Μεγάλη Πέμπτη

Πίνακας του

Rembrandt van Rijn

(Βorn July 15, 1606, Leiden, Netherlands

Died October 4, 1669, Amsterdam)

Peter's Denial

"Θα μ' αρνηθείς", μού είπες,

"όταν τα φίδια σού τυλίξουν την ανάσα

κι όταν το σίδερο καυτό θα σού τρυπήσει το μυαλό

κι όταν ο φόβος θα συρθεί μες στη ματιά σου

καταβροχθίζοντάς σου ηδονικά τους κερατοειδείς.

Θα μ' αρνηθείς.

Και θα είναι αυτή η άρνηση θυμίαμα στον άμβωνα του πάθους.

Θα είναι μυρωμένο γιασεμί

που νέκταρ θα σταλάζει στα όνειρά μου.

Θα μ' αρνηθείς",

Είπε.

Και έκλαυσα πικρώς.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Τετάρτη

Πίνακας του

Michelangelo Merisi da Caravaggio

(Born Sept. 29?, 1571, Milan or Caravaggio [Italy]

Died July 18, 1610, Port’Ercole, Tuscany)

The Flagellation of Christ

c. 1607

Λυτά μαλλιά, άλικα χείλη

δακρύων ρανίδες ποτίζουν το μονοπάτι με τα αγκάθια

γυμνός βαδίζεις, συνεπαρμένος από τις άγριες ιαχές του πλήθους

Εσένα δεν σε φόβισε η καιόμενη βάτος

ούτε το ατσάλι που βαθιά τρυπά τη φλέβα

ούτε ικέτευσες για μια αμφίβολη λαχτάρα του κορμιού

Όμως εμένα ετούτη η αδιάφανη σιωπή
που στάζει υδράργυρο και αίμα

πώς με τρομάζει...

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Τρίτη

Πίνακας του

William Blake

(Born Nov. 28, 1757, London, England~

Died Aug. 12, 1827, London)

The Parable of the Wise and Foolish Virgins

(1822)

Tate Gallery

Πίνακας του

Pieter Brueghel the Elder

(Born c. 1525, probably Breda, duchy of Brabant [now in the Netherlands]

Died Sept. 5/9, 1569, Brussels [now in Belgium])

The Parable of the Wise & Foolish Virgins

c.1560

Έρχεσαι πάλι, λουσμένος στο φως

μ' αυτά τα φεγγοβόλα μάτια

που δένουν κόμπο τους καημούς μου

Έρχεσαι για να φύγεις ξανά

για εκεί που κανείς δεν ακολούθησε

γιατί η λάμψη καίει και τυφλώνει

τους λιπόψυχους και κείνους που σέρνονται σαν φίδια

στο άνυδρο, σκασμένο χώμα

Εσύ θα φύγεις κι εγώ θα μένω εδώ

με χέρια χαραγμένα στη σιωπή

Η κλίνη μεταξόστρωτη κι ανέγγιχτη

δεν έχει απόψε ο Μορφέας θέση στο προσκεφάλι

σε λίγο θα ανάψουν όλα τα καντήλια

και θα μοσχοβολά το λάδι και το μύρο

απ΄ τα μαλλιά σου

κι όταν τη θύρα την ορθάνοιχτη διαβείς

όλες οι άλλες λάμψεις θα χλωμιάσουν

έτσι που ολόκληρος θα είσαι ένα φως.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Δευτέρα

Πίνακας του

El Greco

(Doménikos Theotokópoulos)

(Born Crete-Greece 1541 – Died April 7, 1614)

The Agony in the Garden

c. 1608

Oil on canvas, 170 x 112,5 cm

Szépmûvészeti Múzeum, Budapest

Απόψε κλείνω τα μάτια

σβήνω τα φώτα της ψυχής

Απόψε, πάλι μουσκεύει η θάλασσα

τα ήδη νοτισμένα παραθύρια μου

Απόψε ανάβω το λυχνάρι της σιωπής

μ' αυτήν την τρεμάμενη φλόγα

που μεγεθύνει τις σκιές στους τοίχους

και περιμένω μήπως φανείς από το πέλαγο

από τα τρομαγμένα κύματα

από τα βράχια που άγρια ορθώνονται μες στο σκοτάδι

Πώς γιγαντώνουν οι σιωπές και κόβονται οι ανάσες

Θα΄ρθείς....

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

El Greco

The Disrobing of Christ (El Espolio)

1577-79

Ποίηση από τη συλλογή του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Γεθσημανή

Φέρτε μου κι άλλο φως, ανάψτε κι άλλους ήλιους

έτσι όπως βάφεται η θάλασσα και μάς ακολουθεί

μέχρι τα μάτια σου που με ακολουθούν ακόμα

τα μάτια σου ανεβαίνουν εντός μου πλημμυρίζοντας

τον άλλον ουρανό.

Δόστε μου κι άλλο φως, άσπρο, σκληρό, γιατί βραδιάζει

αργότερα, στη θάλασσα, στα μάτια σου, παντού

μες στον ψιθυρισμό του δάσους και στο δρόμο

καθώς μετεωρίζεσαι ίδιο πουλί θαλασσινό

γιατί μόνον εσύ ξανοίγεις και ρημάζεις δρόμους

Γυρίστε τους διακόπτες για τους άλλους ήλιους

γιατί νυχτώνει αργότερα και χάνεσαι, τελειώνει

σε λίγο η μουσική, γιατί το ξέρω, λύνονται

τόσο καθάρια εντός μου οι ουρανοί, που βλέπω

πως θάνατο μαρτυρικό απόψε σού ετοιμάζουν.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Εκδόσεις: ΕΓΝΑΤΙΑ

Επί Ματαίω

Πίνακας του

Giovanni Bellini

~Italian Renaissance painter~

(Born 1430, Venice -Italy

died 1516, Venice)

Dead Christ Supported by the Madonna and St John

(Pietà)

1460

Pinacoteca di Brera, Milan

Αθώα τα μέλη των επί σφαγή αμνών

Οι αυλοκόλακες και οι επίορκοι

ομνύουν ματαίως

οι αναβαπτιζόμενοι καταβαραθρώνουν είδωλα

οι αμαρτωλοί ασπάζονται του αίματος τις ρανίδες

Σκύβεις και προσκυνάς

την ανθρώπινη οδύνη.

Στο άδυτο βασίλειο των οδυρμών

το θείο δράμα σαρκώνεται

από τον εσαεί Εσταυρωμένο

πάντα με ευλαβική συνέπεια στον σαρκοβόρο χρόνο

και στο ανθρωποφάγο πλήθος των πιστών.

Κάτια Ξ.
Απρίλιος 2011

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ IV

Πίνακας του

Johannes Vermeer

Dutch painter

(Baroque)

(Baptized October 31, 1632, Delft, Netherlands,

Buried December 15, 1675, Delft)

Girl with a Pearl Earring

c. 1665

Oil on canvas, 46,5 x 40 cm

Mauritshuis, The Hague

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ IV

(προτελευταίο)

Ήταν, άραγε, ερωτευμένος ο κ. Γοδεφρίδος;

Μήπως αυτός ήταν ο λόγος, που περιπλανιόταν όλη την ημέρα άσκοπα στον ανοιξιάτικο κήπο, χαϊδεύοντας απαλά τα μοσχολούλουδα, αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλά του τα κρινάκια και τους πανσέδες, χαζεύοντας με τις ώρες τα γλυκόλαλα αηδόνια και τους παιχνιδιάρηδες κορυδαλλούς, που ερωτοτροπούσαν χαριτωμένα κάτω από τον θερμό, λαμπερό ήλιο της εξοχής;

Αλλά με ποια να ήταν ερωτοχτυπημένος;

Ίσως με την χλωμή, κομψή δεσποινίδα Βαλεντίνη, που είχε μετακομίσει πρόσφατα στη ανακαινισμένη έπαυλη, στην άκρη του δρόμου. Κάθε φορά, που περνούσε μπροστά από τον κήπο μας, έριχνε κλεφτές ματιές μέσα και όποτε έβλεπε τον κ. Γοδεφρίδο να περιφέρεται ανάμεσα στις ολάνθιστες τριανταφυλλιές και στα καταπράσινα δέντρα, σταματούσε δειλά και με τη λεπτή, κελαρυστή φωνή της τον χαιρετούσε: "Καλημέρα σας. Πώς είστε σήμερα;"

"Ω, την χαριτόβρυτον δεσποσύνη Βαλεντίνη! Τώρα που σάς είδα, πολύ καλά! Ευχαριστώ! Κι εσείς;" απαντούσε εκείνος, με ένα λαμπερό χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του...

Η δεσποινίς Βαλεντίνη κοκκίνιζε, χαμήλωνε το βλέμμα και γεμάτη ικανοποίηση απαντούσε: "Πολύ καλά, κύριε Γοδεφρίδε! Μα δεν είναι μια υπέροχη μέρα;"

Η δεσποινίς Βαλεντίνη αρεσκόταν να αναφέρεται στον καιρό, όποτε έπιανε κουβέντα με τον Κ. Γοδεφρίδο.

Έλεγε, πόσο πολύ τής άρεσαν οι φωτεινές ανοιξιάτικες ημέρες και η θέρμη του ήλιου.

Πόσο πολύ αγαπούσε τη ζέστη.

Απορούσα γιατί ο κ. Γοδεφρίδος δεν την είχε καλέσει ακόμα για τσάι ή για μια βόλτα στον κήπο...

Μα ήταν πράγματι ερωτευμένος ο κ. Γοδεφρίδος;

Κι αν ήταν...με ποια...;

Έριξα μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη μου, καθώς στερέωνα το αριστερό μου σκουλαρίκι. Δεν μού άρεσε να φοράω κοσμήματα, αλλά όταν σήκωνα τα μαλλιά μου ψηλά, πάντα φορούσα τα μαργαριταρένια σκουλαρίκια, που μού είχε χαρίσει η μητέρα μου.

Το είδωλο με το οποίο με φιλοδώρησε ο καθρέφτης, με έκανε να χαμογελάσω αμυδρά.

Ήμουν έτοιμη για το τσάι στον ολάνθιστο και μοσχομυρισμένο κήπο...

Σκεφτόμουν, μάλιστα, να προτείνω στον κ. Γοδεφρίδο να καλέσει και την δεσποινίδα Βαλεντίνη μια από αυτές τις ημέρες, να μάς συντροφεύσει στο τσάι.

Δυο σταγόνες άρωμα στη βάση του λαιμού και ήμουν έτοιμη!

Βγήκα από το δωμάτιο κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα...

Συνεχίζεται...

Κάτια Ξ.

Μάρτιος 2011