ζαναντού,
2ον. μία ταινία μέσα στην ταινία, δηλαδή τα Επίκαιρα, που παρουσιάζουν τον θάνατο του μεγιστάνα και την πορεία της ζωής του, και
3ον. την μαγική κρυστάλλινη σφαίρα, που κρατούσε, σε συνδυασμό με
ΤΗΝ ΛΕΞΗ κλειδί, την τελευταία του πριν πεθάνει,
η οποία γίνεται αφορμή για την ενδελεχή έρευνα της προσωπικότητας του Κέιν.
Μία μικρή ποιητική λέξη: Rosebud, δηλαδή μπουμπούκι!
Κανείς δεν μπορεί να ερμηνεύσει την τελευταία λέξη του μεγιστάνα του τύπου,
κι έτσι σοφά δίνεται η σκηνοθετική λύση: Συνεχή flashbacks, μέσω της έρευνας,
που κάνει ο δημοσιογράφος, ερευνώντας τη ζωή και την προσωπικότητα του Κέιν.

Άλλωστε η σημειολογία των λέξεων Έρευνα / Ερευνητής, διαποτίζει ολόκληρη την ταινία, αφού έτσι ονομάζεται και η πρώτη εφημερίδα του Κέιν:
New York Inquirer.

Η προσωπικότητα του μεγιστάνα, ξετυλίγεται αργά και μεθοδικά. Η ταινία βρίθει συμβολισμών και πρωτοποριακών για την εποχή της λήψεων.



Υποκειμενικά πλάνα, ευφάνταστοι, υποβλητικοί φωτισμοί, χρήση ευρυγώνιων φακών, που προσδίδουν την αίσθηση του δέους, παιχνίδι με τους όγκους και τις διαστάσεις, που συνειρμικά ανυψώνουν ή καταβαραθρώνουν το υποκείμενο,
στη συνείδηση του θεατή, διείσδυση του παρόντος στο παρελθόν και τανάπαλιν, άρτια σκιαγράφηση των δευτερευόντων χαρακτήρων, και μια αφηγηματική διαλεκτική, που ακόμα και σήμερα, πολλοί δημιουργοί θα ζήλευαν, και σίγουρα πολύ λίγοι πλησίασαν.
Το χιόνι σαν υπέρτατο σύμβολο αγνότητας και αθωότητας, είναι το εναρκτήριο λάκτισμα για να εισαχθεί ο θεατής στα γεγονότα!

Και είναι αυτό, που στην συνέχεια θα αναζητά ο ήρωάς μας, αλλά πλέον θα το βρίσκει ουσιαστικά, μόνο στην μαγική, γυάλινη σφαίρα.
Ο μικρός Charles, παίζει αμέριμνος στα χιόνια, και είναι ευτυχισμένος. Πραγματικά ευτυχισμένος!
Η σκηνή του παιδιού μέσα στην υπέρτατη χαρά και ξεγνοιασιά του καδράρεται και παρουσιάζεται μέσα από το υποκειμενικό πλάνο της ματιάς της μητέρας του, η οποία παρακολουθεί το παιδί από το σκοτεινό εσωτερικό του φτωχικού σπιτιού τους. Κατάλευκο χιόνι, παιδικό παιχνίδι, ευτυχία και αγνότητα συνθέτουν τον εξωτερικό χώρο, ενώ μέσα στο σκοτεινό, εσωτερικό χώρο εξυφαίνεται η ίντριγκα.
Η μητέρα προσπαθεί και καταφέρνει να πείσει τον πατέρα να σταλεί ο μικρός Κέιν στην Nέα Υόρκη, όπου τον περιμένουν λαμπρές σπουδές και μέλλον.
Ο μικρός δεν δέχεται ευχάριστα την είδηση και με το μικρό του έλκηθρο, με το οποίο χαιρόταν ζωή και παιχνίδι στο χιόνι, επιτίθεται στο μέλλοντα μέντορά του…

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Κέιν είναι ένας ιδεαλιστής νέος, ιδιοκτήτης εφημερίδας. Φιλοδοξεί να σταθεί στο πλευρό των αδύναμων, αναζητά την αλήθεια με πάθος και διακηρύσσει με θέρμη τις αρχές του, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας του, πιστεύοντας ακράδαντα, ότι θα μείνει πιστός σε αυτές για πάντα. Όταν συντάσσει γεμάτος ενθουσιασμό, την διακήρυξη, ο φίλος του τού ζητά να φυλάξει αυτό το χειρόγραφο, παρατηρώντας, ότι κάποτε θα αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο.
Η ταινία έχει πληθώρα από καταπληκτικές στιγμές και οξυδερκείς διαλόγους, ώστε είναι πολύ δύσκολο να απομονώσει κανείς κάποιους.

Καθώς στην αναζήτηση του νοήματος της μυστηριώδους λέξης Rosebud, ξεδιπλώνονται οι δευτερεύοντες χαρακτήρες της ταινίας, εισχωρούμε κι εμείς οι θεατές, μαζί με τον δημοσιογράφο, σιγά-σιγά και διεισδύουμε στην προσωπικότητα του Κέιν, ή σε αυτό στο οποίο μετεξελίχθηκε ο Κέιν με την πάροδο του χρόνου.
Και αυτή είναι η τραγική ειρωνεία, της ταινίας, και ο λόγος για τον οποίον είναι μια μεγίστη ταινία, διότι περιέχει ψήγματα αρχαίας τραγωδίας. Αυτό δηλαδή για το οποίο αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή, να κρατήσει το public eye μακριά από την ιδιώτευσή του, να απομονωθεί στον δικό του ιδεατά ιδανικό και παραμυθένιο κόσμο, και να υπενθυμίζει αυτή του τη βούληση με την τεράστια ταμπέλα, που προκλητικά «κραυγάζει» NO TRESSPASSING, καταρρέει με απίστευτη ευκολία, για να αποκαλυφθεί, ότι ο μεγιστάνας ήταν διάτρητος.
Μόνος, μοναχικός, εγκαταλελειμμένος!
Όλες του οι ενέργειες σκόπευαν στην κατάκτηση της αγάπης. Αναζητούσε απεγνωσμένα την αγάπη του κοινού του, την αγάπη των γυναικών του, την αγάπη των συνεργατών και φίλων του.

Την αγάπη, που τού στέρησαν όταν ήταν αθώο, τρυφερό παιδάκι...

Την βρήκε;
Η σκηνοθετική μεγαλοφυΐα του Όρσον Γουέλς, φτάνει στο αποκορύφωμα, όταν εγκαταλελειμμένος από την δεύτερη γυναίκα του, στέκεται στο αχανές του μεγάρου του, εξουθενωμένος και μειωμένος, σε αντιδιαστολή με τις τεράστιες διαδοχικές πύλες, που τον εκμηδενίζουν σαν όγκο και σαν οντότητα.



Και έρχεται η αριστουργηματική σκηνή με τους πολλαπλούς καθρέφτες,
( την οποίαν επαναλαμβάνει σαν σκηνή ορόσημο πλέον, στον κινηματογράφο στην ταινία του The Lady From Shanghai, με τη Rita Hayworth ), όπου ο θεατής βλέπει όχι έναν, αλλά πολλαπλούς Κέιν, να αυξάνονται σε βάθος στην οθόνη και κατόπιν να εξαφανίζονται.
Είναι ο αγαπημένος συμβολισμός του Γουέλς, οι πολλαπλές πλευρές της προσωπικότητας του ατόμου, που πρώτος αυτός, με την δαιμόνια δημιουργική του αναζήτηση εισήγαγε στο σινεμά, με το καταπληκτικά λειτουργικό και αισθητικά άψογο εύρημα των πολλαπλών ειδώλων στον καθρέφτη, εύρημα που μιμήθηκαν, ή με το οποίο τον τίμησαν σινεφιλικά αναφερόμενοι στο έργο του, πλείστοι όσοι σκηνοθέτες έκτοτε ,
( στην Κυρία από την Σαγκάη, η προσωπικότητα αυτή συντρίβεται σε χίλια κομμάτια ).



Εδώ το πολυδιάστατο του χαρακτήρα του Κέιν, παραμένει ακέραιο και μυστηριώδες.

Ο δε θεατής γίνεται κοινωνός και συνένοχος του επτασφράγιστου μυστικού της λέξης Rosebud, στην τελευταία σεκάνς της ταινίας, σε αντίθεση με το public eye, τον δημοσιογράφο, δηλαδή, που παραμένει στην απλή επαγγελματική προσέγγιση του μεγιστάνα.

Και ο Γουέλς, αυτός ο ιδιοφυέστατος δημιουργός, μας κάνει κοινωνούς, κλείνοντάς μας το μάτι, συνωμοτικά, επαναφέροντάς μας στην παιδική κατάλευκη αγνότητα, γιατί στην ουσία αγαπάει τον Κέιν του πολύ, και το ίδιο ζητά και από εμάς τους θεατές, να τον αγαπήσουμε και να τον κατανοήσουμε, αποκαλύπτοντάς μας με αριστοτεχνικό τρόπο το κρυμμένο νόημα του μπουμπουκιού…

Λ.Κ. 2007

S. V. Rachmaninov

Rubens Concerto pour piano No 2 - Moderato Αυτό το Post το ανέβασα την 1η Νοεμβρίου 2006, αλλά το ανεβάζω ξανά! Αφιερωμένο στον Free!

Christian Bale - The Machinist

Christian Bale
Τι να πει κανείς για αυτόν τον Ηθοποιό;
Είναι ο Ντε Νίρο της δεκαετίας!
The Machinist (Άγρυπνος)
directed
by
Brad Anderson


Τι να γράψει κάποιος για αυτόν τον ηθοποιό,
που τολμά να αποστεώνεται
(να μένει στην κυριολεξία η σκιά του εαυτού του),
για να αποδώσει
τόσο, μα τόσο σπαραχτικά τους ρόλους του;
Μόνο Respect έχω για τον αγαπημένο
Christian Bale!

Συν Jimi Hendrix

SOLO GUITAR
(Στην αρχή του κομματιού)
The GUITAR MASTER!!!

Jimi Hendrix: Wild Thing
(live Monterey Festival)

5 SOLOS

Ο φίλος Pan με προσκάλεσε να βγάλω από το μουσικό σεντούκι μου τα 5 αγαπημένα μου κιθαριστικά solos. Ανταποκρίνομαι στην πρόσκλησή του και τον ευχαριστώ πολύ!
Βέβαια τα αγαπημένα μου solos, είναι πολύ περισσότερα από πέντε, και σε αυτά περιλαμβάνονται μοναδικά σολαρίσματα από Pink Floyd, Eric Clapton, Ry Cooder και πολλούς άλλους σημαντικούς καλλιτεχνες.
Περιορίζομαι όμως στα πέντε, που τελικά είναι...έξι. Μπορείτε να τα ακούσετε όλα σε αυτό το post!


1o.
Η δαιμονισμένη κιθάρα του FRANK ZAPPA
Frank's Final Guitar Solo



2o.
Η Σοφιστικέ κιθάρα των DIRE STRAITS
Solo From Sultans of Swing
(Παίζουν και τα drums στο background, αλλά who cares???)



3ο.
Tα μαγικά σολαρίσματα του Carlos Santana
Black Magic Woman



4ο.
Η Μυστηριακή και υπνωτιστική κιθάρα του
Andrés Segovia σε έργα του Isaac Albéniz


5ο.
Η Ερωτική, Αισθαντική κλασσική κιθάρα
του John Williams
Πρελούδιο ν. 1 του Villa Lobos


συν

6ο.
Ο Χορός της Φωτιάς του Manuel De Falla
Ένα υπέροχο Solo από τον Rafael Andia



Τέλος, προσκαλώ ΟΛΟΥΣ τους φίλους bloggers, που βρίσκονται στα links μου στο sidebar
του blog μου, να συμμετάσχουν, αν θέλουν!

Rien De Rien

Non, Rien De Rien,
Non, Je Ne Regrette Rien

Δεν Μετανιώνω
Για ΤΙΠΟΤΑ

Edith - La Môme - Piaf




La Môme (Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο)
Σκηνοθεσία:
Olivier Dahan

με την υπέροχη:
Marion Cotillard
στον ρόλο της La Môme

Ατμοσφαιρική φωτογραφία και θαυμάσιοι φωτισμοί, παρακμιακή Γαλλία των "Αθλίων" του Ουγκώ και ένα τεράστιο ταλέντο.
Η EDITH PIAF!
Ένα ακατέργαστο διαμάντι, γεννημένο στη λάσπη (Los Olvidados), και προορισμένο να λάμπει εις το διηνεκές! Μια σκληρή όσο και ευάλωτη ψυχή, γεννημένη και προορισμένη για να αφήσει τα αποτυπώματα της μοναδικής φωνής της, πολύτιμο κληροδότημα στην ανθρωπότητα. Το ακατέργαστο και θολό αυτό πετράδι, την ατίθασση και οργισμένη νεαρή γυναίκα, βοήθησε να μεταμορφωθεί σε κύκνο, σε λαμπερό ήλιο, ένας διανοούμενος, ένας ευλογημένος άνθρωπος, ο Raymond Asso. Χωρίς αυτόν, πιθανόν το διαμάντι να εξακολουθούσε να κυλιέται στο βούρκο.

Edith Piaf, η Τραγική Φιγούρα.
Πώς είναι δυνατόν ένα τόσο τεράστιο ταλέντο να κρύβεται σε ένα τόσο δα κορμάκι; Πώς είναι δυνατή τόση δυστυχία; Πώς είναι δυνατόν ένα απλό "σπουργιτάκι" LE PIAF, να μεταμορφώνεται μπροστά στο κοινό σε ένα θεϊκό πλάσμα;
Πού κρύβεται τόση ψυχή, τόση δύναμη για ζωή και συγχρόνως τέτοια αυτοκαταστροφική μανία; Και ο έρωτας; Kαταλύτης για τα πάντα! Kαι για τη ζωή και για το θάνατο!
Η ταινία La Môme, είναι μια ταινία που παρακολουθείται με την καρδιά και τη ψυχή.
Γιαυτό είναι υπεράνω κριτικής.

Edith Piaf, Για Πάντα!

Γιατί έτσι αξίζει να ζει και να πεθαίνει κανείς!

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ!!!

Lucy 2007


Edith Piaf

Non, Je Ne Regrette Rien
Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien
Ni Le Bien Qu'on M'a Fait, Ni Le Mal
Tout Ca M'est Bien Egal
Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien
C'est Paye, Balaye, Oublie, Je Me Fous Du Passe

Avec Mes Souvenirs J'ai Allume Le Feu
Mes Shagrins, Mes Plaisirs,
Je N'ai Plus Besoin D'eux
Balaye Les Amours Avec Leurs Tremolos
Balaye Pour Toujours
Je Reparas A Zero

Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien
Ni Le Bien Qu'on M'a Fait, Ni Le Mal
Tout Ca M'est Bien Egal
Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien
Car Ma Vie, Car Me Joies
Aujourd'hui Ca Commence Avec Toi

Marc & The Mambas

Δύο πολύ σπάνια clips
Marc & The Mambas
Black Heart

Marc & The Mambas (Marc Almond)
Sleaze (1982)

Marc Almond as you have never seen him before!

Placido Domingo

To Video Clip με τον
Placid Domingo
μεταφέρθηκε

EΔΩ

Mick Jagger - THE LiPS

O Mick JaGGER ( ThE LIpS )

( Τι Χείλια , Θεέ μου!!! )

στην ταινία του

Nicolas Roeg

PERFORMANCE

Richard Wagner - Ride of the Valkyries

ΒΑΛΚΥΡΙΕΣ Άγριες θηλυκές μαινάδες Έφιππες αμαζόνες Ελαύνουν Παν' στου κυμάτου τον αφρό Στην κόψη του ανέμου Καλπάζουν Αντάρα ξεσηκώνουν Αλοίμονο μονάχο αν σε βρουν Θα σε κατασπαράξουν Του ξίφους τους το μένος Θα νιώσεις στο κορμί σου Του έρωτά τους η πληγή Θα σκίσει Την καρδιά σου Μέριασε παλληκάρι Και τρέξε να σωθείς Απ' το σπαθί τους Δεν γλύτωσε κανείς ΟΙ ΒΑΛΚΥΡΙΕΣ Σάρκα γλυκιά ορέγονται Τη Φύση ολάκερη ΤΩΡΑ Βάφουν στο AIMA... Lucy 2006 Wilhelm Richard Wagner (May 22, 1813 – February 13, 1883) Richard Wagner Ride of the Valkyries Ride of the Valkyries Lyrics Oh Warfather on high, I am calling you from the battlefield And as I take my last breath I call for the mightiest of miracles For none but the brave, be he king or a slave With a pounding heart in his chest Will be worthy to rise and with the Valkyries fly And ride to the ancient Valhalla Oh Warfather on high Listen to my prayer I lived my life by your rules Oh let death cover me now For none but the brave, be he king or a slave With a pounding heart in his chest Will be worthy to rise and with the Valkyries fly And ride to Valhalla of old [Chorus] with the Valkyries, ride over the battlefield Ride your horses and come to me I'm waiting for you to take my soul, high in the sky to Valhalla of old Valkyries, ride over the battlefield I'm dying and glad to bleed Because I know today I will take my place with the heroes in Valhalla of old For none but the brave, be he king or a slave With a pounding heart in his chest Will be worthy to rise and with the Valkyries fly And ride to Valhalla of old [Chorus] with the Valkyries, ride over the battlefield Ride your horses and come to me I'm waiting for you to take my soul, high in the sky to Valhalla of old Valkyries, ride over the battlefield I'm dying and glad to bleed Because I know today I will take my place with the heroes in Valhalla of old In The Halls of Valhalla I finally take my place With my sword and my shield I enter Odin's realm I'm an immortal spirit now with a heart made of steel With the gods on high forever I will live and laugh at the fears of man

George Bizet

JOAQUÍN CORTÉS The Superb Flamenco Dancer He Dances On Pyre ! ! ! George Bizet- Carmen (Maria Callas)

Ludwig Van Beethoven

Great Virtuosos

Arthur Rubinstein

Beethoven piano concerto no 4 Rubinstein

Ludwig Van Beethoven

Music From HEAVEN

Beethoven piano concerto no 1

Nicolò Paganini

Great Virtuosos

Leonid Kogan
One Of The Most Sensitive
Violinists EVER!!!

Paganini - Cantabile

Saint Saens

VIOLIN CONCERTO

Κλαψιάρικο βιολί
της ανάσας σου οι διακυμάνσεις
Πόσο σ' αγαπάω
σαν λιώνεις από θλίψη...

Stern - Saint-Saens - Introduction & Rondo Capriccioso