Παραιτηθείτε ΤΩΡΑ!

Η γελοιότητα σε όλο το μεγαλείο της!
Μετά το ΕΓΚΛΗΜΑ της ολοσχερούς καταστροφής της Πάρνηθας, του μοναδικού πνεύμονα οξυγόνου της ταλαίπωρης Αττικής,
που την έχουν καταντήσει οι παντός είδους ιθύνοντες μία ζωντανή Κόλαση,
έρχεται και η απίστευτη γελοιότητα και η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι
των πολιτικών, του πυροσβεστικού σώματος και κάποιων ρεπόρτερς της κρατικής τηλεόρασης, οι οποίοι δηλώνουν ευθαρσώς και αναισχύντως, ότι έχουν τις ελπίδες τους στον θεό για την κατάσβεση της πυρκαγιάς και ότι περιμένουν βροχή για να σταματήσει επιτέλους η φωτιά!
Ναι, καλά διαβάσατε, αυτή η τελευταία είναι η κοτσάνα που εκστόμισε ρεπόρτερ της ΝΕΤ!
Δηλαδή, σαν να λέμε, ούτε ο κρατικός μηχανισμός, ούτε ο σχεδιασμός για αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών, ούτε η συνεργασία των αρμόδιων φορέων που εμπλέκονται σε παρόμοιες καταστάσεις,

αλλά ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΒΡΟΧΗ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ!

Βρε, ξανά-μανά!

ΟΥΣΤ!
Ασυνείδητοι!
Εγκληματίες!

Full Moon Rising

Σονάτα Υπό Το Σεληνόφως
(Μoonlight Sonata)

Ludwig van Beethoven


Στο mini player
H Φαντασία του
Chopin
(Για να ακούσετε τη Moonlight Sonata
απενεργοποιείστε το mini player )

Eδώ
το περυσινό Moonlight Sonata post.

Neanderthal

Εμείς, όλοι οι κωλοελληναράδες, ας φάμε στη μάπα το τερατούργημα που δημιουργήσαμε, αυτό ντε, που λέγεται ...Αθήνα

Αυτό, ντε, το χωρίς ίχνος πράσινου, που το βρωμίζουμε καθημερινά, και το κατουράμε κι εμείς και οι σκύλοι μας...
Ρε νεάντερνταλ, όλη η Σταδίου και η Πανεπιστημίου βρωμοκοπάνε κατρουλιό, έλεος ρε σεις!
Απολίτιστοι, του κερατά!
Ου! Nα χαθείτε!

Αυτό ντε, που λέγεται η πιο αρχαία και πολιτισμένη (χαχαχαα!!) πρωτεύουσα της Ευρώπης, το τσιμεντένιο, υδροκέφαλο τέρας, με τα εκατομμύρια τόνους λαμαρίνας, που τις κυκλοφορείτε στους θεόστενους και κακοτράχαλους, δρόμους της, φουκαράδες, για να αποκτήσετε και καλά κοινωνικό στάτους!

(Όμως, τι να περιμένει κανείς, από μυαλά που φτιάχνουν και πλασάρουν διαφήμιση, όπου ακούγεται το εξής ανεκδιήγητο, στο περίπου: "Όχι, δεν νοιάζομαι για σένα, το αμάξι μήπως έπαθε τίποτα..."
Μόλις σιγουρέψω και τι ακριβώς διαφημίζεται, θα επανέλθω.)

Καιρό έχω να σας το πω, αλλά, σήμερα είναι η ιδανική μέρα πάλι:
Βρε ΟΥΣΤ!
Νεάντερνταλ του κερατά!

Melting...

Melting

my

body

and

soul

AWAY

on
this

TRISTE

Dance Floor

this

HOT

Summer

Night...

Lucy 2007

Zhang Yimou στο Μέγαρο Μουσικής

Η φωτογραφία είναι η μόνη, που ήταν δυνατόν να τραβήξω,
από το τέλος της παράστασης.

Το τρομερό παιδί της Κινέζικης κινηματογραφίας
σκηνοθετεί την αριστουργηματική ταινία του

Σήκωσε Τα Κόκκινα Φανάρια

για μπαλέτο.

H αίθουσα ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΡΙΑΝΤΗ ήταν ασφυκτικά γεμάτη εχθές, παρά τον καύσωνα.
Οι τυχεροί, που παρακολουθήσαμε αυτό το αισθητικά άψογο θέαμα,
αποζημιωθήκαμε δεόντως!

Ο Yimou μετέφερε τη δύναμη του δημιουργικού του οίστρου στη σκηνή.
Δυνατά συναισθήματα, αισθησιακή χορογραφία, σοφό μίγμα κλασσικού μπαλέτου και πολεμικών τεχνών, με σαφή, όμως έμφαση στον κλασσικό χορό, υποβλητικοί φωτισμοί, τους οποίους επιμελήθηκε ο ίδιος, απρόβλεπτες σινεφίλ αναφορές, που ξάφνιασαν και άγγιξαν ιδιαίτερα τους μυημένους στον κινηματογράφο, όπως η μυσταγωγική σκηνή, πίσω από το παραβάν, με τις σκιές των δύο μελλοντικών εραστών, να γιγαντώνονται και να μικραίνουν, ήταν μερικά από τα μαγικά συστατικά της παράστασης.

Η σκιά του αφέντη, που απαιτεί να πάρει με τη βία τη μικρή προστατευομένη του, παραπέμπει ευθέως στον Ιβάν τον Τρομερό, του μεγάλου Sergei Eisenstein.
Η επίδειξη της δύναμης και της αδυναμίας, παίζουν με τα μεγέθη των σκιών, που άλλοτε γίνονται τεράστιες και άλλοτε συρρικνώνονται. Ο αφέντης του πολυτελούς οίκου με τα μαλλιά μαζεμένα και μυτερό γενάκι, φέρνει σινεφιλικές ανατριχίλες, καθώς ο φωτισμός τον πλαισιώνει και προβάλλει επιβλητικά το προφίλ του. Νοιώθεις τη βαριά σκιά του μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη να απλώνεται στο κορμί σου.
Για μένα η καλύτερη στιγμή της παράστασης.

Ο φόρος τιμής στο αρχαίο κινέζικο θέατρο και στην Όπερα, καθώς και στον παραδοσιακό ερωτικό χορό των λεπτεπίλεπτων πορσελάνινων κοριτσιών της Κίνας, ενώνει το παρελθόν με το παρόν με αριστοτεχνικό τρόπο.

Οι χορευτές χειροκροτήθηκαν με τη θέρμη, που το αθηναϊκό, φιλότεχνο κοινό, αφειδώς χαρίζει!
Περίμενα και τον Yimou στην σκηνή, αλλά προφανώς προτίμησε να μείνει στο Πεκίνο, ετοιμάζοντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων!



Ακόμα δυο φωτογραφίες από παραστάσεις, που παρακολούθησα στο θέaτρο Badminton το 2007 και τις απόλαυσα, την κάθε μία για διαφορετικούς λόγους.

Jesus Christ SuperSTAR

και

The SWAN LAKE

Θα δοθεί η ευκαιρία να γράψω εδώ γι' αυτές τις παραστάσεις.

Lucy 2007

For Ever? Nay...

Μόλις τελείωσε, θέλω να πιστεύω, μια περίοδος απίστευτης κόπωσης, σωματικής, ψυχικής και συναισθηματικής.

Θα προτιμούσα να σκέπτομαι, πως έληξε δια παντός, αλλά, επειδή στον τομέα αυτόν είμαι φριχτός άνθρωπος και το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, εκτός του γεγονότος, ότι είναι ανέφικτο,
μια ουτοπία, δεν ταιριάζει και στην ιδιοσυγκρασία μου

(εδώ θέλει λίγη ανάλυση το πράγμα, επειδή, έχοντας πολύ νωρίς στη ζωή μου συνειδητοποιήσει, ότι οι άνθρωποι έχουν μια εγγενή αδυναμία στο να παραμείνουν κάπου ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, ίσως ο αλάνθαστος, όπως έχει αποδειχτεί, μηχανισμός μου αυτοσυντήρησης να το έχει απωθήσει, σαν έννοια αποκρουστική, ενώ υποσυνείδητα το επιζητεί με απέλπιδα ζέση),

ευελπιστώ, ότι αυτή η εξουθενωτική κόπωση, που χτύπησε συγχρόνως σε όλα τα μέτωπα, θα με αφήσει ήσυχη για μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε να απολαύσω τις χαρές που φέρνει μαζί του το καλοκαίρι.

Ατέλειωτες αμμουδιές, ερημικές κατά προτίμηση-ποτέ δεν μού άρεσαν τα μεγάλα πλήθη-εκτός από τους χώρους των clubs, όπου ο αέναος και ολονύχτιος χορός ανεβάζει την αδρεναλίνη σε peak limits και κάνει τις αισθήσεις να παίρνουν φωτιά,
και τις διεκδικήσεις στο δρόμο, όπου κυοφορείται ένα νέου είδους όνειρο, αυτό της συντροφικότητας και της κοινωνικής πάλης!

Αλλά ας επανέλθω στο καλοκαίρι!
Γνωρίζω πολύ καλά, ότι τα προβλήματα ανακυκλώνονται!
Είναι ένας τρόπος να δοκιμάζεται η αντοχή μας;
Είναι ένας τρόπος να μένουμε ανθρώπινοι;
Είναι ίσως ένας τρόπος να συνειδητοποιούμε, ότι είμαστε φτιαγμένοι από φθαρτό και ευάλωτο υλικό και τόσο μα τόσο τραγικά περαστικοί σε αυτό το χαώδες σύμπαν;

Συνειδητοποιώντας κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας αυτές τις αλήθειες, δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι το βαρύ χέρι της μελαγχολίας να μού σφίγγει το στομάχι!

Με μερικές έννοιες προσπαθώ να εξοικειωθώ, αλλά είναι τόσο αφόρητα δύσκολο, ειδικά, όταν αντικρίζεις την απουσία κατάματα. Όταν μπαίνει βαθιά μέσα στη ψυχή και το μυαλό σου το παράλογο!
Όταν, όλες οι άλλες παρουσίες αρχίζουν να έχουν πένθιμη απόχρωση κι όταν το φως της ημέρας είναι μια τραυματική εμπειρία και η ίδια η κραυγαλέα λάμψη του ήλιου είναι βαριά και σκοτεινή!

Όταν ΟΛΑ σού φαίνονται ΑΔΕΙΑ!
Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό το ΚΕΝΟ!

Ο πανδαμάτωρ χρόνος, θα πει κάποιος!
Ναι, πιστεύω στον χρόνο!
Αυτός είναι, που σε δικαιώνει πάντα!
Αυτός που θεραπεύει, αυτός που καταλαγιάζει την αντάρα.
Κι από αντάρες έχω ζήσει πολλές!

Από σήμερα όμως, θα τις κλείσω σε ένα γαλάζιο, θαλασσινό μπουκάλι, όλες τις αντάρες της ζωής μου, όλους τους πόνους και όλες τις απουσίες και θα βγω στην αμμουδιά και στα βράχια και στη θάλασσα, την απέραντη αγάπη μου, να βουτηχτώ, να καθαιρεθώ, να βαφτιστώ από την αρχή, να νιώσω μέρος του απέραντου αυτού κόσμου, να γίνω ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ του σύμπαντος.
Lucy 2007

Whispers

photo © Lucy


Whisper
in
my
ear
words
that
I
long
to
hear

Lucy 2007